Bir asır geçmiş gibi keder dağını aşalı

Sabah tarçın çayı akşam sigara sonrası

Nakarat:

Maviye uzanıyor saçlarım ellerinden

Yollarda düş sürüyor güneş taşlarından

Savaş mızraklarımız kapı önünden

Barikatın ardı sır, mezar çiçeklerimiz taze

Kulağından limon ağacı kokladım dün gece

Bir asır geçmiş gibi keder dağını aşalı…

Bir ay dede hikayesi geçse istasyondan

Saçları dökülmüş bir kadın ürkütse seni durakta

Dilek koşul kipleri çufçuflasa rayları

Ne vakittir sesinde sızasım var

Ne vakittir bir beladır gölgesinde baht ağacının

Bir ölüm var bugün de bir kadın sesinde

Yola bakan yamaçları biletli penceresinde

Trenlerde yine de nergis kokusu

Terminalde öpüşlerimizin izi

Parlak gözlü gece çocukları sokakta

Düşte düştüler peşime

Ben çorapsız kaldım bu gece

Üstelik nehir soğuk

Üstelik sesim uzak

Tutsak da bir çocuktum üstelik

Manifestosu güz bir sema seyretmekte

Ne vakittir…

Ne vakittir sesinde sızasım var!

Gecenin sonbaharına yaslanmış bak!

Galata’ya doğru tramvay sesi

Yağmur da bizim için ince ince

Güzeldim de üstelik kararan bulutlarına

İnat

Ben bir güzeldim Leyla abla

Güneş kadar parlak

Su kadar maviydim

Soğukta burnumun ucuna bakardı Leyla abla

Öyle deme

Üşüyor muyum diye

Diye diye yel eyledik

Anam tarhana ederdi

Babam kitap kokardı

Ölü balonlar diyordu

Göğün gecesine karışmış bak!

Şavkları yak Leyla abla

Öyle deme

Gönlünü gönlüme katardı…

afrikaya kadar gitsin istiyordu çocuk

tılsımlı tüycükleri hayatın soğancığında

yetim şarkılar toplardı kapı kapı

sokakta yamandı ama

saklambaçta birinci

kapı önü terliklerini sevmezdi

kalabalık bir felaket gibiydi teyzelerin entarileri

üfledikçe dağılıyordu düşe bakan tüycükler

rüyasındaki şekerlemeler gelmeliydi hemen şimdi

öyle ya

simitçi Rasim tüm simitleri dağıtmalı

sahildeki balonlar uçurulmalıydı vurulmadan

üfledikçe dağılıyordu  dünden kalanlar

yeşil bir nehirde yüzmeliydi susuzluğuna

gözleri hasret çocukluğunda

Hiç unutmam elinde utangaç bir torba çıkını
Aynı vardiyadaysak bir oh çekerdim öyle emeği nasır

Çünkü bilirdim sabahın altısında yollara düşmüşüz
Kar yağardı trenleri beklerdim
Güneş vakti gelir hazırlanır, kök salamazdık biz bahara bilirdim
Havada ağır bir hüzün şimdi nemli bir özlem

Bilirdim hastaydı
Elinde paspası, kısacık boyu, tombul kırmızı yanakları, şiş ayakları…
Alanda yürürken bilirdim o geçmiş buradan

Ömrü nasır bağlardı mermer tezgahta
Su derdim abi bazen çok soğuk şişti bileklerim ,
Rutubet umudu çürütürken;

Okumuşun derdi keşke kalmasaydım cahil
Cebime elma sokardım bazen
Gülümsesin derdim

Emeklerinden öpeyim
Trenler gibi geçerdi hayat ne vakit yılsam
Bizde derdim bir Mevlut abi var

Belki havalı bir davet ismi lazım değile;

Eyvahı bol ama imlası hep bozuk…

Bu bir ceset karnavalı

Cenaze işleri müdürlükleri;

Geriye kalanlardan geriye kalanlar…

Uzun hava laga luga,

Devire teslim aşk!

Tokat gibi öl hücre

Şimdi karnaval zamanı…

güneşe uzanan çocukluk şekersiz

uçurtmalar daha dün gibi;

                                                gelin çiçekleri

akşamdan belli, belirsiz olana yol…

geceye akan bir yalnız trende gençlik

uçurtmalar kaldı kökümüzde

kökümüzde şaraba banan aşk-ı hüsran

sus şiir sus!

yine yüklenir bahar

                                  zamanında simsiyah tellerim…

Baba dehliz ,koca mercan, yaman sanrı
Başucumuzda gür nefesli dev
Gecenin rüyasını anlat biraz
Biraz daha kalayım birazcık daha…
Trenler vardı yurtta

Öğrenciler pembe yanaklı tombul olan hani
Gülüşü öksüz yalanı sığıncak(!)
Anarafya, tartik ,topsuz is yapan dersler sonrasında
Bir dizi kelâm içilmeyen kahve hayranlığı
Seyir gibisi yoktu gruba seferlerde
Defterlere mektup mektup çiçek
Trenler vardı yurtta

İnsanlar gezi grühunda savaşçı
yosun kokan yalancı bir omuzdan
Son dem bir dize yakut
Doğru söze lâl
Biraz daha kalayım birazcık daha…