Sen kambur durmuyorsun
Karıncalar yuvalarına çağırıyor boynunu
Kurumumuz yirmi dört saat kamera ile izleniyor
Yine de seçemiyor duvarında her gün asılı duran seciyeyi
Yoksun ve bunun krizantemlerle bir ilgisi yok
Yoksun işte zaten öyle bir ülke de yok
Federal bir ivme kazanıyor benliğim
Çitleri çoktan sınır dışı ettim
Neyi geri aldıysa yeniden kaçak sızıp içeri
Terörist ilan ediyorum kendimi
Bu adı konulmamış bir intihardır
Ve ölmek için ille de ölmek gerekmez
Kanun koyucular sana böldüklerimden hiç bahsetmeyecek
Kâkülle geçiştireceğim ezeli varlığımı
Beni tanıdığında anlam bulacak
Mültecilerin sığınan olduğu
Kabul görmek için bin takla atacağım sınırında senin
Gözlerini süzeceksin karakol amiri
İlk kez gördüğün birine bakarken her gün gördüklerine benzeyeceğim
Bir kaktüs gibi dikecek annem beni
Kaçak gireceğim parmaklarından tenine
Ev sahibi, bakacaksın şüpheli gözlerle
Balkonuna cüret edip aldığım çiçeklerim
Haddi ile çürüyecekler, su faturan yine kabarık gelecek
Mülkün ile övünmeyip bildiğin ile susturacaksın beni
Konuşamıyor olduğum aklının ucundan geçmeyecek
Seni görebiliyorum sanacaksın
Bastonum asfaltta ayak direyecek
Kötürüm diyecekler balta-sap ikileminde festival kurulacak meseleler
Beni tanımaktan vazgeçeceksin
Beni tanıma hakkından dönecek
Beni tanı koyduğun adresle gömeceksin
Beni ta meni iken yarışa itecek

Tasları yok elleri ne güne duru.
Cebi yok esvabının, sigarası sarma tütün.
Sorsan nerelisin, bilmem taa nereli.
Gece domuz avının silah sesleri,
Traktör gündüzün en işlek taksisi
Yağmur en son nisanda yağdı,
Çamaşırları yaş toplamak için başka ne sebep arardı.

Ben elimde çiziyordum olmadık günlerimi, üstüme çarşaf olup namın yağıyordu.
Adından bana neydi oysa soyadından hiç!
Ben hiç şiir yazmadım dedim yüzüne bakıp.
Ağlama dedi o siyah beyaz yüzüyle Behçet Bey;
“Çünkü asıl şiirler, bekler bazı yaşları”