Yirmi adım sonra ikinci hurma ağacının önündeydim. Ağacın dibinde bir parça deri ve o deri parçasının üzerinde ise bir rüzgârda uçup gitmesin diye konulmuş bir hurma. Hurmayı bir kenara koyup o deri parçasını elime aldığımda üstünde Hz. Süleyman’ın hazinesine batıya doğru üç adım, yere doğru üç metre yazıyordu. Üç adım atıp ellerimle üç metre çukur kazdım. İki sandık dolusu gözleri kamaştıran altın. Avuçlarımı altınlara daldırdığımda kalbim heyecan ve mutluluktan yerinden fırlayacakmış gibi oldu. Sandıklardan bir tanesini kapatıp üstüne oturdum. Diğer sandığa hayran hayran bakarken acıkıp susadığımı fark ettim. Elimi cebime atıp hurmayı yedikten sonra açlığımı azda olsa bastırmışken ciğerlerimin susuzluktan yandığını, dudaklarımın çatladığını, ter içinde kaldığımı gördüm. Çukurdan çıkmak istedim çıkamadım. Boyumdan uzun kazdığım kendi çukurumda hapis kalmıştım. Sandıkları üst üste koyup çıkmaya çalıştım. Yetmedi! Umutsuzluk ve pişmanlık içerisinde, “Hazine aklını başından aldı, kime ait olduğunu bilmeden yediğin hurma açlığını gidereceğini düşünürken susattı.” diye söylenirken yukarıdan bir ses “Sende mi çukurda kaldın?” dedi. Sorduğu suale cevap vermeden “Beni bu kuyudan çıkmama yardım edip biraz su verirsen bu altın dolu sandıkları sana veririm.” dedim. Yüzüme bakıp gülümseyerek, ”Hayır!” dedi, “Seni oradan çıkarırım ama suyum yok, sandıklar orada kalacak, kazdığın çukuru tekrar kapatacaksın.” deyip elini uzatarak çıkardı beni kendim kazıp kendim kapattığım çukurdan.

Yirmi adım daha atıp üçüncü ağaca vardığımda dönüp arkama baktım, iki ağacın yok olduğunu gördüm. Çokta umursamadım aslında; ne iktidar ne güç nede servet istiyordum, tek istediğim şey suydu.

Oturup sırtımı ağaca yaslayıp etrafıma bakına bakına mucizevi bir şey ararken yerde yarısı kumlarla kaplı bir örtü gördüm. Üstündeki kumları silkeledim. Yüzüme yaklaştırdığımda en sevdiğim nergis çiçeği kokuyordu. Gözlerimi kapayıp kokunun mutluluğunu içimde hissederken gözlerimi açtığımda bir kum fırtınasının yaklaştığını gördüm. Örtüyü üstüme atıp kum fırtınasının geçmesini beklerken bu örtü beni kumlardan koruyacak mucizedir diye düşündüm. Kum fırtınası saniyeler içerisinde bitmişti. Örtüyü kaldırıp baktığımda ilerde bir vaha gördüm. Yemyeşil ağaçlar, mas mavi bir su. Heyecanla ayağa kalktığımda bacaklarımda muhteşem bir güç, bitmeyen bir enerji hissettim. Enerjim yürümeye değil koşmaya itiyordu beni. Adımımı vahaya doğru atınca kumların ayağımı, kızgın güneşin tenimi yaktığını hissettim. Yana yana vaha vardım, bulduğumda yüz üstü uzanıp kafamı suya daldırıp kana kana su içtim. Başımı sudan kaldırdığımda sudaki yüzümün yansımasını gördüm. Ağarmış saçlarım simsiyahtı. Gözümün altındaki morluklar, kırışıklıklar gitmiş yirmili yaşlarıma dönmüştüm. Bu nasıl olur diye düşünürken üstümdeki örtü nergis kokusunu tekrar aldırdı bana. Birden aklıma gelivermişti; bu örtü Hz Yusuf’un Züleyha’nın üstüne atıp gençleştirdiği örtüydü. Bu koku Hz. Yakub’un, “Yusuf’umun kokusu” dediği kokuydu. Mutluluğu, şaşkınlığı heyecanı hepsini birden yaşıyordum. Susuzluğum gitmiş, gençliğim geri gelmişti. Ama ait olduğum yere nasıl gidebilirdim ki? Kum ve güneş ayaklarımı yakıyordu, yürüyemiyordum. O vahada takılıp kalmıştım. Son bir hamle ile ayağa kalkarken örtüm yere düştü. Suya baktım; saçlarım ağarmış, morluklarım ve kırışıklıklarım geri gelmişti. Yüzüme tam bir hüzün düşerken aklım ve bedenim ayaklarımın yanmadığını güneşin yakmadığını söylüyordu.

Evet dedim, demek ömrümüz geçtikçe, yaşanmışlıklar, deneyimler çoğaldıkça yanmamayı öğreniyoruz ya da hissetmiyoruz eskisi kadar. Albümde duran eski siyah beyaz gençlik fotoğraflarıma bakar gibi baktım örtüye, vedalaşıp ardıma bakmadan yoluma devam ettim…

“İki çay söylemiştik orada, biri açık, keşke yalnız bunun için sevseydim seni…” diyordu üstad. Birden sivrisinek vızıldamaya, yorgunluğum ve yalnızlığım karabasan misali üstüme gelmeye başladı.

Uykumu daha da kaçırtacağını düşünmeden kalktım sallama çaylara söve söve tek demlikte çay yaptım. Yine de “Sabah uyandığımda hatırlamayacağım rüya için değmezdi” diye düşünmekten kendimi alamadım, çünkü zaten yine rüyama gelmeyecekti. Gelse hatırlarım illaki… Yalnızların çayıdır tek demlikte çay demlemek. Babam öldüğünde gece yarısı annemi tek demlikte çay demlerken görmüştüm. Yolda şoförlerin durup istirahat ederken, elli derecede toprak kokusunun karıştığı su ile toz şeker katıp tarlayı sulayan sulamacıların, köyde genç kızların işlerini bitirdikten sonra ikindi vakti tek başlarına uçsuz bucaksız Mezopotamya’ya bakıp hayali olarak ektikleri ağaçların gölgesinde oturup kaderlerine razı olmaya çalışırken içtikleri şerbettir. Çeyiz sandıklarındaki ak yazmalara damlattıkları lekedir.

Ferhat’ın Şirin için dağları deldiğinde dinlenmek için bir taşa oturup demlediği umuttur.

Tek demlikte çay, sessiz sedasız bir şekilde bir uzaklara odaklanan platonik aşıkların, şizofren insanların çayıdır. Hele bir de peygamber mesleği olan çobanlığın…

Dedikodusuz gıybetsiz küfürsüz içilir. Kabullenişin ya da sonsuz isyanın içeceğidir tek demlik. Kimi zamanda çayın altın oranıdır. Yitip giden aşkların şahididir. Tek vücutta iki kalbin buluşmasıdır. Ne cennette içilen şaraptır, ne de cehennemde içilen irin. Arafta kalanların, korkmadan sırat köprüsündeki sırasını bekleyenlerin altın oranlı içtiğidir tek demlikte çay.

Üç buçuk ince belli bardak su, tepeleme bir tatlı kaşığı çay. Bol miktarda yalnızlık bir çay kaşığının dörtte biri kadar umut, bir çorba kaşığı ukde, pişmanlıklar, ciğerlerden çıktığı kadar ahh!

Demlendikten sekiz dakika sonra içilir.

Doldururken yüksekten döküp köpük çıkartılmaz, içerken asla bacak üstüne bacak atılmaz, kesme şeker katılmaz.

Saatlerdir klavye tuşlarına basmaktan bilekleri şişmişti. Önünde bitirmesi gereken kocaman bir rapor vardı. Hayatının en kıymetli varlıklarından biri olan saatinin kahverengi kordonunu bir delik genişletip yaka düğmesini açıp kravatını gevşetti. Saatinin kordonuyla oynarken sanki babasına dokunmuş gibi içinde bir huzur hissetti ve sonrasında babasının yokluğunun huzursuzluğunu…  

Mesainin bitmesine daha yarım saat vardı. İçine birden sebepsiz bir yalnızlık çöktü. Etrafına baktı, kimse yoktu. Elini, kimi yerde 50 Kuruş kimi yerde 1 Liraya satılan, hiç sevmediği ama satın almak zorunda kaldığı yarısı su dolu pet şişesine uzattı. Hala soğuktu, pet şişenin ağzını açıp suyu avuçlarına döküp boynuna, boğazına sürdü. Suyun geri kalanından birazını da yudumladı. ‘Amann!’, dedi içinden, ‘On dakika erken çıksam ne olacak ki?’ Fazla düşünmeden kendini dışarı attı, kendini daha özgür hissetmişti artık. Çıkar çıkmaz bir sigara yaktı. Uzun uzun nefeslerle sigarasını içerek arabasına doğru gitti. Kafası o kadar karışıktı ki hızını alamayıp içindeki zehirli dumanı dışarıya üflerken akciğerlerini bir vakum gibi kullanarak dışarıya saldığı dumanın yakalayabildiği kadarını hemen tekrar içine çekiyordu. Babasını hatırlatan kol saati ve bunaltıcı iş yoğunluğu belleğinden geçenleri trafik ışığı olmayan ama çok işlek olan bir kavşağın durumuna sokmuştu onu. Hemen hemen her gün iş yoğunluğundan dolayı yaşadığı stresi bu gün ona çok daha yoğun ve katlanılamaz gelmişti.

Kısık sesle ‘Lann bu güvercinler nasıl oluyor da her seferinde kapının koluna pisletmeyi beceriyorlar’ deyip arabanın şoför tarafındaki kapının cebinden ıslak mendilini çıkardı; kapının kolunu sildikten sonra arabasına binip yola koyuldu. İçindeki huzursuzluk bir türlü geçmiyordu. Kendisini seven bir eşi, çocukları vardı. Aklından borçlarını geçirdi; topladı, çıkardı, çarptı; ödeyemeyeceği, sorun edeceği bir borç değildi yükümlü olduğu verecekleri.

Şimdiye kadar kimseyle tartışmamış, kavga etmemişti. Çünkü hiç kimsenin kalbini kırmak istemeyen bir yapıya sahipti. Olumsuz durumlarda çabuk sinirlenen ama sinirini belli etmeyen, kızgınlığı saman alevi gibi yanıp sönen bir ruh halinde olurdu. En sevdiği keyifli türküleri yüklemişti arabanın CD çalarına, daha önceleri severek, huzurla eşlik ederdi CD çalarına, ama hiç birini duymamıştı. Şimdi ise onun için sadece ses ve çalgı aleti kalabalığıydı çalan müzik.  Aklı başka yerlerdeydi. Birden ani frenle durdu; ne kırmızı ışıkta önünde duran arabayı görmüştü ne de her gün gittiği yoldaki trafik lambalarını. Dikiz aynasından baktı arkasına, Allahtan arkasında araba yoktu, yoksa kesinlikle o ani frende arkadan bir araba çarpardı. Torpido gözünden daha yeni aldığı sprey kolonyasını çıkardı, ellerine yüzüne sürdü. İçinden bir oh çekip gözünü trafik lambasının üzerindeki sayaca dikti. Yeşil ışığa daha yetmiş iki saniye vardı. Klimayı kapatıp camları açtı. Sağındaki mezarlığa baktı. Kalabalıktı, bir ölüm falan yoktu, sadece bayram arifesiydi. Ölülerinin ruhlarına şeker, lokum dağıtan insanlar ve onları kapmak için itişip duran çocukları gördü. Çocuklar ne kadar da mutluydular. Sanki çocukların hepsinin ne ölümden haberleri vardı, ne de ölümün insanlarda oluşturduğu travmalardan. Dağıtılan şeker, lokum ve bisküvileri büyükler için hayır ve hüzün anlamındayken çocuklar için eğlence ve mutluluk kaynağıydı.

Çocukluk hatıraları geliverdi gözlerinin önüne… İkinci sınıftayken Tahir ve arkadaşları sataşmışlardı ona, itelemiş düşürmüşlerdi. Ayağa kalkmış, gözleri dolu bir şekilde ‘Sizi babama söyleyeceğim, görürsününüz siz” dedikten sonra Tahir ve arkadaşları korkup gitmişti. Bir kere de ablası kızmıştı ona; o sefer de ‘Seni anneme söyleyeceğim’ diye tehdit etmişti ablasını. Çocukluk işte, insanın hayatında anne ve baba olduktan sonra tüm dünyaya meydan okunabilirdi.

Kırk üç yaşındaydı Kenan, saçlarının hemen hemen tümü beyazlamıştı. Amca olmuş, dayı olmuş, baba olmuştu. Ve şimdi daha yeni anlıyordu anne ve babanın yokluğundan kaynaklanan yalnızlığın ne demek olduğunu.

Gözü yetmiş iki saniyenin ışıklarında iken Kenan çook uzaklara gitmişti. Oralarda içinden anne ve babasıyla konuşuyordu sanki. İkisi karşısındaymış da dertleşiyormuş gibi onların boşluğundan doğan yalnızlığın sağlamasını yapıyordu.

Şimdi sorun yaşadığı akraba çevresi veya alıp vereceği olan bunca insanı kime şikâyet edebilirdi ki? Dertleşebileceği, sonsuz güveneceği anne ve babası yoktu artık.  Yalnızdır, yapayalnız…

Onlarca hataya, yaramazlığa rağmen babasının çatık kaşlarının ardındaki merhameti ve sonrasındaki sonucu kesin olarak  ‘Af etmek’ olan duygu durumları unutalı çok olmuştu. Kızıp bağırıldığında içi cız eden anne yüreğinin insanın gözlerinin içinde çaresiz bir çırpınışa dönüşmesi nicedir hissetmediği duygulardı.  

Adaletinden, merhametinden şüphe duymayacağın, kendisine hiçbir zaman küsülemeyen kırılamayan, orta yolu her zaman bulan bir arabulucu olan anne veya babaydı. Seni kucaklayıp bağrına basan, kızdığın küstüğün kişiye göz kırpıp azarlayan; sen gittikten sonrada onu kucaklayıp küçüğündür olsun, büyüğündür bir şey olmaz deyip merhamet tohumlarını yüreğinize serpen bir annenin babanın olmayışı ve bu olmayışın baş edilemez bir yalnızlığa, çaresizliğe, kimsesizliğe dönüşmesi insanı bazen darmadağın ediyordu. Kural tanımaz hale getiriyor. Başına bir şey geldiğinde elini yüreğine vuran bir elin olmayışı, kendisini üzmekten korkmayıp ama senin her acı haline üzülen sahip çıkan bir anne babanın yokluğunu kim hakkıyla tarif edebilir ki…

Korna sesleriyle irkildi, arkada arabalar birikmiş yeşil ışık yanmıştı. Elleriyle ne zaman aktığını bilmediği gözyaşlarını silip devam etti. Arabada sigara içmeyi hiç sevmediği ve onaylamadığı halde bir sigara yaktı. Bir nefes alıp ‘Yok yok içmemeliyim’ dedi; ne arabada ne dışarıda. Babası akciğer kanserinden daha kendisi 16 yaşındayken ölmüştü. Babasının yokluğu çok yaralar açmıştı yüreğinde. Her yanı insanlarla kaynarken, çoluk çocuğu varken bile bazen neden ve birden yakıcı yalnızlık nöbetlerine tutulduğunu çok sonraları anlamıştı. Babasının varlığına doyamadan babası çekip gitmişti. Açlıktan midesi karnına yapışan bir insan kadar açtı babasına.  ‘Çocuklarımı ölümümle yalnız bırakamam’ deyip sigara paketini çakmağıyla beraber açık camdan dışarı attı. İçi birazda olsa ferahlamıştı.

Eve vardığında onu her zaman olduğu gibi aşağıda çocukları karşıladı. Bir sakız bir bisküvi de olsa asla eli boş gelmezdi eve. Arabadan indi, çocukları ‘Hoş geldin’ deyip boş olan ellerine bakarak ‘Baba bize bir şey almadın mı?’ diye sordular.

Gülümsedi, ellerinden tutup merdivenleri tek tek çıkarken kendisine merakla bakan gözlere “Size bir şey aldım; yenilmez içilmez, ama her zaman yanınızda olacak, sizi asla aç susuz bırakmayacak bir şey…

Güneşin gözlerimi, baba elinin saçlarımı okşadığı o sabahlarda güçlü bir ses: “Kalk oğlum, sabah oldu, uyan hadi!” İçimden “Sabahın körü, babam bizi niye uyandırıyor ki?” diye geçirirdim. Bir türlü anlam veremiyordum bizi bu kadar erken uyandırmasına. Ne uykuyu severdi babam ne de boş durmayı. “Çok uyuyan, çalışmayan insanların şerefi yoktur.” derdi. Bir gün olsun annem “Bırak çocuklar uyusun.” demedi ya da “Yorgunlar, dinlensinler.” Etimiz de kemiğimiz de babamındı.

Uyanır uyanmaz babamın cennetine inerdim. Hortumun bir ucunu musluğa geçirir, diğer ucunu üfleye püfleye etrafı yeni çapalanmış ağaç diplerine götürürdüm. Dizlerimin üstüne çömelip bacaklarımın arasına aldığım hortumun ucunu yerden yükseğe ayarlar, avucuma dolan soğuk suyu yüzümü çarpa çarpa yıkardım. Bahçemizde kiraz, nar, incir, zeytin, kayısı, dut ve onlarca meyve ağacı vardı. Sulamaya her zaman incir ağacından başlardım. Köklerine su gider gitmez hortumun ucunu başparmağımla sıkıştırır tazyikli suyu ağacın yapraklarına püskürtürdüm. O vakit ne de güzel bir koku yayılırdı… Birbirimize “günaydın” derdik böylece. İncir ağacı ile vedalaştıktan sonra kendimle gurur duyuşumun sebebi olan, elimle dikip can suyunu verdiğim, serpilişini gözlerimle an be an gördüğüm kayısı ağacına yönelirdim. En çok onunla sohbet ederdim. Tüm sırlarımı anlatırdım ona. Dördüncü sınıfta aşık olduğum kızı anlatmıştım mesela. En çok torpili ona yapardım, daha çok su daha çok gübre daha çok bakım. Boyumu geçen kürekle her hafta toprağını eşeler, yapraklarını silerdim. Hiçbir zaman beni mahcup etmedi. Bir annenin çocuğunun saçlarını taradığı gibi incitmeden koparırdım meyvelerini. İçi bal gibi tatlı, kokusu anlatılamayacak kadar güzel. Hemen yanındaki kiraz ağacının bakışlarını fark ederdim: Kıskanç, yaramaz, kirli. Aslında seviyordum onu. Ama arkadaş çevresi çok kötüydü, sürekli böcek çekiyordu ve meyvelerinde de yara bere izleri vardı. Hiç bana öyle mahzun mahzun bakma! Senin kiraz ağacından bir farkın yok hatta sen daha betersin. Sürekli meyvelerini yere döküyorsun dut ağacı! Zaten senin suya çok da ihtiyacın yok,bugün sana su mu yok. Cefakâr, fedakâr, her zaman yeşil, hiç şikâyet etmeyen, uslu uslu duran zeytin ağaçları… Aferin sizlere, dileyin benden ne dilerseniz. Tamam tamam siz de öylesiniz narlar, canlar, bahçemizin bereketleri. Aranızda birkaçı ekşi ama olsun, sizi tuzlayıp tuzlayıp yemek de güzel.

-Oğlum git çaydanlığı sen getir; kardeşin daha küçük, üstüne döker. Allah korusun. Ben biberleri toplayacağım, sen de geldikten sonra domatesleri topla. Annene söyle bıçak koymayı unutmasın.

-Peki baba.

Siz hiç kahvaltıda taze biber yediniz mi? Ufak bir ısırıkta “kırt” diye ses çıkaranlardan. C vitamini çok varmış biberde.

En çok domates toplamayı severdim, o yüzden babam bu görevi sürekli bana verirdi. İzlerdi beni, domatesleri nazikçe koparır her birini koklaya koklaya tabağa koyardım. Her biri sanki ayrı güzel kokardı. Aralarında ekşi domatesler vardı, en çok onları severdim. Üstlerine bolca tuz döker şapırdata şapırdata yerdim.

Yağmur durmuştu, parmaklarımın arasında sigara ateşinin sıcaklığını hissetmiştim. Son bir nefes çektim, ortaparmağımın yardımıyla başparmağımın üstündeki izmariti fırlatıverdim. Uyanıverdim çocukluğumdan. Dışarıda yağmur ile toprağın kokusu, anılarımda kayısı kokusu, parmaklarımda sigara kokusu. Büyümüşüm. Neyse ki içimizi kirleten bir tek sigara dumanı olmuş. Keşke büyümeseymişim.

*Kilam: (Arapça’dan; Kalām: Söz, konuşma) Kurmanci ve Zazaca’da dengbej şiirine denilir. Kilam dengbej geleneğinin bir terimidir. Tıpkı Türkçe’deki türkü kelimesiyle aşıkların şöyledikleri şiir tanımlandığı gibi, Kürtçe’de kilam kavramı dengbejliğe özgü bir şiir türü için kullanılıyor.

Babamın bir uzvuydu adeta o tespih, onun ayrılmaz bir parçası olmuştu. Tespih tanelerinin diliyle konuşurdu bizimle; yüzünde yakalayamadığımız küçücük bir mimiği, aklımızın ermediği bir davranışını hep o taneler fısıldardı bize. Pencereden dışarı bakar, ufuk çizgisiyle konuşurdu sanki içinden sessizce. Tespihinin tanelerini ağır ağır, yavaş yavaş çekerdi; o zaman anlardık ‘bana dokunmayın, konuşturmayın’ demek istediğini. Ağarmış saçlarının, yetmişe dayanmış ömrünün muhasebesini yapardı kendi kendine. İkişer ikişer, hızla çekti mi tespihi bilirdik ki sinirlenmiştir, üzülmüştür babam; bir tespihe bir annemize bakardık böyle zamanlarda. Tespihin şakırtılı sesinden ve annemin mimiklerinden, sinirini ölçmeye çalışırdık babamın hiç konuşmadan.

Bir de o tespihi çekmeyip parmağına dolaması vardı. İşte o an bilirdik ki babamız mutludur, sıkıntısı yoktur, her şey yolunda gidiyordur. Hepimizin yüzünde bir gülümseme, Alâeddin’in sihirli lambasındaki cini bulmuş gibi dile dileyebildiğini! Keyfi yerindeyken babam hemen bana bakar, ‘Koş, git getir silahları, temizleyeceğiz hepsini’ derdi. Böyle zamanlarda babamın gözleri parlar, keyifle dokunurdu hepsine tek tek; vefa borcu sayardı onlarla ilgilenmeyi. Yere büyük bir sofra serilir, birinde yağ diğerinde mazot olan bakır taslar getirilirdi önüne. Sonra anneme bakar, ‘Leçek getir hanım, şunları bir güzel temizleyelim’, derdi.

Eskimiş leçekleri küçük parçalara bölerken, ne kadar dramatik bir kaderleri olduğunu düşünürdüm içimden; hayatımızın ne çok anında başrol oynamış bu leçek. Misal, beşikte sallanmasına rağmen sürekli ağlayan, bir türlü susmayan yeğenimin sesini işitince annem yengeme seslenir, ‘kızım leçeğini çocuğun yüzüne örtüver de sussun’, derdi. Leçeği koyar koymaz susuverirdi haylaz yeğen; anasının kokusunu alırdı zaar, tüm leçekler anne kokar aslında… Yakalamaca oynarken düşüp dizimi kanatmıştım bir kez, ne çok acımıştı canım; annem hemen bir leçek bağlayıp kanamayı durdurmuştu. Ateşlendiğimizde derhal leçek ıslatılır, alnımıza koltuk altımıza konulurdu. Başımız ağrıdığında annem leçeğini çıkarır alnımıza hafifçe bastırarak bağlar, baş ağrımız hemencecik geçerdi. Annemizin leçekte sakladığı damlasakızı; ah, nasıl da hafif bir reçine kokusu yayardı etrafa! Sağılmış sütü süzerken leçek, peynir kalıbı yaparken leçek… Örf, adet ve ananelerimizde de önemli bir yeri var leçeğin. Erkeklerin kavgası sırasında, yere atılan bir leçek kavgayı bitirir; birinin gitmesini engellemek için son çare olarak yere leçek serilir, çünkü üstünden atlanamaz, üzerine basılamaz leçeğin. Leçek demek kadın demek, ana demek. Kadına olan saygı, verilen değer ne kadar da büyük…

Ama şu dünyada hiçbir şey beyaz kalamıyor. Babamın silahlarını temizlerken kullanıp simsiyah ettiği, işi bitince de ‘Oğul, atıver şunu’, diye elime tutuşturduğu leçek… İşte bakın, tam burada, ellerimin arasında duruyor!

Şu insan vücudu nasıl bir şeydir arkadaş… Güneş ışığının çoğalmasıyla kış günlerinin bittiğine kanaat getiren beden içlik giymeyi, üzerine de iki kat çorap geçirmeyi bırakıp, korunma değil çoğalma mevsiminin geldiğini anladığında hormonları harekete geçiriyor. Kuzey yarım kürede milyonlarca insan cinsel olarak aktif hale geliyor. Amerika’nın gizli silahı var ya, hani kırmızı düğmeye basınca istediği yeri yok edebildiği; işte onun gibi bir şeyler oluyor insana da Nisan gelince. Sanki görünmez bir el Nisan’ın düğmesine dokunuyor ve hormonlarımızın kozmik Big Bang’i başlıyor.

“Hay gözün kör olsun e mi!” bedduası kesinlikle bahar aylarında türetilmiş olmalı. Bu göz var ya bu göz; Nisan’da ne çoraplar örüyor insanın başına bir bilseniz! Baharla birlikte gözün ağ tabakası (retina) daha yoğun güneş ışığına maruz kalıyor. Optik sinirlerle beyne bağlı olan gözlerimizle buluşan güneş ışığı bir tür uyarıcı görevi üstleniyor. Ekseriye gri ve yarı-karanlık geçen kış günlerinde, “Kış hormonu” olarak da bilinen melatonin salgısını artıran epifiz bezi, güneşli günlerin gelişiyle birlikte bu kez de “mutluluk hormonu” olarak bilinen serotonin salgılamayı hızlandırır. Elbette bu salgı şenliğine testosteron ve östrojen de derhal tam gaz katılırlar. Bak sen şu şerefsizlere!.. 

Cinsel organlarımızdaki bu hızlı aktivitenin tek müsebbibi göz değildir elbet; midede uçuşan kelebekler, bağırsaklarda sanki Venedik’te kanal sefası yapıyormuşçasına kurumla gezinen minnak krampçıklar…

Ama Nisan ayında görüp görebileceğiniz en masum insan evladı benim! Çünkü gözlerim, retinamda oluşan bir enfeksiyon sebebiyle oldukça rahatsız ve neredeyse tamamen kapalı. Anlayacağınız, bu yılki Nisan vizyonumda “Eyes Wide Shut” oynuyor ve bir an önce “Eyes Wide Open”a geçebilmem için sevgili dostum Doktor Kamuran ve Hipokrat yeminlerine yürekten bağlı ekibi beni sezona yetiştirmek için var güçleriyle çalışıyorlar.

Dedim ya bu ay şakaya gelmez; Nisan’ı dört gözle bekleyen bazı kesimler var ki ‘aman’ diyeyim, gördüğünüz yerde tereddütsüz arkanızı dönün ve tabana kuvvet kaçın! Tüm kışı abur cubursuz, şekersiz, tuzsuz geçirip triceps, biceps, göğüs, kanat ne kadar vitrinlik kas varsa gözümüze gözümüze sokmak için bir an önce kısa kollu t-shirt’lerini çeyiz sandıklarından çıkarma heyecanına kapılmış fitness’ci kardeşlerimiz ile Monica Belluci’vari incecik bellerini ve tüm Kardashian sülalesinin toplam popo coğrafyasına eşit mabatlarını Tik Tok’a atıp bol ‘like’ bekleyen hatun kişiler! İşte size en tehlikeli iki grup. Raiting’i yüksek ilişkiler peşinde olup işin teknik, taktik, duygusal, felsefi, psikolojik boyutuna hiç bulaşmadan direk sonuca odaklanmış; kaslarının, popolarının öz güveniyle direkt mevzuya dalan gruptakilerden bahsediyorum. Isınan havanın da etkisiyle bilinçsizce ona buna saldıran,  “Are you cola?”, “Go disco?”, “Drink votka, you and me?” İngilizcesiyle sahilde Rus tavlama sezonunu kurdeleyle açan ibişlerden!

Peki bu tanışma, kaynaşma işlerinin bir tekniği, taktiği var mıdır? Vardır herhalde ya…

Sene 2001, Kıbrıs’ta Mağusa’da Birleşmiş Milletler üssü karşısında Road House diye bir bar vardı, hep oraya takılırdık. Baharın dürtüsü, denizin kokusu, vizelerin bitişi derken kendimizi bara atmıştık. Bir taraftan arkadaşlarla sohbeti koyultuyor bir taraftan da ılık Kıbrıs ikliminin etkisiyle çıplak omuzlarını nilüfer çiçeği gibi titreten bir içim su hatunları kesiyorduk. Alper isminde bir arkadaş vardı masamızda; cevval, zeki bir çocuktu. Sohbetin en koyu anlarından birinde, Alper birden masadan kalkıp, tek başına oturan bir kızın yanına gidiverdi. Yüksek perdeden bir “Merhaba!” patlattı önce. Hepimiz kulak kesilmiş, şaşkın bakışlarımızı Alper’e dikmiştik. Biz ne olup bittiğini anlayamadan, Alper’in konuşmaya devam ettiğini duyduk: “İki, üç dakikadır bakışıyoruz seninle. Ben şimdi böyle çabuk davranıp yanına gelmesem, bir on beş dakika daha sürecekti bu bakışma faslı. Sonra, yine yanına yavaşça gelecek ve sana bira ısmarlamak istediğimi söyleyecektim. Eh, birlikte geçirebileceğimiz zamanı on beş dakika ertelemeye gerek yoktu kanımca! Ama neyse, ben yine de devam edeyim on beş dakika sonrasında olabilecekleri anlatmaya: Birlikte bir, iki bira içecektik. Biraz kendimizden biraz hayattan bahsedip birbirimizi tanımaya çalışacaktık. Sonra sen saatin geç olduğunu, eve gitmen gerektiğini söyleyecektin. Ben de seni evine bırakmayı teklif edecektim. Tercihen, sen bu teklifimi kabul edecektin. Evine vardığımızda, bana kahve ikram etmek isteyip istemediğini soracaktım sana. Cesaretimi küstahça bulacaktın, ama samimi tavrım hoşuna da gidecekti. Şimdi ben sana şu teklifi yapıyorum. Varsay ki şu anda evinin önündeyiz ve sana beni içeri davet eder misin, diyorum. Ne dersin?”

Bu konuşmaya şahit olduğumda o kadar şaşırmıştım ki, o an aklımdan onlarca şey geçmişti. Alper’in yaptığı şey âni bir cesaret parlaması mıydı yoksa önceden planlanmış kurnazca bir taktik miydi? Kız, Alper’in bu tavrından etkilenmiş miydi? Ne cevap verecekti Alper’e, paylayacak mıydı onu yoksa cesur hamlesini ödüllendirecek miydi? Saniyeler içinde aklımdan buna benzer sorular aktı geçti. Alper’in yaptığı şey cesaret gerektiren bir hamleydi. İyice düşününce Alper’in kaybedecek bir şeyi olmadığını, reddedilmekten de zerrece korkmadığını fark ettim. Tanışmak istediği bir kıza cesurca yaklaşmış, içinden geçenleri kabalaşmadan, karşısındakini rahatsız etmeden bir çırpıda söylemişti, yalansız dolansız. Tanıdığım kadarıyla Alper, alkolün etkisiyle de yapmamıştı bu hamleyi; düz bir çocuktu O, söylemek istediklerini lafı dolandırmadan çıkarırdı ağzından. Daha geçenlerde, bir sınav öncesinde hocamızın yanına gidip sınavdan B+ alamaması durumunda bir sonraki yıl sınıf tekrarı yapacağını, bu durumun da ailesi ile arasında çok ciddi sorunlar yaratacağını söylemişti. Yıl içerisinde yeterince çalışmadığını ve bunun tamamen kendi suçu olduğunu bildiğini, dersinden geçebilmesi için tek çarenin kopya çekmek olacağını ama bunu da yapmak istemediğini samimiyetle anlatmıştı hocamıza ve kendisine yardımcı olmasını rica etmişti. İşte Alper böyle dürüst ve cesur bir çocuktu. Tam da biraz evvel hiç tanımadığı bir kızın karşısında yaptığı konuşmada olduğu gibi.

Alper o akşam cesaretinin ve dürüstlüğünün karşılığını aldı. Kız da ona “Merhaba!” dedi ve teklifinin onu gerçekten şaşırttığını, ama kendisini evine davet etmeyeceğini söyledi. Ancak birlikte oturup sohbet edebileceklerini de ekleyip Alper’i masasına davet etti.

Kim ne derse desin, kızın o akşam kesinlikle Alper’den etkilendiğini düşünüyorum. Belki onun da aklından, tıpkı benimkinden geçtiği gibi, onlarca soru geçmişti: Kimdi bu adam; cesaretinin, özgüveninin kaynağı neydi; dürüst ve meraklı bir hayran mıydı yoksa taktisyen bir zampara mı; ona söylediklerini daha önce başka kızlara da söylemiş miydi; bilmeyerek yaptığı bir mimik ya da jest ile bu cesareti ona kendisi mi vermişti; yoksa adam sadece ukala bir serseri miydi?

O akşam kızı uzaktan izlerken ne bir endişe ne korku ne de tedirginlik sezdim Alper’e bakışlarında. Bu duygular içinden geçmiş olsa bile, usta bir poker oyuncusu gibi hiçbir şey belli etmemişti. Ne saçarlıyla oynamış ne durmadan bacağını sallamış ne de parmaklarını rahatsızca masanın üzerinde tımbırdatıp durmuştu. Ona bir isim bulmaya çalıştım kafamda; en çok Melisa, Aylin ve Ece’yi yakıştırdım.

Kız, hiç de bayat numaralara kanacak aptal birine benzemiyordu. Aksine, Alper’le sohbet ederlerken cümlelerini özenle seçiyor, kibarlığını bir an için bile elden bırakmıyordu. Hatta o tavırları o kadar rahattı ki, sanki ilk hamleyi o yapmıştı da şaşıran taraf kendisi değil Alper olmuştu. Gerçekten de ikisine baktığımda, daha donuk ve tutuk olanın Alper olduğunu fark ettim hayretle. Kız, elini aralarında duran çerez tabağına uzatıp Antep fıstıklarını, bademleri tek tek seçerken, Alper sadece beyaz leblebilerden ve tuzlu fıstıklardan alıyordu çekingence. İşte böyle bir kendi masamdaki sohbete katılıp bir Alper’in kızla beraber oturdukları masada dönen sohbete kulak kabartırken geceyi epey geç etmiştim. Hatta bizim masa eve gitmek üzere kalktığında, Alper ve kız daldıkları koyu muhabbetten kafalarını kaldırıp gitmekte olduğumuzu fark etmediler bile. Bense, sabah olup da Alper’i gecenin devamı hakkında soru yağmuruna tutmak için can atarken, nedense birden aklıma bizim Tayfun düştü!

Mardinliydi Tayfun. Mardinli olup ta insanın isimi Tayfun olur mu derseniz; evet, olmuş işte. Tayfun doğduğunda babası askermiş. Komutanı, kendisini yanına çağırıp da ismine gönderilen mektubu ona okuduğunda, bir oğlu olduğunu öğrenmiş. Bu müjdeli habere karşılık komutanından oğluna bir isim vermesini istemiş; komutanı da Tayfun ismini vermiş. Komutan Giresunluymuş. Giresun’da Tayfun ismi yaygın mıdır, onu bilemem.

Bir gün bir kafede Tayfun’la otururken, yanımızdaki bir başka arkadaşın bayan arkadaşı gelip oturdu masamıza. Laf döndü dolaştı, yoldaki çukurlara geldi.

Birden Tayfun heyecanla lafa daldı: “Abi, Almanya da öylemi ya? Yollar mükemmel, her yer tertemiz. Hele o Münih, ne kadar modern bir şehir öyle!” Tayfun Münih’ten girip Düsseldorf‘taki eğri binalar, Köln’deki Dom Katedrali’nden, Ren Nehri’ndeki restoranlardan çıktı. Daha neler neler! Hani biraz daha konuşsa, şivesi gurbetçilerinki gibi olacaktı. Yarım saat onu hayretle dinledik. Almanya’ya kesinlikle gitmediğini biliyorum. Meğerse amcası ‘80’lerde Almanya’ya göçmüş, kuzeni her geldiğinde oraları anlatırmış, oradan biliyormuş.

Kız kendisine ne iş yaptığını sordu. Tayfun, işletme mezunu olduğunu ama KPSS’den yeterli puan alamadığı için ticaretle uğraştığını söyledi.  Ben ve masadaki diğer arkadaşım Ahmet şok olmuştuk. Len, bizim Tayfun lise mezunu değil miydi? Zeki çocuktu ama okumak bir türlü ilgisini çekmemiş, dershanelere gitmesine rağmen üniversiteyi kazanamamıştı. İşletme ve Tayfun isimlerini yan yana getirince, Tayfun’un insanları telefonla işletmesi haricinde aklımıza başka bir şey gelmiyordu. Birden kız “Ben de işletme mezunuyum.” Deyince, “Aha, şimdi boku yedi!” diye geçirdik içimizden. Ama yok, hiç de umduğumuz gibi çuvallamadı Tayfun. Şerefsiz, her bir şeyi planlamış ince ince; işletmede hangi dersler okutuluyor, hangi dersler ötekilerden daha zor, vize nedir, final nedir hepsini öğrenmiş. KPSS geçen sene kaç puanla almış, onu bile ezberlemiş. Tayfun’u tanımsak biz bile inanacaktık söylediklerine, o kadar inandırıcıydı yani şerefsiz! Bir de “İşletme okumak hayatımın hatasıydı” demez mi? Yok ulan, yok; bu adam gerçekten işletme okumuş dedik, herkesi işletiyor resmen!

Bununla da yetinmedi Tayfun. O gamzeli, çapkın gülüşüyle kıza bakıp “Tek ortak noktamız işletme olamaz herhalde. Bir ara şöyle rahat rahat oturalım da hangi kitaplardan, filmlerden hoşlanıyorsun, uzun uzun konuşalım seninle.” dedi. Biz Ahmet’le şaşkınlıkla birbirimize bakarken, uzanıp kızın masada duran telefonunu aldı, kendi numarasını kaydedeceğini, onu her zaman arayabileceğini, müsait olduğunda da buluşmak istediğini söyledi. Şifreyi sorduğunda ise, kızdan cevap bir çırpıda geliverdi: “3366”! Şöyle upuzun bir “Yuhhhhhh!” dedik içimizden. İşin daha da ilginci, kız masadan “Ay ne kadar samimi, candan bir arkadaşınız varmış. Ne güzel sohbetlerimiz olacak kim bilir. Nerelerde saklıyordunuz Tayfun’u bunca zamandır?” diyerek kalkmaz mı?

Yalan ile çıkılan yol elbet gerçeğin sert duvarına toslayacaktır. Ama bu ikisi için yolculuğun heyecanlı geçeceği de kesin!

– Abi, akşama bir tepsi baklavasına 10-11 halı saha maçı var. Geliyor musun?

– Lan oğlum, bir saat top peşinde koşturup harcadığımız kalorinin daha fazlasını ödül olan baklavadan alacağız. Kârzarar hesabında zararlı çıkıyoruz.

– Abi, okeye dördüncü lazım. Gelir misin?

– Yürü git! Temel mantığı “Lazımsa al, değilse at.” olan bu salak oyunu oynamaktan vazgeçin artık.

– Abi, akşama rakı balık yapalım mı arkadaşlarla?

– Tövbe tövbe… Günah oğlum, hem karaciğer enzimlerim yüksek.

– Abi, geçen bir kız gördüm süt gibi… Hani zeytin yutsa yutaktan mideye kadar takip edersin.

– Len, sus! Ayıp!

– Abi, ne olacak bu ülkenin hâli?

“Belanı mı arıyorsun oğlum! Mahkemelik olacağız.” derken whatsapp’tan bir mesaj: Ev erzak listesi. İşte buna dönenemezlik yapamazsın. Bu hormonal bir şey.  Karşı koyamazsın, itiraz edemezsin, gerekçe sunamazsın. On kat yerin dibinde magmaya erişsen ya da fırlayıp termosferin dışına çıksan da dönüp dolaşıp varacağın yer, park sorunu olmayan bir marketin önüdür. O yufka,  maydanoz, tavuk, o bulaşık deterjanı alınacak.

Athena grubunun solisti Gökhan gibi koltuğa yayılmışım; aniden yerimden kalkayım derken… “Anam anam anam!” diye feryad-ı figan edip elimi belime attım ağrıdan. “Hay atalarımın şarap çanağına!” diye bağırdım. Evet evet, atalarıma ana avrat düz gittim. “Bel ağrınla atalarının ne ilgisi var?” diyorsunuzdur içinizden. Anlatayım efendim:

Bundan çok çok uzun zaman önce hatta on binlerce yıl önce, develere diken, insanı üzen yok iken, pirelerin henüz berber olmadığı bir dönemde, Türkiye-Batı İran Levant bölgesinde başladı her şey.  Geyiklerin peşinden koşan, meyve ağaçlarına tırmanan, o dağ senin bu dağ benim demeden bayır çayır dolaşan atalarımız aslanlar gibi geyiğini avlar, ateşini yakar ve avını pişirip afiyetle yerdi. “Yarına Allah kerim” der, bir güzel uyurdu. Stokçuluğun olmadığı biberin, patlıcanın, domatesin değil fiyat tartışmalarının kendilerinin bile olmadığı dönemlerdi. “Şu geyikten bir parça kaldır, yarın öğlen yemeğinde yeriz.” diye bir şey yoktu.

O günlerden bir günün sabahında, atalarımızdan bir amcaoğlumuz uyanmamış. Uykuyu seven tembel mi tembel biriymiş. Kendisine “Kalk oğlum, kahvaltılık bir iki tavşan yakalayalım yiyelim.” demişler. Uykucu atamız, mahmur bir sesle “Amcaoğlu, gel bir otur, bir şey diyeceğim. Biz manyak mıyız? Her gün her gün dağlarda, taşlarda elimizde mızraklar geyik, tavşan peşindeyiz. Bir yerimiz, bir yurdumuz olsun. Sürekli dağda ovada nereye kadar? Bak, ben buğday diye bir şey buldum. Evcilleştirdim. Bir ekiyorsun, otuz veriyor. Gel, biz bu buğday işine girelim.” demiş. İşte o gün delikanlı atamız başının, belinin, boynunun akıbetini düşünmeden teklifi kabul etmiş. E tabii çiftçilik, marabalık zor iş. Ekmeye, biçmeye başlamışlar. Kazmasıdır, küreğidir derken birden delikanlı atamızın belinden fırt diye fıtık atmaz mı? İşte o gün bel fıtığı, boyun fıtığı, omurga ağrıları DNA’mıza işlemiş. Buğday almış başını gitmiş. Hatta elini alnına koyup “Şu bize doğru gelen bulut yağmur yüklü sanki.” tahminleri o dönemde başlamış. Hâlbuki eskiden öyle miymiş? Siz hiç Khal Drogon’un attan inince ya da ateşli sevişmelerinden sonra belini tuta tuta öfleyip püflediğini duydunuz mu? Lannister Ailesi’nin sofrada bulgur pilavı, kuru fasulyenin yanında soğan yediğini gördünüz mü?  Shae (Sibel Kekilli) bahsini ise milliyetçi duygularım yüzünden açamıyorum bile!

Ben bir çölyak hastası olarak delikanlı atamın avcı-toplayıcı genini taşıyor ve hastalığımı reddediyorum ki hasta olan zaten ben değilim; vücudun protein olarak kabul etmediği glüteni sindirebilen sizlersiniz. Sevgili Canan Karatay ablamız bas bas bağırıyor ‘Buğdaydan uzak durun’, diye. Dinleyen mi var? Allah aşkına, kısır diye bir yiyeceğimiz var. Yahu erkek yiyeceği olsa -burada cinsiyet ayrımı yapmıyorum- adı kısır değil İKTİDAR olurdu değil mi? Düşünün, o kadar anti afrodizyak ki adı kısır konmuş.

E tabii, bu buğday illeti sadece eklem ağrılarıyla kalmamış, her alanı etkilemiş. Savaşları bile… Moğol savaşçıları Orta Asya’dan çıktıklarında yolda ölen atlarını kesip, bindikleri atın sırtı ile eyerin arasına koyarak sürtünmeden ötürü pişen etleri afiyetle  bir güzel yiyorlardı. Şimdi size soruyorum: Ortadoğu’da sindirimi zor, mineral ve vitamin yönünden zayıf olan kısır, bulgur gözleme, su böreği, kol böreği ile  beslenen bir millet savaşları nasıl kazansın? Adamlar hiçbir şey yapmasalar bile hilal gibi dizilip, aynı anda “Hohh!” diyerek ağız kokularıyla düşmanı öldürebilirler.

Şimdi, bel ağrısı çekerken atamızın amcaoğluna sövebilirsiniz.

Orta son sınıftaydım, akıllı, efendi, çalışkan bir öğrenciydim, hem dersleri daha iyi dinlemek, hem de deniz hocanın parfüm kokusunu almak için ön sırada oturuyordum. Bir gün ders esnasında şu an hatırlamadığım bir yaramazlığı yapıp en arka sıraya postalanmıştım. İşte ne olduysa o gün o arka sıraya geçince oldu…

En arkada oturunca kimseyi ensemde hissetmediğim o gün bir aydınlanma gelmişti. Görüş açım ile beraber düşünce sistemim de değişmişti. Herkesi her şeyi görüyordum, sınıf ineklerinin heyecanla parmak kaldırışlarını, birçok kişinin lacivert ceketleri omzunda saçlarından düşen kepeklerini. Herkesin ense tıraşını, ayağa kalkan kızlarının eteğinin buruşmuş hallerini. Teneffüste dışarıda o pileli etekler nasıl ütülü duruyordu anlamıyorum, o zaman nano teknoloji  de yoktu. Sanki bir padişahın halka karışması gibi çarşıya pazara inmesi gibi bir şeydi benimkisi, eğlenceliydi.

Herkesin açığını görüyor tek başıma içten içe gülüyordum, üst üste platonik gülüşler serisi…

Sınavlardan yüz puan almayı bırakmıştım, soruların tümünü bilmeme rağmen hepsini cevaplamıyor 85-90 arası puan alıyordum, 100 alıp dikkat çekmeye arkadaşlarımın haset ve nefretlerini almaya ne gerek vardı ki, satranç turnuvalarında birinci değil de ikinci olmayı seçiyordum bilerek yeniliyordum. İkinciyi kimse sallamıyor birinci göz önünde üçüncü sinirden çatlıyordu, üçüncü ikinciyi sallamıyor rakip olarak birinciyi görüyordu, birinci aslında ikincinin daha iyi olduğunu biliyordu, öğrenciler birinciden nefret edip, üçüncüye acıyorken ikinci yani  ben tüm bu olanları görüyor daha çok eğleniyordum. O gün yine anlamıştım ki gümüş altından daha değerli, bronzdan daha keyifliydi. Tüm öğrenim hayatım böyle geçti, lise üniversite…

Arabam olmasına rağmen arada toplu taşıma araçlarına biniyordum. Dolmuş ve otobüslerde en arkaya oturuyordum, ayakta ve oturan herkesi görebiliyor, duyabiliyordum. Hem çok zevkliydi. Önde oturunca şoföre para uzatıyor üstünü alıyor, gözün yolda varacağın yere gidiyordum. Oysaki arkada oturmak öyle miydi, dışarıdan gelen güneş ışınlarının cam kenarında oturan kellere vurduğu yansımayı, ayaktaki koltuk altı kokan insanların yanındaki insanları nasıl rahatsız ettiği yüzlerini nasıl ekşittiğini, çok fazla olmasa da temel dürtüleriyle  bakan gözleri, ayakta kaldığı için niye utandığını anlamadığım insanların girdiği tripleri görmek paha biçilmezdi. Önündeki adama parayı uzatıp onun da bir öndekine uzatması şoföre kadarki yolcuğunu gözlerinle görmek, kıyıda uçan martıları izlemek kadar sanatsal ve güzel.

Sıradan olmak bambaşka bir şeydi, keyifliydi alaycıydı, eğlenceliydi, hayatın tüm dönemlerinde bir şekilde öyle davranıp daha çok keyif alıyordum. Yine çok farklı olmaya çalışanların hikayelerindeki sıradanlığa bir örnek vereyim. Ülke geneli seçimlerde akrabalarımdan dostlarımdan siyasete atılanlar var (malum ya yönetecek, tribe girecek ve bir o kadar da sıradanlığını unutacak işte), arada onlarla köylere mahallelere gidip oy istiyoruz, yine aynı şeyi yapıp önlerden kalkıp herkesin arkasına geçiyor kulak kabartıp herkesi duyabileceğim görebileceğim bir köşeye geçip kayıt tuşuna basıyordum. Halk bak şimdi oy için nasıl geldi şimdi dünyanın yalanını söyleyecek oy isteyecek nah veririz!  Sana diyenleri duyuyor gülüyordum, konuşma bitince siyasetçinin arabasına biniyor orada konuşanlara kulak kabartıyordum.

-Vallahi efendim bunlar bize oy vermezler puştlar artık üç beş oy ne alırsak…

Arkada olmak zevkli anlayacağınız.

Geçenlerde büromda asıl işi öğretmen olan ama aynı zamanda filolog, antropolog, fizikçi, kimyacı edebiyatçı, tarihçi, kebapçı, gurme, karateci bir dostum ile asıl mesleği muhasebeci olan aynı zamanda bilgisayar programcısı, imam, tarihçi, araştırmacı, kepçe operatörü , halterci arkadaşım ile koyu bir tartışmaya girdik. Her şeyden konuşuyorlar birbirlerini yiyorlardı resmen. Onlara yetişmek araya girmek mümkün değil, tüm bildiklerini kusuyorlar, haklılığını ispat etmek için ana okuldan bugüne kadar tüm bildiklerini birleştirip bir bomba haline getirip atıp geri çekiliyorlardı. Saatlerce bu savaş sürdü ben ise hiç konuşmuyor, dinlemeyip dinliyormuş gibi, anlatmıyor anlıyormuş gibi arada göz kontağı kurup asıl işim olan PC’de 101 okey oynuyordum. Tam okeye dönüyorken birden iki çift gözün bana baktığını ve saatlerdir beklediğim anın geldiğini görmüştüm. İçimden hah şimdi sıçtım ağzınıza, gelin bakalım kucağıma siz hele. O meşhur sevdiğim soru yine gelecekti (bu çok yönlü! Sabit tutumlu ve tek davranışlı arkadaşların sıklıkla yaptığı şeydi).

-Sence hangimiz haklı? Sen ne diyorsun bu konuda?

Yüzümde ciddiyet içimde zafer naraları o an gelmişti. Benim hakemliğime ihtiyaç duyulmuştu (Yine çok yönlü oluşlarını bir hükme bağlama gayretindeydiler tabi ki).

Laann puştlar! Siz ne kadar biliyorsanız bilin kimin iyi olduğuna kimin haklı olduğuna sıradanlıktan zevk alan ben karar veriyorken, sıradanlığa baş kaldırış hüviyetinde olan sizler daha da sıradanlaşıyordunuz, benim gibi sıradan ve basitten zevk alanın nazarında. O kadar bilgiçlik taslayıp bağrıştınız da ne oldu bak bana geldiniz yine. Allahım!!!  Nasıl bir zevk bu… Sıradan olan iki çok bilen üstünün sıradan davranışı.

Gayet ciddi bir ses tonuyla ben;

-Aslında ikinizin de haklı olduğu taraflar var. Birinize sen haklısın diyemem bu konuda, ikiniz de çok iyi ve gayet mantıklı şeyler söylediniz. Beni çok etkilediniz, çok şey öğrendim sizden. Bence bunu sonuçlandırmayalım çok erken, yarın yine buluşalım bu konuları tekrar tartışalım dedimJ

-Oğlum bırakır mıyım lann sizi o kadar eğleniyorken…

Evet değerli kompleks arzuda olan ve sıradanca davranışta bulunanlar, sıradan davranışlar ile kompleks arzu ve istekler arasında kalmak sıradan yaşamanın güzelliğinde olan ve bunun farkında olan için bile çok sıradanca (buradaki sıradanlık basitlikten uzak bayağı anlamındadır) bir davranış kalıbı. Bireyin öz davranışını ve tutumlarını kabul edip yaşamaya geçirmesi, gerçek anlamda rahatlığı getirdiği gibi bunu etrafındaki insanların davranışlarında gözlemlemesi trajikomik bir hal oluşturmaktadır.  Bu yüzden diyebilirim ki, sıradan olmayı tercih etmek daha güçlü bir eylemlilik içerir ve dayatılanı reddetme ile başlayan ve özünü kabul ile devam eden bir sürecin kapısını aralar.