Ana Sayfa Edebiyat Şiir Köklerim Gökyüzü!

Köklerim Gökyüzü!

size bir sır vereyim bayım

dün gece şiirimin sesini kısıp

avazım çıktığı kadar bağırdım

apartman boşluğuna düşürdüm ruhumu

penceremde astı kendini menekşeler

taşın üstünde açan çiçek gibi

can çekişiyor gövdem

toprağım yok anlıyor musunuz

köklerim gökyüzü!

sırrımı sıkı sıkı tutun bayım

cebinize zarf zarf yağmur bıraktım

incileri gözlerimden toplayan yok

yüzümden kopardılar gülüşlerimi

rüzgâr alıp gitti dışarda kuruyan düşlerimi

sessizliğime ıslandı kuşlar güvertede

içimden içime yittim, anlayan yok

ruhum kaç parçaya ayrılır

kaç yerde ölüp, kaç yerde can bulur

bilen var mıdır?

 

susun en iyisi bayım

sırrımı n’olur saklayın

bin şehir öldü gözlerimde bugün

 

meçhul girdap artık

gelecek her yarın…

Önceki İçerikSus
Sonraki İçerikHep Gizliden
Tunay Yılmaz
3 ekim 1985, Arnhem | Hollanda Türkçeden ve edebiyattan çok uzak bir yerde doğup büyüdüm. Çocukken kapağını kaldırdığım ilk Türkçe romanını dün gibi hatırlıyorum. Büyülenmiştim. Okudukça, öğrendikçe içimdeki dünyanın coşkusu artıyor, edebiyata ve şiire gün geçtikçe daha da aşık oluyordum. Zamanla içimde hızla yükselen iç sese kayıtsız kalamadım. Kalemi kendime tercüman yapıp yazmaya başladım. Fakat uzun yıllarımı sadece biriktirerek, yazmadan geçirdim. Zaten yazdıklarım da yitip giden eskizlerden ibaretti. Artık içimin içime sığamadığı yıllara uzanıp gelmiştim. Yoğun koşuşturmayla geçen hayatımın içindeki ufak molalarda tekrar yazmaya başladım. Soğuk telefon ekranına yüreğimin sıcaklığını işledim.

Bu Yazı İçin Yorum Yapabilirsiniz

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz