Sizleri ben bilirim, ben görürüm

Ben getirdim, ben emzirdim, ben büyüttüm.

Şimdi bilinmez belki gidiyorsun

Belki hiç gelmedin

Belki de hiç menzil değiştirmedin.

Çok belki, hiç belki, belki belki..

Sanrılar, korna sesleri, yetişmekte ve büyümeye görsün otlar..

Herkes bilir, tanır seni..

Çünkü hepsi benim gibi emzirdiler seni..

Alacasına büyük, hayatları evin

Küçük pencerelerinde yaşamaya uğraşan karıncalar gibi..

Yabancısın belki.

Belki yitirdin çocukluğunda ki romantik bekleyişleri

Belki artık su götürmez bir gerçeklik seninkisi..

Neymiş ?

Karıncalar gibi.

Neymiş ?

Herkes bilirmiş seni.

Neymiş ?

Çocukluğundaki romantik bekleyişleri..

Yeni eller ve yeni ayaklar yamadım vücuduna.

Hiç duyulmamış lirik sözcükler doladım diline

Henüz hayat bulmamış tüm bakir düşünceleri

Henüz keşfedilmemiş tüm o tanrılardan kalan,

Kıtaları, manzaraları ve cennetleri sundum sana.

Çalgılarla gezdim tüm sokaklarını

Ardımdan akan bir kabileyle..

İnançları bedenlerinde yetişmiş tüm o münzevi yabancılar

Ne isterlerdi hiç sormadım onlara

Sen gökyüzünün karamsar kelebeği

Belki de suyun keşfedilmediği zamanlarda

Tanımıştın onları..

Belkide yeni hayatlar vermiştin onlara

Belkide bilirdin, duyardın, önemserdin bir nebzede olsa..

Sen tutsak kentlerin yabancısı

Sen uzak diyarların romancısı

Yeniden yarattım seni çöpsüz damların kirli sokaklarında..

Yaratımlar, sanrılar, belkiler..

Daha kaç eksik sözcük yollayacağım diyarına..

Dilersen beraber anadan üryan,

Çıkabiliriz 22. Yüzyıla..

Yılkı atlarının nal seslerinde girmiştim bir şehire

Ağaçların yaprakları hışırdarken senin sesinle

Güneş solmaya yüz tutmuştu hayli turuncu

Kara tüllü kadınların bakışlarının hizasından

Bordo kumaşlı kahvehane sandalyelerinin seyranında

Sızlar bir eski yara arzu eder bir şeyleri adı konmaz

Sakala düşer iki damla yaş iki ayrı yana doğru

Biri senin adına diğeri yine senin adına

Kavuşturamam bir orta noktada

Ağustosun deli kışında

Beden üşür ten sızlar

Yürek alev alev

Patlar bir yerlerde volkan misali

Sızar çatlaklardan isyanı

Bülbülle baykuş dost olur o an

Kurulur çilingir masası

Ağaç yaprakları hışırdarken senin sesinle

Dünya’nın ta ucundaki kaldırımın başında oturuyordum.

Ezan sesi geliyordu uzaklardan, fecrin uyandığını gördüm, kuşların velvelesini duydum.

Oradan öyle upuzun gölgem, ince gövdem, simsiyah saçlarımla

Kün deyip doğruldum.

Bal köpüğü bir gündüz düşünün peşinden yürüdüm.

O sabah işte aynada kendi yüzümü ilk kez gördüm.

Gözlerimi, Dudaklarımı, burnumu, boynumu, omuzlarımı ve daha başkaca yerlerimi

Sahabiden bir şey vardı bende

İhsandan nasip düşmüş cömert bir şeyler…

Diyebilirim ki; hüznümde papatya buğusu vardı.

Dikkatli, solgun, sanki biraz da çekingen

Belli ki bir yılan otu büyütmüştü beni ya da belki bir kasımpatı

Bunu öylesine söylemiyorum.

Geç kalan ama tekrar sonra tekraren dirilen bir şey vardı bende!

Kendime uyanmıştım…

Kendimi ayırmıştım da

Yağmurlu korular içinde bir zambağı ayırır gibi

Herkesten bir parıltıyla ayrıldım.

İyi ki ben bunu böyle yaptım.

Er yahut geç böyle yaptım!

Çünkü o sabaha değin kendime hep Cemile’nin arkası köreltilmemiş cep aynasından bakmıştım.

Bakmamıştım bile

O ne söylese inanmıştım

Ondan ne duyduysam yüzüm bilmiştim.

İşte nihayet kendimi görmüştüm.

Ve her şey böyle dönüştü.

Kıpkırmızı bir sonraki güne

Artık şakirt değildim ne de mürit!

Yüzümü gördüm! Sadece yüzümü de değil…

Sesimi duydum. Kendi sesimi, Musab’ın sesi!

Biraz hırıltılı

Bir şarkı söylüyordu;

Bir şarkı:

‘’Ya sabah al ward val yasmyn

 Al shams tanawir al ghurfa

Suhiyyat min al alnawm 3ala sawt ala 3assafir’’

Sonra

Dünya’nın en ucundaki fenerin ayakların dibinde

Sanki biraz öfkeyle uyandım.

Ağzımda başı ezilmiş onlarca isyanın tadı

Dilimin ucunda mayhoş tutun kırığı

Öylece gelip-geçen

Tüm o akşam güneşlerinin ardından

Hırkamı hâkî bir cepkenle değiştirdim.

Bilinsindi gayrı gözlerim yalnızca kara değildi! Gözlerim benimle dolup taşıyordu.

Kendimle dolup taşıyordum!

Şami Otel’in bahçesinde oturup üzerine biraz düşünsek

Bir demlik çaydan sonra peş peşe içtiğim onlarca sigaradan sonra

Belki buna kin diyebilirdik…

Siz buna böyle demeseniz bile ben bunu böyle anlayabilirdim!

Çünkü gözleriniz endişe, sevgi ve müstakbel nefret arasında öylece vadiye bakıyor.

Ama Ubeyd bin Halef de biliyor!

Ben daha önceden söylemediğim hiçbir şeyi yapmadım!

Bunu gizlemedim zaten gizleyemezdim de!

Yaşasın ki bir mızrağım var!

Kafirin hırsını mürtetten çıkarıyor!

Zülkarni, sigara içemiyor.

Maraş otu çiğniyor.

Nereden duymuşsa sürekli Ali menkıbeleri anlatıyor.

Hıdır’a inanıyor her şeyi batınla açıklıyor.

İki göz dolabının yamacında gül fidesi büyütüyor.

Bu dünyadan hala bir hissesi olabileceğini umuyor.

Herkesi tanıyor ve herkes de onu tanıyor.

Ve ben de onu her yerden tanıyorum.

Bir zamanlar aciliyeti olan yitik hergelelerden

Hırsından ve ümitsiz umudundan başka her şeyini kaybetmiş müflis tüccarlardan

Hababam üç koyup beş almaya olta atan öğretmenlerden

Tırcı yancılarından, ucuz viskicilerden, tinicilerden, Zaho’dan gelen sigara paketlerinden, sararmış bıyıklardan, gecikmiş tıraşlardan, yakası solgun gömleklerden daha bir sürü dayıdan ve amcadan…

Döver’den, Dükkân Abutlar’dan, Armutlu’dan ve Aknehir’den tanıyorum.

Her sabah ren geyiğimin boynuzunu bileyliyor.

Şimdi nereden mi çıktı ki Zülkarni,

Çünkü onu hiç olmadık saatlerde

Sağ avcumdaki tırnak izinden anımsıyorum

Sol dizimdeki geçmeyen ağrından hatırlıyorum.

Çünkü Yusuf’la kuyu arasında İşkoryat’la Yuhanna arasında

Hatta Usame ile Salebe arasında duruyorum.

Çünkü bu kılıçla boyun arasındaki konuşma!

Tahtaboşta unutulmuş bir iskemlede

Fail, kurban, sanık ve tanık olarak oturuyorum.

Her ne düşünülürse düşünülsün benim hakkımda ya da ne söylenirse söylensin

Ben tüm fiilleri üç harften türetiyorum.

Birileri meşrebince, benden her ne anladıysa

Filhakika ben ne söylemediysem

Oradan buradan bir şeyler ekliyor önüne ardına

Birisi eşantiyondan bir ıslak mendil

Kimi pembe panter, öteki Batum’a hiç kesilmemiş bir bilet

Diğeri düşüşten bir replik

Ve bir şarkı daha:

‘’Soltaneh ghalbam! To hasti

Darvazehaye  delam ra shekasti

Peymane yari be ghalbam to basti’’

Fettah ya rezzak işe giden insanların yorgunluğu var gözlerimde

Elbette ben bu kadar değildim.

Vakti zamanında o ruşen ilk yaz günü

Lacivert gömleğim, har, umut ve cemreden kavrulmuş esmer yüzüm, havari sakallarım,

Upuzun bacaklarım tarihin eşiğinde durmuştum.

Her Allahın günü saat 6:45’lerde ve 7:15’lerde yanlarından öylece geçip gittiğim

Milyarca çift kulaklık, milyarca çift göz

Bankalardan öte dünyanın olduğuna dair bir ayet bekler gibiydiler.

Upuzun bacaklarım üzerinden bir azimle yükselsem

İlamsız takiplerin, temerrütlerin, ihbarların, ihtarların, tedbirlerin üzerinden süzülüp uçsam

Bu toprakta tohumların arasında, başakların sarısında kalacak gibiydi adım!

Eğer soluğum, düğüm, çözülmeseydi

Dizlerim çözülmeseydi ve bir neden bilmeseydim

Bilmeseydim

Ne kadar korkunç olabileceğimi kanıtlamak için kendime

Bir intikam almak için kendimden

Hiçbir kedi hiçbir daha kör sabahın kimselerin ayağında gerinmesin diye

Özgül ve ağırlıksız

Bütün kedileri vurun! emrini ben vermeseydim

Hiç kimse Mayıs’ın bir ad olabileceğini akıl etmesin diye bir daha

Mayıs’ları ateşe vermeseydim.

Kendi ağzımla kışı kendim çağırmasaydım

Dokunaklı halk türküleriyle gömülecek

Gömütümün üzerine ölümsüzlüğümün nişanesi abidem dikilecek gibiydi.

Tabii daha sabahında çocuklar işemese kaidesine ve kuşlar uymasa çocukların işine

Yani müsaade etse çocuklar ve kuşlar

Gülünçlüğüme

Yıkımı zafer sayan her ahmak gibi gülünçlüğüme

Saygıyla geçilip abidemin önüne haykırılacak gibiydi

“İşte iradenin zaferi “

Demem o ki:

Ele geçmez bir yaz Marcel Khalife, Antakya’ya gelmişti

Ne yana baksam Ümit Burnu nereye dönsem San Salvador

Değmiyordu ayaklarım dünyaya

Her yere koşar adım gidiyordum.

Aynası çukurdu ben de biraz astigmat

Her şeyde bir miktar efsun her şeyde bir yenilik hükmü

‘’Qadduk-l-mayyas ya’omri ya ghusene-l-ban kal-yusri’’

Ben Mustafa, bu dünyadan olamayacağıma dair tereddütleri gıdıklıyordum.

Ta ki ayna Girne Kapı’daki esnaf lokantasında kırılana değin

Ve işte her şey böyle dönüştü

Musab’ın kıpkızıl doğum gününe

Oysa Maksim-Sümerler-BP durağında sözüne itimat edilir bir falcı

Söylemişti bana: Annemin çiçeği geç açarmış.

Ben olsam Arap atı derdim!

Anlımda yarım akıtma yularımda bir nakış:

“Lâ havle velâ kuvvete illâ billâhil aliyyil azîm”

günlerden bir gün aşk mı gurur mu? diye sormuştun
bunun üzerine çok düşündüm.
heyhat! çok zaman geçti
aklıma gelmişken söyleyeyim
kalktım kamburumun ismini gurur koydum.
sen yoktun ama kamburum milim ayrılmadı benden
gittikçe büyüdü yıllar yılı
ne sen geldin, ne kamburum gitti.

yıllardan çok sıcak
mevsimlerden ayrılık
ayın on beşinden yazıyorum sana
ben suskunca susup hala sancılarını çekmekle meşgulken
senin giydirdiğin tüm bezbebekler evlenip
çocuk sahibi oldular Ronya.

Kırık bir hayalin hazin sonu

Yasaklı sokakların

Yasaklı çocukları

Yalama yapmış aşkların

Belki de sarhoş bir rüzgarın son mektubu

Buruşuk bir kağıt

Yorgun kelimelerin son yolculuğu

Kanlı yolların

Kanlı duaları

Belki de fahişe bir şehrin intihar mektubu

Buruşuk bir kağıt

hiçbir şey değişmemiş gibi,

bir ömür boyunca yaşanıyor

sokaklarda hala kargaşa

bir çift, sokaklarda yaşlanıyor gözler, dolu

gözleri kör gibi beş karış havada,

suda dilleri ucuzluk pahasına akıtıyor canını

dişinden damıtıp

uçlarda, ufuklarında ötesinde kalıyor şimdi,

zamandan tasarruf ettiğimiz yaşamlar

bir bir yere serinebiliyor

inciler tanesi ateşten diye

giyilen gömlekler

ve bir ipek yolunda yürür gibi

krallardan daha aşağı da kalmıyor, kral çıplak ya,

bir mevsim yeşillikleri yolunda gibi adım adım

gürz tutan eller,

şimdi maskara olmuş da

parlatıyor sazını

Gümüş aynanın çocukları; ölü yılların definesidir. Gömüsü güneş kehanetinin büyüsündedir.

Dicle’ye okuduğum ilahi, rüyasını görmeye gelen yeşil gözlü kadınların örgüsü. Sonsuzluğun içindeki ilk eksik bilgiye teyr û baz.

Fırat’ın gölgesinde dinlenen kızıl saçlı tanrı; adaleti değil anlamı sever. Her şeyi bilen zaman gibi varlığın sisli izi.

Vatanım, cennet kapısındaki insanın darüşşifası; hâl ve bilgi arasında kalan hat. Çünkü toprak kokusu çiçeğin ruhuna şem.

Dört kapı, birbirine seslenen harflerin çamuru. Bu ses, eski anlamın yasını tutar. Söyledikçe har û ar olur makama.

Dört kapı, tek lisanın kalbi. Şarkı söyleyen çocukların; selama, kelama ve halaya açılan neşesi.

Dört kapı derki; susmak, dünyanın en garip hapishanesi. Bu küçük şeyler, insanın cahil bir gaddarla şiddetli geçimsizliği.

1 Makam

Sen, Arap gıdısına düşmüş şehvet cümbüşü. Ve mağaranın karanlık kabuğundaki kîl û kâl vaizi.

Sen, dağılmış kökün kurdu. Fitnesi büyük gövdenin nemi, küfü ve hastalığı. Acem ve Rum’un eli, dili ve hizmetkarı.

Sen, taht sandığın plastik taburedeki makam sahibi. Duvara sırtını dayamış lafazan. Macellan’ın Gökalp’a döndüğü Rota Virüsü.

Sevgili Zin! Kokusu Zagros Dağları’nın çiçeği. O, gürültülü boş bir kap. Sevgili Zin! Saçları Mezopotamya Ovası’nın başağı. O, sözü bol boş bir lakırdı.

Çünkü; insanla yaşayan toprağımız, Med şiirinin derinliği, kalbi ve aklı. Hazır olmamızı bekleyen perde. Kendi varlığını hatırlayacak sır.

Sesin ördüğü hikâyeyi ruhumuz giyindiğinde; herkes halkının dünya misafirdir. Belki bir yolcu, belki bir anıt, belki de bir köpek.

Kadehleri kırık, yelkensiz, uçsuz…

Güneş gözleri kor ediyor,

Bucaksız…

Atımın yeleleri taranmış,

Nalına bakam; şans getirir.

Ufukta bir kıvılcım çakar,

Anızlı yangınları Mezopotamya’nın.

Tenimi tahrik eder rüzgâr,

Saçımla oynar.

Parmaklarım saçımla oynar,

İhtiyatla.

Mevsimler hızla geçerken anılarımla, pozlarımda

Ortasındayım şimdi Sıfır Meridyen’in.

Ellerinde kendilerini koruma altına alabileceklerini düşündükleri, savunma refleksi barındıran bir dizi atom füzyonu rekabetçisi,

Olta takımları, kesici bir alet olan orak benzeri ve yırtıcı bir kuş pençesi

Satır aralarından taşan ne idüğü belirsiz sıfatlar ve pasajlar caddesinden çıkmış bir kitapçının, yürek hoplatan hikayesi var bu su damlası kabartıların kağıt üzerinde bıraktığı ıslak halkalarda

Söz gelimi şatolar kadar iç açıcı hiçbir sütun veya dikilitaş ihtişamını muhafaza edememiştir mağaralardan yana

Mağaralardaki el izleri kadar beni hiçbir şey o kadar hayran da bırakmamıştır sesleniş denilen şeye

Uğruna ne feda edilirdi ise sevginin, feda etmiş isek, karşılığını sorgulayan taraf olmak ile, haklı bir direnişle de verdik ayrıca

Kim onlar diye soranlara karşı, insan suretinden olan, alemlerin yaratıcısı ve tanrı tanıyanlar olarak da ilave ettik ayrıca

Ve kaza ve bela üzerine durulan bir nokta da yaşam iken bu, ki yaşam bir kazadan ibarettir

Ve bela bir nefesten ibarettir, kim bilebilirdi mahşer gününün herkesin uyurken katılacağı kolektif bir rüya olacağını

Ölüm bir mukaddestir derken mukaddese giden yolda reverans olan yaşam, ki yaşam ölüme yapılan bir reveranstı..

Düşünebilirmiydik ki infilak eden beyinlerin tehlikeyi ön göremezlikle buluşturduğunu ve umarın cilvesinin yazgıyla sarmaş dolaş seviştiğini

Kader denilen şeyden hoşnut olmak için ona inanmak denilen taşın yerinde ağarması lazım.

Yerinde ağar olmak için bu ne demek diye sormak lazım¿

Gözlerimin gördüğü güneşimin ısıtamadığı dallarım soğudu çölümde.

Oysa ne çok isterdim güneşimin toprağıma gülümsediği anı görmeyi.

Belki bilirdim yeşil olmayı.

Bilirdim Anadolu’nun rahminde filizlendiğimi,

Bundandır rüzgarım tenime sarılamadı hiçbir zaman.Yağmurun yumuşaklığını hissedemedi ruhu revanım, öylesine cılız öylesine kurumuş kaldı dallarım.

Çiçek açmanın bilgeliğine erişemedim henüz.

Yüzünde solgun tebessümü ile yorgun yaş ağacım.

Oysa ne çok renk vardı evrenimde, ben kendi rengimi hiç bilemedim.

Kimse de bilemedi gökkuşağımdaki renklerimi.

Hasretmde kaldı güneşimin sıcaklığı,

Hasret bildim toprağımın soğukluğunu.

Yine de yaşam sevinçlerim var yeşil yeşil,

Toprağımı ıslatır sevinç yağmurum,

Güneş ile gülüşmelerim ısıtır tenimi,

Ben yine yaşam kokarım çiçeksiz dallarımda.

Ben yine sevgi telaşı ile büyürüm gökyüzüne doğru,

Ben yine özgürlük çiçeği benzerim,

Ben yine yaşam tohumu ekerim toprağıma

omuzları düşük mutluluğu

İnanmıştık, çenesi kahkahayla kalkan       

çaresizliğe

Zamanımız kısıtlıydı

Salı akşamüzeri,

Beyrut’u camlarla mıhlayarak yükselen  

turunç dumanın sesi

Mesarya’nın

görünmez duvarlarına

hızla çarptı,  

yıktı gitti.

ruhumu

alçıya

al.

Severadım değil,

Umutadım.

Yormuyorlar annelerini

Ve yormayacaklar annelerini.

Çünkü yıldızlar parlıyor

Ve üşümüş bir dağı örtüyor parlamaları.

Ah benim üşümüş dağ ve derelerim,

Kaldırmasını bilirim kara çarşafı üstünüzden,

Kaldırmasını bilirim —

Allah’ın işine karışmak gibi olmasın.

Bilirim yalnızlık kutsalını da,

Susarım.

Çiğniyor insanlar bu kuralı,

İnançsızlar bile çiğniyor…

Ey insanlar,

Avcılık kadar orman sevgisi diliyorum.

Ey insanlar diyorum,

Gece birden uzun bir uluma, dağın öteki yüzünde.

Kurt şavkı diye beklerken,

Bir uçak geceyi ardında bırakarak gidiyor.

Ne tuhaf,

Bir uçak şimdi öteki yüzüm.

Ah sevgilim,

Ne yazık ki Sevgi Duvarı’ndaki gibi

“Bir kırmızı bir uçak” diyemeyeceğim,

Uçaklar gölgeleşti de ondan…

Yenilir yutulur cinsten bir çağ değil bu.

Çağın en büyük sorunu: ikinci el, Amerika!

Bir kendimiz olmayı beceremedik,

Ham Anadolu.

Bu beka, şimdilerde

Taşı yontanların başımıza açtığı bir bela.

Aldılar o taşı bilinçsizce attılar.

Tütün tarlaları,

Buğday tarlaları — hak getire.

Biz ha kırıldık, ha kırılacağız sevgilim.

Bak, tütün de kırılıyor,

Buğday da,

İnsan da.

Bir düşümün geride bıraktığı kalabalık

Gökten inecek yaratıcı arıyor hâlâ.

(Yerdekilerle yetinmediler.)

Olacakken…

Ve daha kimler, neler neler

Kalmanın ortasına konuyor sevgilim.

Bir hürmet adına bir meslek,

Malzemesi katıksız renkler rönesansta kaldı.

İyi huylu bir vida yok diye esnektir çatılarımız.

Çatılarımız uçtu uçacak rüzgârdan,

Uçacak rüzgârına Amerika’nın.

Yürüdüğün yolda Anadolu’nun ayak izi;

Kirli ruhlardan arınmış bir teselli duası,

Uzaklarda olanın!

Geçecek katılık,

Geçecek edilgen yol.

Akşam serinliği, ikinci el piyasa,

Mecbur bırakılışlar, rüzgâr zamanı

Ve sevmek zamanı…

Bizim için yeniden,

Bizim için yeniden filizlenecek kardeşlerim.

kişiler, zamanlar, mekanlar değişebiliyor

hatta bağzen fikirler bile değişiyor,

babasını sattığımın dünyasında…

İşte bunca nitelikli kursağımızda düğüm tutan mevzuların varlığıyla birlikte yürüyüp gidiyoruz yaşam çizgisinden,

hani bağzen böyle neden diye sorduğumuzda kendimize bir şey olmuyor,

değişmiyor hiç bir şey,

değişmesini çok istiyorsun bağzı şeylerin ama değişmiyor işte,

hep aynı tad kalıyor ağzında…

Sanki bir enkaz var üstünde,

deprem diyorsun buna

olduğunu da görmüyorsun;

anlatamıyorum ki ben böyle nasıl bir şey olduğunu size…

Hiç bir şey değişmeyi hak etmiyor bence,

bırakıp küf tutmasını beklemek en iyisi sanırım,

kendine iyi bak deyip el sallayacaksın hafif bir tebessümle…____|İEY / sek içilen fikirler 10

Işığımın, uzaklığından mıdır bu kadar karanlık oluşu.

Yoksa yokluğunu duyan yıldızların ışığını söndürmesi miydi karanlık?

Gökyüzü bulanık, içimde duman karası bir bulut.

Sanki varlığının uzaklarda olduğundan haberdar gibi hüzün kaplı ruhum.

Gözlerin, gözlerimde buluşuyor düşlerimde. Sarı ile yeşilin renginde buluşmuş gözlerin, alabildiğine güneş parlaklığı ile sen nasıl bu kadar mey içmiş halimdesin.

Ruhunun sıcaklığı ile dolanmış uykudaki tenim uyanır derin uykusundan.

Bir sonbahar serinliği gibi gülüşünü almış notalarına, en güzel beste olmuş sevgili.

Sen nasıl bu kadar yollar uzaklığımdayken şuh nefes yakınlığında gerçekliğimsin.

Sessizlikte sesinle dans ediyor gökyüzü.

Rüzgarına bulaştırdığı kokunla sarhoş olmuş aklım yitiriyor gerçekliğini.

Yokluğun mu gerçek olan yoksa sensizlikte bu kadar var oluşum mu? Bilmiyorum.

Lakin bir gerçekliğim var ki sevgili, ben baştan sona sen olmuşum. Sen konuşmuş, sen yaşamış, gerçekliğimde seninle var olmuşum.

Peki ya ben,

Ben nedir ki sevgili?

Sen var iken, ben yok olmuş.

Sen, ben var olmamış mı?

Şairin kelimeleri yetersiz kalır seni anlatmaya, kalemi bükülür, düşleri sınırsız sen karşısında. Oysa ben nasıl anlatabilirim ki beni sana,

Özlemek ile delilik arasında kalmış beni, seninle bütünleşmiş gözlerinin yamacında.

Bir asır geçmiş gibi keder dağını aşalı

Sabah tarçın çayı akşam sigara sonrası

Nakarat:

Maviye uzanıyor saçlarım ellerinden

Yollarda düş sürüyor güneş taşlarından

Savaş mızraklarımız kapı önünden

Barikatın ardı sır, mezar çiçeklerimiz taze

Kulağından limon ağacı kokladım dün gece

Bir asır geçmiş gibi keder dağını aşalı…