Milyarlarca çığlığın, birbirini bulmak için avaz parçaladığı, debdebeli rüyaların
gerçekleşmesine yüklediğimiz asgari umutların, bir gün ete kemiğe bürünüp realiteye
kavuştuğu anlarda hayretler içinde itaat edeceğimiz sevgi otoritesine az anlam ifade edişimiz
toplumsal yürek soykırımının en kanlı örneğidir. Renklerini kaybeden, toplumsal
dışlanmışlığın köhne sokaklarında avare dolaşan yığın dolusu ruhun, çarpışmasına sebebiyet
verecek etkenler kimi zaman aşkın yanıltıcı histerisine sebebiyet verirken, kimi zaman en
güzel çarpılmalara gebe kalabiliyor. “Sevginin Eşleniği” demiştim, insanın eksik parçası uğruna
çölleri aştığı, dağları deldiği, çıldırtan, viraneye çeviren o akıl almaz aynı olma, tek bedende
yek olmak uğruna verilen çabanın sonucu “Sevginin Eşleniği”

Sevgi denen bu şey, şeylerin dünyasını devrim naraları atarak yırtan, kesici yürek
kıymığı, kırmızı şarkılar eşliğinde senfoniler düzenleyen kanatlı yalnızlıkların en samimi dostu
sevgi denen büyük olgu. Sonsuz derecede sevme hissinin bahşedildiği ruhların karşılaşma
ihtimali uğruna nefessiz kalan ruhların çığlığı, başka bir ruha nefes olurken, hudutların ihlal
edilmiş radikal manifestosu haline gelen en leylim suç işleme biçimini işleyen ruh mültecisi.
Peki, sevda yolunda ağyar olan iki yürek tek bedende yek olur mu? Dildar olup hep olur mu?
Olmaz demeyin! Olur, yeter ki ruhlar pazarında sırtlandığımız umut heybesini yüreklerden
indirmemek ve de yürek işçisi kimliğimizi sevda kokan topraklara serpiştirmeyene kadar bu
ağır yükün altında çürüyene kadar heybeyi sırtımızdan indirmemek…

Şehirler, şehirler ağrılı leylim

Yüreğim bent denizi

Tutuklu bir mahkum gözlerim şimdi

Kara zehir, yürek yangın, bu çöl, bu ova…

Teşne yazlarımız, kışlarımız bulanık, kuşlarımız açtır bizim.

Sevdalı boran, siyah, gri, çiseliyor her an

Hoyrat sülüetler bezgin dehliz ağızlarında tünemiş

Harçlıdır mevziler, namlularımız ıslaktır bizim.

Şehirler, şehirler ağrılı leylim

Bir hülyadır şimdi gözlerin, bir düş ölüsü

Koca ülkem yalın ayak, tozlarımız süpürülmüş

Zift mavisi şimdi karartılar, kavuşmalar hep ertelenmiş

Dalgın ve bezgin tüm kelimelerim, ayaküstü konuşmalarımız, binek satırlarımız vardır bizim.

Bu ruh, bu intizar, bu ağlamaklı şey

Erimiyor sevda yükü, namlular ıslak, yürekler harap

Dayan yürek sızım, hangi sancı meşrulaştırır acımızı?

Hangi tabip? Hangi hap? Hangi sevap?

Ve bir ses, intizar, ahlar yığını

Hezeyanların kulak yırtan sesi

Tarumar  bir sokak ortası

Yetimlerin ürkek bakışı altında

Gölgelerin siper ettiği kovuklar yığınında bir ses

Zalimce haykırışlar, telaşlı şimdi yürekler

Feryatlıdır matemler, pınarlar hep tuzlu

Sevdalar gezek olmuştur teşne güz vakitlerinde

Yüreğim aman! Dayan ha!

Sızım sızım sızlıyor sancılı yüreğim

Gebedir şimdi kışlar bir bahara

Aman yüreğim hangi ayaza? Hangi bahara?

Herdemdir sancın, bêkes’tir intizarım

Leylim sen çekilen su, ben kahır kuyusu

Şehirler, şehirler ağrılı leylim

Şimdi bir ah dolusu.

Cırcır böceğim neredesin? Duyuyorum seni, saklanmışsın biliyorum. Gelsen ya sesine âşık bir ben varım, evet âşık bir ben. Ben ki sesini duymak için yıldızları uyutan, ninnilerle, ezgilerle… Eğilip kulaklarına Ahmet Erhan’dan küçük mısraları nakış nakış işleyen. Durgun bir gece, Muş ovası bağdaş kurmuş oturuyor karşımda, tüten bir Kurtik var yanı başında, Murat nehri can alıyor yine, o da karşımda hain, bir bakış atıyorum, kıyılarına çarparak deliyor bir annenin daye daye diyen genzini, yetim kalmış bir çocuğun bağrını, dedim ya Murat yine can alıyor. Dedim ya durgun bir gece muş gibi, Murat ta durgun huzurlu ve dingin. Pencerelerden dalıyor minik kan emiciler istila edercesine bir bebeğe acımadan, bir yaz gecesi düşlerin katilleri oluveriyorlar, ondandır cırcır böceklerine sevdam hem kulakları okşar derecede bir sesleri yoktu vız vız vız işkence gibi, kan gibi.

Cırcır böceğim neredesin? Duyuyorum, hissediyorum neredesin? Artık geç oldu bak Ay bile yorganına bürünmüş, muş ışıklarını kapatalı çok oldu ama sen yoksun. Hiç kimse bastıramıyor sesini kötü kuş baykuş bile sesine aşina bir kulak seni bekliyor, duymaya, hissetmeye, dokunmaya, neredesin? Murat’tan geliyor sesler, duyuyorum tanıdık bir ses, balıkların sesi değil hayır hayır onların değil, seslerin sahipleri kurbağalar bir sürü bir sürü avazları yırtılmaya müsait bir şekilde bağırıyorlar, gecenin uykusunu bölebilecek derecede tesirli bir bağırış, susun! Uyanabilirler Ay’ın çocukları, kesin sesinizi! Cırcır böceğimi duyamıyorum. Ben bu saatlerde âşık oldum, bu saatlerde gece ile dedikodu yaptım, siz yoktunuz yamacımda, kulağımda, susun… Dedim ya oturuyorum öylece, sessiz sakin, uzakları özlüyorum alıp düşlerimi yamacıma, cırcır böcekleri ile beraber uzakları düşlüyoruz gelmeyecekleri yâd ederek her gece ki tantana işte. Ah geceler en sevdiğim an; doyduğum, doğduğum, döndüğüm… Ağaçlar güzlerin müzdaripliğinden şikâyetçi, ben kurbağalardan, Murat Fırat’ a kavuşamamaktan, herkes şikâyetçi bir şeylerden, susuyoruz öylece, görüyorsun işte cırcır böceğim, dostum, sırdaşım, yoldaşım görüyorsun hadi gel artık sana anlatacaklarım var. Oturup demlenmemiz, küçük bir ateş yakmamız lazım; küçük ama Ay’ın parlaklığına gölge düşürmeden, evet kıvılcımlar çıkaran bir ateş, belki de tütünümden de sarmana izin verebilirim, dedim ya dertleşebiliriz. Biz vardık gecenin dinginliğini bozan, yeşermiş yeşillikler ardından kalabalık yaratan, biz vardık evet cırcır böceğim biz.

Özlüyorsun biliyorum güzlerde parıldamaktan, sesini kısarak konuşmandan biliyorum. Şimdi hülyaların serzenişi altında soluklanıyorum, soluklanıyoruz (dostumla) uzakları düşlemenin acizliği altında gecelere yük bindire bindire karanlıkları korkuturcasına soluklarımız, ciğerlerimizi yırtabilir soluklanmalıyız. Muş uykuda, Murat uykuda, kurbağalar, yıldızlar uykuda. Ben ayakta, sırdaşım kayıp. Neredesin patikalarda seke seke gezdiğim, neredesin arayıp da bulamadığım biliyorum sende beni hissediyorsun, biliyorum özlüyorsun da evet acı acı ötüşünden biliyorum. Sesine kulak, gözüne yaş olabilirim, dedim ya kanatlarına ıslak izler bırakabilirim. Ama sen yoksun bak ötmüyorsun da hangi meltemlere takıldı kanadın söyle bana, kulaklarım ne yapar sensiz, beni böyle yıkılmış, beni böyle elim gecelere mahkûm edemezsin, sözler vermiştik her gece uzaktakini yâd etmek için, ateşler yakmak küçük fincanlarda demlenmek için. Sıcak gibi, acı gibi, sen gibi şimdi tüm yalnızlıklarım, uzuvlarımdan koşar adım dökülüyor sensizliğim, baş edemiyorum, yorgun kollarımla sarıp sarmalanmıyor onca yük, bedenim aciz, ruhum nefesiz, neredesin ruhum? Neredesin cırcır böceğim? Bak ansızın daraldı yine göğsüm, hadi gelsene genişlet kan pompalayanımı, genişlet ufkumu, aydınlık sabahım olsana! Gelmiyorsun ve ben Aragon’da arıyorum seni, dilini bilmediğim Elsa’da âşık oluyorum sana, ben sensiz yabanileşiyorum anlasana. Evriliyorum yığınlar arasında, kurtulmak, sıyrılmak, haykırmak için geceye teslim ediyorum tüm bedenimi, gölge bıraktırmadan karanlığa sürükleniyor ruhum, bir sürükleniş ki haykırışlarımda da sesini hissedebiliyorum, cırcır böceğim kalabalıklarda bile. Ben karanlıkların oğluyum, ben güneş tarafından hırpalanmış bir geceyim cırcır böceğim, neredesin? Ve sen yoksun, ben yalnızlıklar şehrinde viran olmaya mahkûm, ben gecelerde acı çekmeye sürgün, ben bağdaş kurup düşünmekten aciz… Gelmiyorsun da, kim bilir neredesin, kim bilir?

Ben de oynamak istiyordum, etrafta koşuşturan bir çok neşenin içinde bulunmayı ben de istiyordum ama gözyaşlarında tutulup kaldım, acı çağırırken beni tebessüm eden yüzlerin beni alaya alması, kendimi 3. katta gözyaşı döken gözlerin içinde bulmama neden oldu. Kahverengi betonlar dizdim erişmek için yalnızlığına, küçük mavi pencereleri olan. Ayı sığdırabilecek, güneşi taşırabilecek boyutlarda olan kahverengi betonlar ki çivilerin raks sahnesi onlar. Balkon demirlerini sinirlendiriyor ayağında 33 numaralı terlikleri ile ufaklık, gözyaşlarının dudaklar ile buluştuğu bir anda… “İkinci bir emre kadar dışarı çıkmayın!” sesi, küçük ağızları bastırıyor, küstürüyor, dağıtıyor, neşeler silikleşiyor, yitiriyor boylu boyunca sokaklar içinde hapsettiği kahkahaları. İhlal edilen emirlerin sokaklarda meşru oyunlarını oynayan çocukların ürkek kovalamacalarını izliyor, yaşlı Mehmet Amca sararmış ellerle tutuğu bastonuyla…

Çığlıklar kuşların cıvıltısına emanet ediyor yerini ikinci bir emre kadar. Apartman boşluklarında kıvranıyor son ikindi güneşi, gölgeler çekilmeye, cıvıltılar sessizleşmeye yüz tuttuğu bir vakitte. Güneş yansımasını minik bir serçenin gözbebeğinde hapsediyor, milyonuncu kez doğmanın sancısıyla. seher yıldızı güneşi uğurluyor, ayı siyahlarla buluşturmak için; minik çocuklarını serpiştiriyor ay, sonsuz uzanan asimanın boylu boyunca uzanan kızıllığında. Tenini okşuyor meltemler, saçları dağınık bir biçimde hastaneden yeni gelme Leyla hemşirenin, yorgun biraz, biraz da ürkek. Gölgesini uğurluyor daldığı anda kahverengi betonlara. Küçük mavilerde soluklanıyor gün boyu soluksuz kaldığı maskenin içinde kargocu Fırat, kahverengi betonlar sabahlarla beraber nefes alırdı gecenin onca yorgunluğundan kurtulmak için, betonlarda kendisini zifirilere teslim ediyor, betonlar da yorgun, betonlar da…

Hayat buluyor zifiriler, uluyan köpeklerin raks edişleriyle, sokak lambasının altında uçuşan bir kelebeğin kanadında. Minarelerden yükselen son ses, sokak haylazlarının yatma vaktinin işareti, cübbesini asıyor imam caminin ışıklarını kapatırken, oda kendisini zifirilere bırakıyor gecenin bir vaktinde. Yeni betonlar dikiliyor, kiminin yalnızlığına eş, kiminin gecelerini delip aya ulaşmak için. Ağaçların uzayan saçları toprağın kararmış ellerini yalıyor meltemlerin coştuğu bir vakitte. Küçük mavilerden atılan izmaritlerin kirlettiği sokaklar şimdi huzurun gece uykusunu yaşarken; işinden dönen bir emektarın korna sesiyle irkiliyor. Kahverengi betonlara atıyor kendini, güneşle beraber doğmak için. Şimdi sükûnetin yalnızlığında süren en leylim anlar, bahar esintilerinin görkemli kılavuzluğunda savrulan düşlerinin coşkusunun başladığı zaman, kimisi beyaz, kimisi gri bu düşlerin. Siyahın en zift hali silikleştiriyor lastik izlerini, gece tüm ihtişamıyla gölge bıraktırıyor kahverengi betonlara. Beyaz tül perdeler ardından uykunun sersem halini bastırıyor küçük maviler; sokakların düşlerine dalmamak için. Kapı eşiklerinde erguvan, fuşyalarla bezenmiş birçok 33 numaralı sevinçler çifter çifter gecenin sessizliğinde bekleyişleri, maviler ardından doğması için sabahın bekçisini. Ay asimana serpiştirdiği minik çocuklarını birer birer çekip alıyor gecenin sessizliğinden. Gitme vakti, emanetlerin teslim edilmesi bir sonraki aydınlığa; milyonuncu kez sancıların sessizliğinde var olmak için.

33 numaralı sevinçlerin, sokaklarda terli izlerine gölge bırakmak adına gitme vakti…

Bir yirmi bilinmeyenli denklem içinde çözülmeye mahkum bırakılmış bir sualim, yanıtlanması hoş görülmeyen zor bir soru, belki de bir (sorun) aykırıyım bu zamana, bu ana, tam da şimdiye, saatlere küskünüm, duvarda arkamı döndüğümde bana bakıp arkamdan gülenlere özellikle. Tik tak sesleri en nefretim.

Çılgınıyım bakir düşlerin, kirli kalan düşüncelerden geldim, temizlenmesi zor bir vakitte bırakıp geldim tüm kirli kalmışları.

Çarşamba günü günlerden, masamın başında sıralanıyor dizelerim, saman kağıdı defterime bunları yazarken yalpalamıyorum, sözcüklerin taşmasından ziyade yok şikayetim, kalemim isyanda boyuna siyah boncuklar ıslatıyor ellerimi, bana bir kalem alsana diye haykırıyorum, kime mi? Beni yazmaya iten bana. Yine kendime kızıyorum kendi kendimle konuşmak deliliktir söylemini yıllar önce aykırı bulmuştum,  çünkü her şeyi kendime borçluydum, bendim beni en çok seven, bendim baktığım aynalardaki güzel, benim sesimdi duyulunca kulakları okşayan. Bencil miyim? Belki biraz, bu çirkin dünyada bencil olmak çirkin bir şeyse güzel olanı kazanmaya vaktim olmamıştır, hem duvarda bana gülenlere asiydim varsa bundandır bencilliğim, bir vakte esir düşüremezdi hiç kimse, zaman beni kovalayamazdı, gölgem haricinde herkese kızgın, herkese diş bilenmiş.

Şubatlardan geldim biraz zemheri, biraz yalın ayak kalmış gecelerin ürpertisi var üzerimde hayır üşümüyorum, yüreği soğuk bir şubat beni üşütmüyordu. Şubatlardakiler kötü, şubatta doğanlar, şubatta ölenler, nefes alanlar… Hem herkes kötüyse bu iyiler de kimdi? Herkes iyiyse kötüler de kimdi? Ama ben bencildim, hep öyle derdi, papatyaları seven kız. Sen diye başlardı sözlerine gözlerime bakarak, başlardı sayıp sövmeye, bedduaların öznesiydim, ellerimiz haykırışta bulunmak için açılırdı semaya ben dua, o beddua ederdi. Adını hatırlamıyorum ama yüzü zihnimde, kovamıyorum, çıkaramıyorum hoş geldin dediğim kapıdan, bir kadrolu çalışan gibi sürekli çalışıyor tek işi kalbimi kırmak, mesailere kalıp rüyamda da kalbimi parçaladığı anların şahididir düşlerim, ah kalbim sensin tüm bencilliğimizin sebebi, sensin hadi aşıp çok seven ve yine sensin bencil yaftasını bize layık gören. Nasıl mı kalbim? Nasıl mı? Papatyaları seven kıza methiyeler dizerek yaptın, leyli’de ranzanın altına sıkıştırdığın gözyaşlarıyla yaptın,  gecelerin sahibi olan baykuşların uykusunu bölerek yaptın. Evet kalbim sen yaptın, sen…

Ama bencildim, çok seviyordum, aykırıydım sevgilere, yaşatmak için son nefesi verene, dudakları ıslatan öpüşlerin anasıydım, ellerin sıcak buluşmasının hazırlıklarını yapan yine bendim. Hem kaç kez benden ona şiir okumamı istemişti? Küçük şairim derdi bana, hiç şiir okumamış yaştayken.

Ocaklardan geldim, bir annenin hazırladığı akşam aşından tattım da geldim, bir babanın gözyaşlarına şahit oldum da geldim. Ama bana sen bencilsin derdi, içimde o vardı,  içimdeki onu sevmem bencilik olurdu, ben onu severdim o ise kendimi sevdiğimi düşünürdü ve ben bencil olurdum.

Duvarda asılı duranlarla sıkı bir dosttu sanırım, ben yapamıyorum derdi, seninle bir gelecek düşlemek, düşlenilmesi imkansız bir gelecek derdi. Vakitleri ben taraflı kötü biliyordu, zamanı benle düşlemeyi iğrenç, saatleri işkence, sonra dakikaları… evet onlarla sıkı bir dostu.

Kasımlardan gelmişti ve oldum olası kasımları sevmem, eylüller dururken, ekimin okşanmaya hasret yelleri dururken, niye kasım? Güzlerin pembeliğinde aşık olmuştum, son nefesini vermeye hazır bir yaz bitkisine, hangi iğdenin dalını kırmamıştım ki?  O vakitler ki sevilip kırılmayan bir şey söyleyin bana? Şeylerin dünyasından taşar da şeyler, siz yine şey dersiniz…

Vakit yatsı sonrası, saat kaç bilmiyorum önümde duran sarı, leylim yazılı postere bakıyorum, kim bilir benim hakkımda ne düşünüyor? Posteri  yırttığım için bana karşı ne hissediyor? Geceleri olduğu yerden aşağı düşmesi intihar etmesi ile alakalı mıydı? Ve benim her sabah onu yeniden olduğu yere asmam, hangimiz bir duvara asılmadık ki? Kimimiz bir çocukluk vaktinde, kimimiz en deli çağında, kimimiz öldüğünde…

Geceleri zihnimin taşması, sürdürememesi anıların sırt ağrısını, taşıyamaması gel git’lerin en zor anını.

Geceler ki karanlık odamın daralması, korkumun fotoğrafçısı, yalnızlığımın tek görgü tanığı. En çok uzun Aralık gecelerinde sevdim ben, aralıklardan gelmeyim, soğukları ocaklara taşıyan, soğukları bexwedi bir hanenin bacasından tezek dumanı çıkartmaya vesile olan.

Ama ben bencildim, ben zamana direnen, vakitlerin bağını kesen doğumlara engel olan katil bir ebe, ben, bin dokuz yüz doksan yedide doğan, annemin yağmurlu, çamurların arasında hatırladığı tek an, annemin on beşinde bilmesi beni küçük sabilerin utangaçlığını üstümde gören, titremesi, gözünden akan damlalar ki şahidi…

Jane Maryam dinleyerek sıralıyorum bir bir bir

İkinci bir satıra geçiyorum iki iki iki

Satırlar arası mesafe ne kadar uzakmış, o uçurumdan hep korkmuşumdur, bentleri aşarak yuvarlanırdım boşluklardan. Kelimeleri doldurarak atlamayı denedim boşluklardan kurtulmak için.

Uykunun baş döndürücü bir evresindeyim. Ellerim kelepçeli bir biçimde düşlerimde şeytanlarla buluşturulmak için sürüklenerek yüz üstü uzaklaştırılıyorum saman kağıdı yapraklarımdan.

Beni unutmayın bin dokuz yüzlerden gelmeyim, ayları sırtında taşıyan, bir babanın hıçkırıklarında beliren de benim. Beni unutmayın, ben bencil değilim.

Tanım dışı bir hayal, bir siluet, bir hengameler yığını. Sonrasında evet, sonrasında yitip giden çaresiz bakışlar altında ezilen, hor görülen hakir bir ben. Bir ben ki her şeye kayıtsız ve tanımsız.

Bir ben ki zamana şartlı bir teslimiyetle aiddiyet bağlarıyla geçmişe hasret kalan. Hülyaların nadide uykuları arasında  sersemleşmiş çilekeş bahtında. Solgun benzi, yürek dağlayan feryadı bir ben. Kirpikler ıslanmaya meyilli, ben ıslatmamaya inat, sersenişler ne fayda, dökülüyor gözümden inciler, kanımca birer inci yığını, herkesçe tanımsız. 

Lüzumsuz tasalar, hıçkırıklara boğuyor beni,sesimi duyabilirler susmalıyım, hıçkırıklar boğuyor genzimi durmalıyım, kirpiklerim sırılsıklam, dinmeliyim. Burnumu çekerken buluyorum kendimi, hırpalanmış bir gözlerim, kirpiklerimi hiç sorma, ya kaynağından olan pınarım. Evet lüzumsuz tasalar demiştim, lüzumsunuz belkide, evet belkide beni tekrara düşüren sizsiniz şimdi olduğu gibi, beni hep aynı kalıplaşmış tasniflere sıgdiranlar,beli belirsiz elem denizlerinde beni boğmaya çalışanlar evet lüzumsunuz.

Dalıyor yine gözlerim, uçsuz bucaksız, beyaz bir buluta gözlerim yeni belini doğrultmus, kendine gelmiş düşlere talip, olmayacaklara aminli ağızlarla hep bir yakarış, düşlenmemesi gerekeni düşlüyor ve utanmadan süslüyor. Tanımadan kendini, kendine tanımsız, duymadan kendini, herkese kulak; olmayanı kendini, oldurtanı tüm bir şeye. Evet farkındayım, iyi değilim, bir şey var adını koyamadığım beni sarıp sarmalayan ama bedenimi degil, hayır hayır onu değil ruhumu, beni, hatta düşlerimi, hayallerimin belini kavrayacak derecede bir sarmalayış, beni ben olmaktan çıkaran tanımsızlığıma tanımsız adlandırmasını yapan bir şey. Adı olmalı o şeyin, bir adı!

Evet bu isim bulamama cefası beni harap ediyor, çoraklaşmış hüzün çöllerinde hep kendimi ararım, bazen bir gözyasinda, bazen tebessüm eden bir gözde mutluluk kavramı uzak, mutluluk kavramı yok lugatta, öyle bir kavram yok, lugatımın tenha sayfalarında. 

Olmalıyım, olmam gerekeni kurtarmalıyım, cefadan yol katetmeliyim sefaya. İsim bulmalıyım, o şeye tanımsızı sığdırmalıyım düşlerime belki de lugatimin tenha sayfalarında mutluluk kelimesini istiflemeliyim, belki son olarak bir inci sevdalısı akıp giden tüm zamana Hodgamlıgın ruh üfürülmüş bedeninde bir tanımsızlık bendeki söküp atılmayan.

Evet kendime tanımsız, hayata ve tüm düşlere.