Kara bulutlar sardı etrafımı ay ışığında
Üşüyor bedenim kavurucu sıcak dinlemeden
Isınmak istiyor güneşe hasret bedenim
Fakir kalmış ruhum, sıcak ne demek bilmiyorum

Sessizlik sardı yüreğimi onca hengamede
Haykırıyor kimse duymaz demeden
Susar mı gönlüm sevildiğini bilmeden bilmem
Yorulmuş kalbim sevmekten, sevilmek ne demek bilmiyorum.

Bakıyorum etrafıma, insanları dinliyorum, süzüyorum ve süzgeçten geçiriyorum. Sigarası bitmeden gelen otobüse saydıran adama bakıyorum, dünyayla bütün iletişimi kesmiş bir kadına, köpeğe şefkatle dokunan o çocuğa… Sosyal medya hesaplarından günlük güneşlik yapılan hiç kusuru olmayan o paylaşımlara, dertsiz tasasız görünmeye çalışan o içine kapanık insanlara bakıyorum.

Peki, ben kimdim? O insanları inceleyen, incelemekten zevk duyan, sürekli bir anlam karmaşası içinde kendini kaybetmiş Ben’e ne derlerdi? Kimsenin hayatında büyük bir yer edinemeyen, belki de insanlara iyi ya da kötü ders vermek için hayatlarına girip hemen çıkan bir öğretici. Belki de hiçbir kalıcılığı olmayan şu dünyanın en kök salamayan misafiri miydim yoksa? Her insan koşulsuz olarak misafir gelmedi mi zaten bu dünyaya? Neden bu insanlar kalıcılığı oynamaya çalışıyor? Ama unuttukları bir şey var, ev sahibi misafire en fazla 3 gün dayanır…

İnsan bildikçe hatırladıkça daha da mutsuz oluyor sanki. Bütün o kötü hatıraların gözlerinin önünden geçmesi küstürüyordu hayatı bize. Nefes alıp vermek bile zorlaştı sanki. Aldığımız nefesin hiçbir işe yaramadığını bilerek… Bir hayvanın başını okşamadan, bir bebeğin kokusunu içimize çekmeden, ektiğimiz fidanın büyüdüğünü görmeden yaşadığımızı hissedebilir miydik gerçekten?

Bir gün göçüp gideceğiz buradan, kim bilir belki yaşadığımızı söyleyeceğiz, yaşamanın ne olduğunu bilemeden…

Başkalarının mutlulukları ve mutsuzlukları o kadar ilgilendirdi ki bizi, biz biz olalı kendimizi unuttuk. Nasılsın? Neler yapıyorsun? Nasıl geçti günün? Hayallerin ne? Planların neler? Başkalarının hayatlarını hayatlarımıza o kadar karıştırdık ki kendi hayatımızı unutur olduk. Hayatlarımızdan umudumuzu kestik, zevk alamadık. Başka insanların hayatlarından tatmin olmaya baktık. Bir gülümseme yetti kandırılmamıza, kandırılmayı dört gözle bekler gibi…

Başkaları için yaşamadık mı zaten hep hayatımızı… Başkalarının takdirini kazanmak için başkaları tarafından beğenilmek için uğraşmadık mı? Laf, söz gelmesin diye geri durmadık mı hayatlarımızı yaşamaktan, nefes almaktan? Sanki yaşadıklarımızdan onlar sorumlu gibi durmadık mı hayata karşı?

Pes ediyorum… Sevilmekten, beğenilmekten, takdir kazanmaktan, ödül sahibi olmak için çabalamaktan vazgeçiyorum artık. Sevilme arzusu yüzünden kaybettik gerçek benliğimizi. Kim olduğumuzu unuttuk, sevineceğimiz şeylere üzülür, üzüleceğimiz şeylere sevinir olduk. Kendimiz hariç her şeyi, herkesi merak ettik. Yağmurda ıslanmak için gün sayarken, masum damlalardan kaçar olduk.

Nasıl olduğunu, önümüze gelene sorduk da bir kendimize soramadık. Sahi lafı gelmişken nasılsın kendim? Nasılım?

Boğazına tasma takılmış bir varlık mıydı?

Yoksa varlık denecek kadar büyük bir lükse sahip olmayan bir mal, bir eşya parçası mıydı?

Hâlbuki biz bir mal kadar olamadık şu dünyada.

Öldürülen, yakılan, işkence edilen, parçalara ayrılan kadın; bir mal bile değildi

Eşyaların kölesi olmuş biz insanların, eşya kadar değeri olmayan kadınlarıydık!

Hayallerimiz var bizim, hayallerimiz vardı…

Ne kadar da uçsuz bucaksız hayaller kurardık… Şimdi tek hayalimiz nefes alabilmek, tek hayalimiz yaşayabilmek.

Biz kadınların normal insanlar gibi ölmeye hakkımız yok muydu? Belki trafik kazası, belki çaresi olmayan bir hastalık… İnsan olmak kolaydı da, insanoğlu olmak çok mu zordu?

Bizim canımızı acıtan insanlar en yakınlarımızdı hep. Sevdiklerimizdi, gözümüzden sakındıklarımızdı. Belki eşimiz belki babamız belki abimiz belki oğlumuzdu.

Ne söylersek söyleyelim, ne yazarsak yazalım hiçbir şey değişmiyor! Değişen tek şey isimlerimiz…