Saat gece yarısına yakın

Penceremin Buğusuna gömülmüş 

İmgeye dönüşmeyi bekleyen

Anlayamadığım bir gölge

Bileklerinden kesik bir de zihin var bende üstelik 

Ancak yüreğim yazar belki içerlerden

Ve ne sen ne de bir başkası 

Ben ölmeden ve yitmeden

Kadavra gibi açılmadan şiirlerim 

Görünmeyecek sözlerim size de

Saat gece yarısına yakın 

Perdeleri örtülü, ışıkları kapalı odam

Zihnimin parmaklarında kalemim

Ne yazdığımı bilemeden

Üzerini karalıyorum belleğimin 

Ha bire

Durmadan ve usanmadan

Korku gibi bir telaş var nedense

Biri görecekte çözecekmiş gibi…

Saat gece yarısına yakın

Oysa çoktan 3 olmuştu

Ben eğer seni düşünüyor

Ve bir otobüs biletiyle 

Bu şehri ardımda bırakıyor olsaydım

Bavulumda şiirlerim

Ütülü gömleğim, dizleri eskimiş pantolonum 

Sana ver(e)mediğim 

tek yapraklı kurumuş papatyam

saat gece yarısına yaklaşmıyor 

ve ben yorganın altına saklanmış

nefesimi bile geri alıyorum

sanki bundan öte yaşamak yok gibi

yatağın dışında bir ses!

parmaklarımın ucuyla yokluyorum 

hayır! Ölüm değil korkutan

göz kapaklarımı kapatamam korkusu

ya gözlerimden anlaşılırsa yalnızlığım

ya ardımdan dökülürse gözyaşları

saat gece yarısına yakın

saatimin pili bitmiş

oysa ben akrep ve yelkovan arasında 

neler neler düşlemişim 

ölme beceriksizliğim nüksetmiş 

tekrar ve tekrar dirilmişim 

ve bir soru beynimde 

durmadan dönüp durmuş:

nasıl ölemez ki insan 

bu kadar yaşarken hemde?

Şiir dök saki

Bu gülüş başka sevilmez

Kokusu miski amber olan o güzel

Sözlerle anlatılmaz

                 “Anonim”

Işık geldi önce ve sonra söz

Söz adını fısıldadı toprağa

Yaban gülleri adınla filizlendi

Semanda döndü bulutlar 

Yağmurlar indirip adına

Kırk gün kırk gece 

                    “ilk ahit”

Adın yayıldı yeryüzüne sonra

şiirlerde imgeye, 

Destanlarda aşka dönüştü

Teninden düşen her damla

Aden’de şarap,

Afrika’da abı hayat 

Dokunmak için gülüşünün gölgesine 

Hermonda melekler günahlara bulanır

Kudüste İsa çarmıha yürür 

Musa yalın ayak düşer peşine 

Feda eder azizler bedenlerini uğruna 

                   “Son ahit”

Ola ki bir filizim belki
Kayaç topraklarda
İte kaka göğermişim başımı
Köklerim uzamamış
Suyumu güneşte kurutmuşlar da
Tanrının merhametine sığınmışım

Ola ki
Bir karanfilim en sarısından
Acının başkentinde açılıp saçılmışım
Kurşuni sonbaharlardan çıkıp
Bir patikada bekler dururum
Yolumdan geçen ayakların neşesi
Ki neşe den(e)mez buna
Heyecan, evet heyecan
Ölümü arzulayan bir heyecan

Ola ki iklimine yabancı bir ağacım
Ne kadar aykırı ve ne kadar kimsesiz
Hangi bakış
Hangi düşünce
Hangi el değsinde meyveye döneyim

Ola ki geceye sığınak olmuş bir yürek var bende
İzbeliklerde yetim ruhumu korumaya almışım
Sevgi kırıntılarıyla yüreğimi ısıtmaya çalışmış
Sokak köpeklerinin gözlerinde
Kendi acılarımı onarmaya çalışmışım

Ola ki son demlerimdeyim ömrümün
Ve son bir nefeslik aşk kalmış
Titrek ve ürkek gözlerimde
Seni arayıp durmaktayım
Gölgelerin düştüğü yerlerde
Olur da düşerse yolun ay vakti gölgelere
İşte orada bul diye beni
Yetimce bir çaresizlikte
Gül kurusu yollarına düşmüşüm

Amor mio, tanrıçam!
Tapınmayı unutan kalbime
Kölen olmamı ve ruhumu adamamı sağlıyorsun
Ben ki her türlü ululuğa karşı çıkmış
Oysa ışığının altında kaybolmaktan
Kendini anlamayan
Çaresiz bir gölgeyim şimdi karşında

Al ve Arındır beni bakışlarınla
Tırnak içlerime kadar günaha batmışım
Dudaklarının suyuyla mesh et ruhumu
Ve İlahi nağmelerle
Yedi kez öldür
Yedi kez doğur beni
Ruhum tanrısını tanıyacaktır

Ne kağıt, ne kalem, ne şiir
Karanlığı parçala(ya)mıyor
Dört duvar bir de tavan
Ve bir de tanrının gazabı
Bu asır bana göre değil
Bir ölsem
Bir ölebilsem
Nuh’un gemisinde uyansam
Kanatlansam dağları aşsam
Küllerim elma kokularını bastırsa
Çocukların parmaklarına dokunsam

Ne kağıt, ne kalem, ne şiir
Hüznünü Anlatamayan bir dilsizim
Ve ellerim engizisyona kurban
Ayaklarımda ilahi prangalar
Bir kırsam
Bir kırabilsem
Spartaküs’e umut olsam
Kawa’nın elindeki balyoz
İnsem durmadan dehak’ların üstüne
Sesim olsa çocuklar, sevinçleriyle
Türküler elma ağaçlarının dibinde

Ne kağıt, ne kalem, ne şiir…

insan ömrünü nasıl da heba edebiliyormuş
şimdi şimdi anlıyorum
o yetmediğini söylediğimiz günler
meğerse ne yavaş geçiyormuş
bahçeye çıkış saatlerini sayarken anladım
hiç bir gölgenin sığmadığı demir pencereye
bir küçücük ışık düşmesini beklerken
bir ömür süren o saniyelerin nasılda birer ok gibi vurduğunu
nasılda yaraların bir türlü iyileşmediğini

biliyorum
son saatler artık ve ben hala
iyileşmeyen yaralarımdan
gölgesi düşmeyen sesinden
bir türlü geçmeyen saatlerden konuşuyorum
oysa son mektuptur bu ve herkes gibi bende
kadim bir şiirle veda etmeliyim sana
turuncu gökyüzüne son kez çizdiğim yüzünü ekleyip
bir mendil bir berfin bir erken ağarmış saç teli belki
ama olmadı
tıpkı tüm yarım bıraktıklarım gibi
bu mektubu da yarım yollayacağım sana
yarım demişken;
henüz yazamadığım şiirlerim geliyor aklıma
ölmek değil de işte böyle yarım kalmak:
gözyaşlarını dökememiş bir bulut
başını göğe erememiş bir tohum
boynunun kenarından genzimi dolduran,
kokusunu sunamamış bir gül gibi
ölmek değil mesele
yarım kalmak
büyüdüğünü görememek değil çocukların
ilk aşklarına tanık olamamak

Elde yaşanmışlıklardan kalmış heybem
İçinde gece yarısı şairlerinden saklı kalmış bir kaç kelime
Ki manaya durmamış daha
Öğütüp onları bir kaç ıslak gözyaşı havanında
Gitli gelli aşk türkülerinin eşliğinde
Kuruması için adı sanı olmayan bir şairin
En yalın dizelerinde anlam vermeye yatırıyorum

Düşün yorulduğu bir gün
Ve ben elimde kalemim kâğıdım
Durmaksızın sile yazıyorum anlamsızlığını
Şu gökkuşağı temalı süslü ve yabani kelimelerimi

Nasıl ve niye yani neden diye diye
Karaladığım ne varsa
Kusmak ve haykırmak geçse de içimden
Gerisin geri yutuyorum
Henüz yüreğimden süzülmeyi bekleyen çığlıklarla
Zincire vuruyorum kelimelerimi
Şu suskunluğumu ipe götüren
Sevgiyi yalın ayak bırakan
Acıyla beslenmeyi seven devran
Aksın aksın hele styx misali aksın zaman
İşte o gün ben de çıkıp karşınıza
Türkülerimi haykıracağım

Kaç sevmişlik geçmiş başımdan
Kaç gülmüşüm kerelerce unutmuşum
Yaprağı dökülmez, dalı kurumaz
Devrilmez bir çam sanmışım kendimi

Hazana zamansız yakalanmış
Henüz kanada durmamış güvercin yavrusu gibiyim
Ne uçmayı becermişim
Ne sığınacak liman bulmuşum
Ne geçmiş kalmış elimde
Ne gelecekten aşk ve kavga naraları
Arafa sıkışmış Ruhlar gibiyim

Sen akıttığın gözyaşlarını sahte bir güneşte kuruturken,
Ben ıslanmayı bilmeyen bulutlarda gam olup birikmişim

Yanlış iplerde düğümlenmiş yüreklerimiz, ben bunu görememişim

Sen gündüzlerini sahte gülümsemelerle doldurmuş,
Ben gecenin üçlerinde tanımadığım bedenlerde ruhumu kaybetmişim

Sen Berfin çiçeği gibi yalancı bir ışıkta serpilirken
Ben uçurumun kenarındaki güllere dokunmuşum

Yanlış sevdalarda düğümlenmişiz, ben bunu geç fark ettim

Sen sevdayı nasırlı yüreklerde ararken
Ben sağırlara aşk türküleri yakmışım

Yanlış iplerde yitirmişiz en coşkun hallerimizi ve şimdi sevgilim…
Sen en sıradan en durgun halinle
Ben gönül haznemdeki kullanılmamış bir sözcükle geldim, buradayım