Bir uyku vaktinde bırakılmışım

Lavantalarım , nergislerim yolunmuştu

Gri bulutlar toplanıyordu kirpiklerimde

Kuru bir gök gürültüsü

Sessiz fırtına içimde

Kapatsam gözlerimi herşey geçecek gibi

Yokum…

Olmamam gerekiyor

O duvarları yıkmak için parçaladım ellerimi

Oluk oluk kan akıyor damarlarımdan

İnce bir kesik gibi

Ama hayal kurmak güzel geliyor

Yokum…

Yokluğun en ücra köşelerinden bulup çıkarmışlar beni

Yetmemiş en baş köşeye koymuşlar

Ayakta alkışlamışlar

Birde sırtımı sıvazlamışlar

Yokum…

Üzerime basmışlar

Buruşturup yerlere fırlatmışlar

Sonra gelip el uzatmışlar

Gözlerime bakıp kıs kıs gülmüşler

Yokum…

Bahçelerimde kasırgalar tufanlar

Ah lavantalarım , Ah nergislerim… Soğumuşum Acımışım

Çabasızlığına yanmışım

Var olabilmek için yok olmuşum

Bu yüzden artık yokum…

İçim içimi almayacak kadar yorgun

Yine bir yer edinemeyişimin bilmem kaç yüzüncü yılını yaşıyorum..

Kasvetli bir kış günündeki kapkara bulut gibiyim

İçim içimi kusacak kadar yorgun

Kaç asır geçmiş her ölümümden sonra

İyisimi kapatıp gözlerimi bu gecede öleyim

Yabancı değilim nasılsa

Bir gecenin kaç sabah ettiğini gözlerim bilir.

Gene saçmalamalarımın bilmem kaçıncı mısrası bu

Nefes nefese yokuş çıkar gibiyim bu hayatı yaşarken

İçim içimden çıkacak kadar yorgun

Aciz

Kirli

Ve Yabancı

İyisimi bu gecede gözlerimi kapatayım

Kim bilir belki sadece bir kabustur tüm bunlar

İçim içimden giderken belki bir ben bırakır ..