Toprak ve Güneş

Köklerimin filizlendiği toprağım kuru.

Gözlerimin gördüğü güneşimin ısıtamadığı dallarım soğudu çölümde.

Oysa ne çok isterdim güneşimin toprağıma gülümsediği anı görmeyi.

Belki bilirdim yeşil olmayı.

Bilirdim Anadolu’nun rahminde filizlendiğimi,

Bundandır rüzgarım tenime sarılamadı hiçbir zaman.Yağmurun yumuşaklığını hissedemedi ruhu revanım, öylesine cılız öylesine kurumuş kaldı dallarım.

Çiçek açmanın bilgeliğine erişemedim henüz.

Yüzünde solgun tebessümü ile yorgun yaş ağacım.

Oysa ne çok renk vardı evrenimde, ben kendi rengimi hiç bilemedim.

Kimse de bilemedi gökkuşağımdaki renklerimi.

Hasretmde kaldı güneşimin sıcaklığı,

Hasret bildim toprağımın soğukluğunu.

Yine de yaşam sevinçlerim var yeşil yeşil,

Toprağımı ıslatır sevinç yağmurum,

Güneş ile gülüşmelerim ısıtır tenimi,

Ben yine yaşam kokarım çiçeksiz dallarımda.

Ben yine sevgi telaşı ile büyürüm gökyüzüne doğru,

Ben yine özgürlük çiçeği benzerim,

Ben yine yaşam tohumu ekerim toprağıma