Ana Sayfa Edebiyat Şiir Yağmurertesi

Yağmurertesi

Güneş yine battı Almerina

yine yaprak fırtınası…

Bilirsin yağmurertesi iki gün güneş fazla buralara,

koltuğumu bahçeye çevirdim

ve yüzümü,

birkaç işçi kırmızı ağ geriyor ağaçların etrafına

ağaçların ruhu derin sarı bir uykuda…

 

Kuşlar çan sesinden korkuyorlar Almerina

ben öğrenemedim korkmayı.

Sabaha dek tavandaki yıldızlara bakıyorum kıpırtısız

ve kalbimdeki taşları sayıyorum

becerebildiğim tek şey bu-

yalnız…

 

Bütün panjurları aç Almerina

açılmayınca diri bir ölüm hâli

Bu karanlığın saatlerle de ilgisi yok aslında

dağlar sustu çünkü ve çınarlar,

Maggiore’nin şarkısını söyleyen kuğular…

Sesim sesimle konuşuyor şimdi,
yüzümde yankılanıyor…

Ama daha yalnızlar var Almerina
sil gözlerini…

 

Yanıldık biz Almerina,
oysa “inanmıştık çakıl taşlarının nefes aldığına”*

yosunların derini anlattığına, gölün maviyle konuşmasına

rüzgârın  kulağımıza her gün bir hikaye fısıldadığına,

inanmıştık…

Belli ki bir suskunlukmuş bizimle konuşan,

ve bizi bu soğuk gölün kıyısına çağıran

suskunlukmuş…

 

Göle gidelim Almerina, artık uyumak istiyorum…

*Mahmud Derviş

Önceki İçerikLateşya Yok Sevgilim
Sonraki İçerikPatika
Nevin Koçoğlu
Gaziantep’te doğdu. Çocukluğu İstanbul’da geçti. Anadolu Üniversitesi Kamu Yönetimi mezunu ve aynı üniversitenin sosyoloji bölümü öğrencisidir. Aktivisttir, yerli ve yabancı sivil toplum kuruluşlarıyla özellikle insan hakları konulu çalışmalarda işbirliği yapmaktadır ve uzun zamandır köy okullarına kütüphane kurma çalışmaları içerisindedir. Şiirleri çok sayıda yerli ve yabancı edebiyat dergilerinde yayınlanmış, çok sayıda dile çevrilmiş, çeşitli yurtdışı festival ve şiir okumalarına katılmıştır. Ankara’da yaşayan Nevin Koçoğlu, hâlen bir yayınevinin genel yayın yönetmenliğini yapmaktadır. Yayınlanmış çalışmalar: Tanrının Vişne Bahçesi (2013) BexçeyéVîşneyan é Xweda ( 2014) Tuz ve Gece (2015)

1 Yorum

Bu Yazı İçin Yorum Yapabilirsiniz

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz