Ana Sayfa Edebiyat Şiir Dünya Bir Çıkmaz Sokak

Dünya Bir Çıkmaz Sokak

Keyfimden değil,
Yaş alma korkumdan hiç değil,
Kahvenin kırk yılda bir gelen hürmetine,
Yüzümün kafeinden ısınmış yerlerini inceledim.
Yüzümde beliren yarıklardan fısıldadın kaçtıkça ben.
Kırılan kalem seslerine uyandığım sabahlar,
Her birini alarm sanıp kapattım,
Meğer kalp olan.
Gözümü açtıkça sıkıldım,
Sıkıldıkça dünyayı silkeledim bir bir uçuştu dünyadan oluşan renksiz harfler,
Burnuma oturan cam çerçeveye yapışan harflerle d ü n y a,
Bir tablo gibi hem uzak hem katık oldu yalnızlığıma.
Yazgısını telvesiyle içerse insan ,
İstikbali de silinir derdi ninem.
Çok sonra, damağıma yapışan telveyle anladım hep silikti hayat,
İlk açıldığında gözüm, kulağıma fazla üflenmiş adım,
Aklım da silinmiş adımla,
Aklım dedim durdum sonra,
Sokaklar da durdu yanımda,
Eğildim kuşlar geçti,
Zamanın da acelesi vardı,
Çocuğuna seslenen anne akşamın kulağına üfledi.
Lambada titreyen alevi gördüm, o da üşüdü titrek sokağın köşesinde,
Bir baba göründü, elinde ekmek.
Yelkovan sıcak aile zamanları koklarken
Beni kimseler görmedi.
Adım adım geçtiğim yolları kimseler tanımadı,
Bir ben tanıdım.
Dünya üstüme hece hece yıkılırken ,
Isınmak nasıl bir şey gördüm.
Gördükçe üşüdüm güneşi, dünya denilen çıkmaz sokakta,
Ya çıkarsa diye bir ben aradım seni,
Ve kimseler görmezken,
Dünya artık sen sen,
Dünya artık çizik çizik ,
Dünya artık harf harf ,
Yıkılıyor üzerime.

Bu Yazı İçin Yorum Yapabilirsiniz

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz