Şiir

Ölüm Gülüşü

Toprak, mezar, kürek.
Ben.
Dünyanın tek oyunu.
Kartların tek şansı.
Ölümün pandomimi.

Ölüm camdan el sallıyor.
Ölümün gülüşü…

Ölümün bir gülüşü var,
Ölüm gülüşünden korkuyor.

Ölüm ve yaşam
Cilveleşirken
Ruh camında.
Ben ruhumu soyuyorum.

Kartlar son kez dağıtılıyor.
Ölüm bir ölüm atıyor.
Yaşam bir yaşam.

Ölüm bir mezar atıyor.
Yaşam bir çiçek.

Ölüm bir ben atıyor ortaya.
Yaşam benliğe oynuyor.

Kartlar yanıyor,
ölümün elinde.
Yaşamın elinde,
Su içiyorlar.

Ölüm ve yaşam
Hızla bana dönüyorlar.
Ölüm kulağıma fısıldıyor.
Yaşam uzaktan beni izliyor.

Ölümün cazibesi.
Yaşamın durağınlığı.

Ölümün şehveti.
Yaşamın korkunçluğu.

Ölüm ve yaşam
Soyunurken ruh camında.

Çocukları ben doğuyorum.
Ne mezara girerim,
Ne yaşarım.

Kartlar artık benim
Elimde.
Ölümde benim yaşamda.

Yazar: Eflah Nur ÖZKURTARAN

İstanbul'un Fatih ilçesinde dünyaya geldim. İlkokul, ortaokul ve lise eğitimimi yine İstanbul'da sürdürdüm. Şu anda Yeditepe Üniversitesi, Türk Dili ve Edebiyatı bölümünde lisans düzeyi eğitimimi sürdürmekteyim. Uzun yıllardır süregelen okur kimliğimin yanı sıra son zamanlarda hikâye, şiir ve deneme türlerinde eserler kaleme almaktayım. Bir hikâyem Aralık Fanzinde kabul gördü.

This Post Has One Comment

  1. fatma Çilenti Alimoğlu Cevapla

    Eline tuttuğum ,camdan el salladığım, arkasından uzun uzun baktığım ,umudu yüzünde gördüğüm kartlar her daim senin elinde olsun .

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir