Ben seni hiç özlemedim ki!
Ben kovaladıkça,
Karşıma dikilen hayallerin de yok.
Ben seni hiç özlemedim ki!

Dokunuşlarını da unuttum
Kirpiklerimi okşamanı da.
Ben seni hiç özlemedim ki!

Birinden çıkıp, diğerine yuvarlandığım
Kuyular gibi gözlerini de unuttum.
Ben seni hiç özlemedim ki!

Dudaklarım da titremiyor artık,
Öpüşlerinin hazzında erimiyorlar.
Ben seni hiç özlemedim ki!

Ettiğim duaları hatırlamıyorum,
Hoyrat ellerin sildiği umutlarımı da.
Ben seni hiç özlemedim ki.

Adını da unuttum. Sahi neydi?
Gülüşünün dünyaya kattığı rengi de,
Tılsımlı ışıklarını da unuttum gözlerinin.
Ben seni hiç özlemedim ki!

Gülüşümün kırıklığı senin yüzünden değil.
Başka dertler var başımın üstünde dönen.
Ben seni hiç özlemedim ki!

Papatya zamanları gelmişse bana ne?
Ben onları da unuttum. Sen gibi.
Rüzgârın sevişlerini de benzetmiyorum dokunuşlarına,
Hem ben seni hiç özlemedim ki!

Derin iç çekişlerimin sebebi başka.
Alma üstüne sen
Ben seni hiç özlemedim ki!Satırlar da yalan dolu, sözler de
Sesim titriyorsa üşümüşümdür

Ben seni hiç özlemedim ki!
Ben seni hiç özlemedim ki!

Sarıldığım karanlığın koynu pek hoş.
Ne ses, ne nefes.
Yanağımın ıslanması esnemekten aslında
Yoksun ki aklımda.

Hem ben seni hiç özlemedim ki!
Ben seni hiç özlemedim ki!

Sanırım öncelikle neden sana Ömer Hayyam dediğimle başlamak gerekiyor. Aslında her şey küçük ablan Hayat Elif’in başının altından çıktı kendileri tam bir cadı, bir gün durup dururken

Baba! Ben hep küçük mü kalacağım benim abla olma hakkım yok mu?

Gibi absürt bir soru sordu, tabi’i ki ciddiye almadık ama bir akşam durup dururken annenin karnını öpüp

-Ömer nasılsın kardeşim?

Deyiverince annen ile birbirimize baka kaldık!

Sanırım bu bir işaret dedi annen.

Sırf cuma günü sala okunurken doğduğu için ismi Mehmet Emin yapılan bir kişi olduğum için oldum olası bu tür işaretlere uyuz olmuşumdur. Ayrıca yıllar önce ben senin ismini bulmuştum; bir oğlum olursa adını Onur koyağım demiştim. Şimdi dört yaşındaki bir velet yüzünden bu hayalimden vazgeçmek olmazdı. Ama bir evde üç kız ve bir kadın varsa bir erkeğin onlara karşı direnme şansı sence yüzde kaçtır, tabiî ki sıfır. Üstelik içten içe bir erkek evlat isteğin varsa ister istemez yelkenleri suya indiriyorsun. Ve ağızdan şu cümle çıkı veriyor:

Ulan söz veriyorum bir oğlum olursa adını Ömer koyacağım

Ve dün annenin doktoru müjdeyi verdi

Gözünüz aydın bir oğlunuz olacak

Evet, bir oğlum olacak. Belki büyüdüğünde ben çok yaşlanmış olacağım ama yinede karşılıklı oturup birer kadeh parlatıp dertleşebileceğim bir oğlum olacak. Bir oğlum olacak babam ile birlikte yapamadıklarımı birlikte yapabileceğim bir oğlum olacak. Şimdi sana bir sır vereceğim oğlum, ama bu ikimizin arasında kalsın. Kimliğine ismini Ömer Hayyam yazdıracağım böylece hem ablana verdiğim sözü yerine getirmiş olacağım hem de ilk okuduğum kitabın yazarı olan en sevdiğim şairin ismini evimde yaşatacağım, umarım beğenmişsindir ismini. Bu günlük bu kadar oğlum, aklıma bir şeyler geldikçe oturup tekrar yazacağım.

Nereye gidiyorsun oğlum sana anlatacağım hikâyelerimi dinlemeden nereye gidiyorsun. Gitme be daha seninle annenin dırdırından kaçıp bir Türkü barda oturup erkek erkeğe rakı içip dertleşeceğiz. Sen bana seni terk edip giden o selvi boylu boncuk gözlü kızı anlatacaksın, ben de sana Üniversite yıllarından kalma ve hala unutamadığım yıldız gözlü cennet gülüşlü Ermeni kızı anlatacağım. Gitme oğlum daha seninle Kadıköy’e gideceğiz benim gençlik yıllarımda gittiğim iskelenin oradaki Birahaneye gideceğiz birer bira içip oradan Saraçoğlun da Fenerin maçını izleyip Fenerin aleyhine karar veren hakeme küfür edeceğiz

.Bu yaşlı adamı bırakma gitme oğlum. Bakma sen herkesin bana yaşın kırk altı henüz gençsin dediğine, bedenim değil belki ama yaşlı ve yorgun bir kalbim var benim bu gidişi kaldırabileceğinden şüpheliyim be oğlum. Emir büyük yerden geliyor ise yapacak bir şeyi kalmıyor insan oğlunun git o vakit yavrum git beni düşünme sen beliki yarım kalan bir hikaye olarak yer alacaksın yüreğimde 

SÖYLE BAKALIM BEYİM BEN ŞİMDİ BU MEKTUBU KİME GÖNDERECEĞİM.

Mehmet Emin DUYAN

SORU:- Çocuklar için projeler senin için hep özel bir yere sahip oldu. Bunu okuyucular da bilsin istiyorum. Ne istiyorsun bu ülkenin çocuklarından?

CEVAP: Yetişkin dünyasında çocuktan bir şey istemek için çocuğa önce ne sunulduğuna bakmak gerekir. Ben kendi adıma demokrasiye, sanata, bilime inanan ve bununla uğraşan çocuklar görmek istiyorum. Bunu istemek için de kendime düşeni yapmaya çalışıyorum. Evrensel sanatı oluşturan isimlerle ve eserleriyle çocukları buluşturmak için uğraşıyorum. Sonra onlardan ‘bu yolda neler yaptınız, sizi durduran mı var’ diye yanıt isteyeceğim. (gülüşmeler)  

SORU: Peki kim bu Perus ve Lorza?

CEVAP: Bunlar iki arkadaş. İlham Perileri Ülkesinde yaşayan 2 ilham perisi. Cinsiyetleri ve yaşları yok.  Sanatçıların üretim süreçlerine bir de ilham veren periler açısından bakmak istedim.

Soru: İlham Perilerin Mozart ve Van Gogh gibi sanat ile uğraşan insanlara İlham veriyor,  bu çok güzel ama ülkemizde yaşayan sanatçılara da ilham verecekler mi?

CEVAP: İlham Perileri uzun bir seri olarak planlandı. Epsilon/Uçan Fil yayınevi projeyi genişletmeyi hedefliyor.  Ülkemizde de evrensel sanata yön veren sanatçılarımıza tabi ki yer verilecek. Bu daha başlangıç!

SORU: Bu iki kitabın diğer çocuk kitaplarından farklı bir özelliği var; kitapların kapağında yazdığı gibi bu kitaplarda müzik saklı. Müzik bu kitapların neresinde saklı?

CEVAP: Burada teknolojinin nimetlerinden faydalandık açıkçası. Mozart’ı anlatan bir kitapta onun müziklerini dinletmenin kısa ve pratik bir yolu olmalı diye düşündük. QR kod uygulaması ile kitaptan kopmadan Mozart müziklerini dinleyebiliyorsunuz. Müziklere Türkçe sözler yazıldı ve hikâyenin kurgusuna dâhil edildi. Van Gogh kitabında ise ressamın tabloları için özel olarak müzikler bestelendi. Çocuklar o resimleri müzik eşliğinde izleyebilsinler diye.   

SORU: Neden böyle farklı bir şey denediniz?

CEVAP: Çoklu sanat disiplinine inandığım için. Çocukları sanata ‘maruz’ bırakabilmek için. Günümüz çocukları için çok fazla uyaran var. Ben de teknolojinin avantajlarını kullanarak uyaranları arttırdım ve sanata maruz bırakmak istedim sanırım (Gülüşmeler)  

SORU: Müziklerine değinmişken Sevgili Meriç Artaç’tan bahsetmemek olmaz değil mi? Çarpıcı bir özgeçmişi var. Önce İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuarı Piyano bölümünü bitiyor ardından Hollanda’da Codarts Rotterdam Konservatuarından mezun oluyor.  2018 yılından beri Amsterdam Konservatuarında dersler verirken Rotterdam Konservatuarında Kompozisyon Bölümü’nün koordinatörlüğünü ve temsilciliğini yapıyor. Bunları yaparken de Tiyatro ve opera projeleri için de besteler yapıyor. Bu kadar yoğunluğun içinde onu bu proje için nasıl ikna ettin.

CEVAP: Meriç uluslararası bir sanatçı. Yurt dışındaki tanınırlığı ülkemizden daha çok. Onu annelik hakları üzerinden ikna etmek mümkün değildi. (gülüşmeler) Gerçekten inanmadığı bir projede yer almayacağını biliyordum. Projeye inandı. Özeti bu aslında.

SORU: Bu iki kitabın içini süsleyen resimlerden ve çizen sevgili Tuğçe Karaburçak hakkında söylemek isteyeceğin şeyler vardır mutlaka

CEVAP: Onunla yayınevimiz vasıtasıyla tanıştım ve şimdi de peşini bırakmıyorum. Gerçekten çok etkileyici bir çizer ve naif bir sanatçı. Zaten kalpler aynı ritimle atmasa ortak bir üretim yapmak çok zor. Kan uyumu oldu diye düşünüyorum.

SORU: Aslında belgesel, dizi ve TV programları metin yazarlığı konusunda bu ülkenin önde gelen İnsanlarından birisi.  Bu konuda yetiştirdiğin Televizyonlarda/  Tiyatrolarda çok başarılı işler yapan birçok kişi var. Gençlere her zaman el uzatan bir İlham Perisi olarak yazarlığa gönül verenlere İlham perisini yakalamanın yolları hakkında verebileceğin ipuçları var mı?

Cevap: Çok renkli bir ülkede zor koşullarda yaşıyoruz. Kültürel olarak motive edilerek yetiştirilmediğimiz için motive etmeyi de bilmiyoruz. Asıl perimiz hep öz gücümüz ve öz inancımız olmak zorunda.  Başka periler gelirse de kanatlarımızın üstünde yeri var. (gülüşmeler)

Sevgili Ayfer Artaç, bu iki kitabı yazdığın çocuklar ve İlham perisi olduğun yüzlere; genç yazarlar adına sonsuz şükranlarımı sunuyorum, iyi ki varsın.

Hiç sevmediği hastanelere son günlerini verdiğini anlamamak güzel olmalı…

Üstelik kriz anlarında kurguladığı hikâyeleri bilinçli olarak söyleyebildiğimizi düşünüyorum da ne biçim bir rahatlama… Ağzına geleni say sonra da hatırlama. Ve bunun için sana kimse kızamasın. Evet, evet Alzheimer dan bahsediyorum.  İlk zamanlarıydı sanırım bildiğim en akıllı, derin düşünen kadınlardan biri idi. Ve onun bu hale gelmesi daha da acıtıyordu insanı. Öylesine anlardan biri…

-Aynısı,  görsen aynısını yapmış… Eşyaların aynından, duvarlar bile küf yeşili. Hatta çeyiz sandığımın aynısı… Ceviz.

-Yok, öyle bir şey. Olacak iş mi? Neredeymiş?

-Ohoo! Sen daha uyu. Hani ileride köprü var ya oranın öteki ucunda. Her duvarı ayrı renkten boyalı. Köşk gibi ama değil tabii.  Bahçe içinde. Bizim ev gibi balkonlar ışıklandırılmış. Her akşam yakıyorlarmış ışıkları ev yaldır yaldır. Ön cephesinden seyretmeye adam kıyamıyormuş.

-Babam neden yapsın sana bunu?

-Yapmış işte… O kadına açmış o evi… Açmış.

-Anahtarları versin gidip bakacağım.

-Kim?

-Baban. Ara getirsin şimdi… O anahtarı getirsin… Getirsin gözü kör olasıca.

-Babamda yoktur anahtar falan.

-Ver şu pardösümü…

-Anne nereye?

-Eve.

-Senin evin burası zaten evindesin!

-Yok, öteki eve gideceğim çeyiz sandığım orada. Getirsin anahtarı, o puşta söyle çabuk getirsin.

…

-Alo… Baba, annem öteki evin anahtarlarını istiyor!

-Ne evi?

-Köprünün öteki ucundaki evin anahtarlarını. Hani akşamları balkon ışıklarını yaktığınız…

-Anladım.

-Tamam, baba sen akşama getir anahtarları.

-Of…

-Anne, bak akşama getirecekmiş babam anahtarları. Şimdilik bekleyelim. Akşam olsun gelsin alırız.

-Getirecek değil mi?

-Getirecek…

-E şimdi çeyiz sandığımı kurcalarlar orada.

-Bir şey olmaz.

-İçinde sizin bebeklik eşyalarınızdan da var… Ellerler. Anahtarı getirsin.

…

– Hoş geldin baba…

-Hoş buldum… Annen nerede?

-İçeride.

-Anne, babam evin anahtarlarını getirmiş.

-Ne evi? Hangi ev?

-Hani köprünün öte tarafındaki ev. Duvarları küf yeşili boyalı… Çeyiz sandığın da orada imiş ya hani.

-Densiz, densiz konuşma… Babana terlik ver

..???

Methiyelerin hakkını sonuna kadar veren o canım şehir!

Sokaklarında kaybolamadığım şehirlere bir türlü ısınamayışım da senin yüzünden zaten. Başka nerede bulunur ki mehtabı batırıp, güneşi anason kokusuyla doğurmanın hazzı? Eski dar sokakların şimdilerde ayaküstü uğrak mekânlara dönen, değişen insan profiline rağmen duygu anlamında buram buram aşk olan tek şehir. Maviye tutkunluğum bundan belki de.

Bir balıkçı tezgâhının mavi muşambasının romantik bir hale gelişi de yine senin yüzünden İstanbul! Suçlusun ve ben senin suçlarına bile bayılıyorum.

Nasıl demişti Tevfik Fikret İstanbul için?

“Ey köhne Bizans! Ey büyücü koca bunak! Ey bin kocadan arta kalan el değmemiş dul…“ diye gidiyordu aklımda kalan dizeler.

Ne zaman çaresizliğe düşsem bir mavi yapıştı kalemimin ucuna. Üstelik terk etmeyen tek sevgilim gökyüzü de mavi. Şimdi bunca girizgâhın ardından mavi sevdası tüttürmek iyi gidecek sanırım. Gelin bendeki mavilerden sunayım bir iki tane;

Bu tezgâhın sahibi nerede?

Tükenmişlerini almaya gitti…

Belli mi dönüşü?

Azında çok kalır, çoğunda az…

Öyküsü derindir Bey amca… Mavi tutturur, mavi yazar.

…

“ En beğendiğim bir damla gözyaşıyla yıkadığımdır” der.

Maviler kaçadır ki?

Alıcısı biçer pahayı…

…

Çoğu akşam mavisi ister. Bir kadeh rakıya yarenlik etsin diye. Üstüne serper hüznü, verir.

Ederi?

Beleş…

Ya şu açık mavi olanlar?

Onlar sabahlık… “ Tan karşılaması” der… Üstüne uykusuzluk döker verir.

Ederi?

Beleş…

Şu üstünde buğu olanlar peki?

Onlar “ Avuç içi mavisiymiş. Her daim avuçta. Nemli. Kaybetmeyi göze alamayanlar içinmiş. Üstünün süsü, derin nefesmiş.

Ederi?

Beleş…

Sabah dizerken hepsiyle konuşur Bey amca. Sever hepsini tek tek.

Bulut yanına uyan; nokta maviler de yapar. Aradan görünsün gülsünmüş diye…

O ne kadar ki?

E beleş…

Peki, bunca beleşe nasıl dönecek ki bu çark?

O bir bakışla, bir sözle doyar bey amca. Hele hele içten dökünen birkaç hece bitimsiz kazanç. Mavileri tükenince gider böyle. Bazen bulur gelir bazen de kendi tükenir. İşte o zaman içindeki mavilerden döker. Katar, karıştırır. Mavi ağlar, mavi güler bey amca!

Sevdalıdır, ne denir?

Yakamıza yapışmış
Zemheri yalnızlıkların
Cemresi mi düşüyor?

Yok, yok…
Olur mu ki?
Ya olursa!

Yok saydığımız,
Yerini unuttuklarımız var.
Bir göz-ışığı
Bir yürek çarpıntısı mesele
Anımsadıkça gülümsemek hatta…

Yok, yok…
Olur mu ki?
Ya olursa!

Üstelik adı bile konmamış
Ömrü henüz çok az
Çiçeği daha geçmemiş bile kulaktan
Buruna
Tadı varsa illa adı da mı olmalı?

Yok, yok
Olur mu ki?
Ya olursa!

Hani en son
Umut idi terkedilecek olan…
O zaman ya olursa da değil artık
Olmalı, olacak, istiyorum.