Şimdi sandıklar içine konulmuş sandıkların kilidiyim. İçimden içeriye hapsettiğim yığınların ebeliğini yapmamı istiyorlar. Çığlıklar içinde kıydığımın kendim olmasını. Toprağı toprak içinde tutunca da kıydığı kendi olurmuş insanın.

Şimdi ayazında bir tutam buz kesiyor ellerimi. Suyun öğüdünü unutan sesin öğüttüğü kalbimin yamasına kurşun döküyorum. Kötü ruhlar def, def, def… Oturup ağlıyorum gidişini çağırışıma.

Biraz önce vurdular Hiroşima’yı, bir eşkıya şehirde vurulmuş,  çocuklar öfkenin fotoğrafıyla baharın yükünü çocukça sırtlanmış, anam yalvar yakar ellerindeki nasırları Allah’a gösteriyor, çiçekçiler büsbütün katillermiş; bir gazetenin üçüncü sayfa haberinde, yerde yatan karanfilleri görünce öğrenmiş oldum.

Şimdi boşluğun tufanında teslim oluyorum Musa’ya. Asayla bölünen kalbimi öpüyorum. Kaç Kızıl Deniz yutar bu boşluk bilmem, yetmez matematiğim zaten.

Zaten ben çocukken de üşengeç bir çocuktum, matematik işlemlerini babamın antenli telefonundan hesaplardım. Bu yüzdendir eksileni canım acıyınca fark edişim. Bu yüzdendir hiçe yutuluşum, kendimi boşluğun tufanında buluşum.

Şimdi oturup ağlamak için akımın yasına durduğum yaşı bekleyişimin sebebini bildin mi Asiye? Ya yüreğimde bölündükçe çoğalan kurtçuklara nasıl yenildiğimi?

Ömrümün kederinin, yaşımın yasını defalarca kez dövdüğü bu kavgada yiten de yenilen de bölünen de giden de benmişim.

Şimdi hangi kimlik beni senden çalan şu zamana hükmeder, senin kaybedişine yasımı zincirler, zincirine beni kör Sadi eyler? Hangi vatan beni sarar, hangi sandıkta uyur tahayyül edilen, hallerim hangi sancıyla doğurur kendini, hangi kuyuda gülümserim yeniden?

Kırk geceden bu yanadır yutkunduğumu doğrar, doğradığımı yerim. Aşım, sazım, sözüm dillendiğimden gayrısı değil. Kırk divana büzülüp kırk nesimden ettiğim derse küfreder yine seni derim, yine seni.

Ey sultanların şahı, alemde eğer bir yandığın varsa alemi sana kâr etseler de par etmezmiş. Hakikat hardan ibaretmiş. Süngüler yara diken, soğuyan kan pekmez imiş. Şu büyüyen değirmende öğütüldükçe büyüyen yasın hamilinin sancısıdır beni yutkunuşa kul eden.

Sen hiç yutkunuşun boğuluş öyküsünü dinledin mi?

Ak memene düşen sütün çürüyüşünü hissettin mi? Gözünün ferinin küsüşüne yürek bulantını şahit kıldın mı? Çıkıp hazan kürsüsünde geceyi yargıladın mı? Tüm suçu göçen kanatlara yükledin mi?

Bilmezler anamın kalbi kınalı oğlağı olduğumu.  Bu yüzdendir neye niyet etseler ona kurban olduğum. Nefsimden çıkıp giden cılız şeytanın bile hüznü var. Onun bile dimağında tortulanan hasedinden vazgeçen bu gidişine kör olan nefsin soğumuş bu külün altında uyuyan hardan daha kibirlidir. Nereye varmak için bu koşuş? Daha kaç civan yol yanacak göğsünde uyuyan fotoğrafla? Mührünün kederini görmez misin iblisin armasından utanışını, uyanışını hakikate?

Zaman dişleri kör bir testeredir ey insan
Uyanmak vaktidir, elleri kirli bu rüyadan.