toprağın diliyle dua etmişlerdi gece boyunca.

Annemin gülüşü,

güneşin altındaki en kırmızı şeydi.

Narın rengi değil,

annemin sesi kan gibiydi.

Bahçenin içinden bir yönetmen geçse,

kilisenin kubbesine değil,

bu kadının eteğine dokunurdu.

Elindeki nar;

bir beden, bir kitap, bir ülke gibi açılmıştı.

Her tanesi: susulmuş bir cümle.

Ve ben o an anladım;

Parajanov bizim eve hiç gelmedi ama

biz onun filminin tam ortasında doğduk.

Cevizleri döverken,

biraz hafıza, biraz gövde, biraz çocukluk düşüyordu yere.

Nar tabağındaki kaşıklar,

sevişmeden önceki sessizlik kadar güzeldi.

Ben bu sofraya film değil,

sadece diz çökerek katılabilirim.

Çünkü bu görüntüler yalnızca izlenmez.

Yenir.

Dokunulur.

Ağlanır.

Ve annem izin verirse;

bir tanesi defterime alınır.