14 Ağustos 2026
Yılkı atlarının nal seslerinde girmiştim bir şehire Ağaçların yaprakları hışırdarken senin sesinle Güneş solmaya yüz tutmuştu hayli turuncu Kara tüllü kadınların bakışlarının hizasından Bordo kumaşlı kahvehane sandalyelerinin seyranında Sızlar bir eski yara arzu eder bir şeyleri adı konmaz Sakala düşer…
Gunes Kaplan’ın Fotoğrafında Bellek, Mekân ve İnsan Fotoğrafın Ötesinde: Bir Bakış Biçimi Bazı fotoğraflar yalnızca bir mekânı göstermez; orada bir zamanlar yaşanmış olanı hissettirir. Bir duvarın yüzeyinde, bir taşın dokusunda, kıyıda bekleyen bir figürde ya da boş bir alanda bırakılmış…
Masaya koyduğu sol elinde kitap tutan genç bir adam, gövdesi hafif sağa dönüktü. Bağlama çalan arkadaşına bakıyor, başını hafif sallayarak ritim tutuyordu. Kafede masaların çoğunu gençler doldurmuştu. Çevirmen olan arkadaşım iki elini masaya yaslamış, hafifçe öne eğilmişti. Yüzündeki tebessüm, çalan…
Duydun mu¿ Bir su sesi.. Bir taş düştü az önce seke seke geldi bu noktaya.. Üç veya dört kere kadar sekti ve daldı bu noktadan.. İndi soluksuz ve yelkensiz, küreksiz, İndi solungaçsız ve dipsiz bir huy ile Yüzgeçsiz bir taş…
Sabah Fakhri’ye ve Kemal Tahir’e Dünya’nın ta ucundaki kaldırımın başında oturuyordum. Ezan sesi geliyordu uzaklardan, fecrin uyandığını gördüm, kuşların velvelesini duydum. Oradan öyle upuzun gölgem, ince gövdem, simsiyah saçlarımla Kün deyip doğruldum. Bal köpüğü bir gündüz düşünün peşinden yürüdüm. O…
sana yazmadığım günlerin kefaretini ödemeye geldim.olur ya aklımdan çıkmışsan falanbir gün olsun ismini sayıklamadıysamuykularıma düşmediysen şayetsen hepsine say… günlerden bir gün aşk mı gurur mu? diye sormuştunbunun üzerine çok düşündüm.heyhat! çok zaman geçtiaklıma gelmişken söyleyeyimkalktım kamburumun ismini gurur koydum.sen yoktun…
Buruşuk bir kağıt Kırık bir hayalin hazin sonu Yasaklı sokakların Yasaklı çocukları Yalama yapmış aşkların Belki de sarhoş bir rüzgarın son mektubu Buruşuk bir kağıt Yorgun kelimelerin son yolculuğu Kanlı yolların Kanlı duaları Belki de fahişe bir şehrin intihar mektubu…
ÖZET Umut, gelecekle ilgili bir amacı gerçekleştirmede sıfırdan fazla olan beklentilerdir (Rideout ve Montemuro 1986). Bir çıkış yolu olduğuna ve yardım ile bireyin varlığında değişiklikler olabileceği inancı en önemli özelliğidir. Umutsuzluk ise bir amacı gerçekleştirmede sıfırdan az olan olumsuz beklentiler…
“Gidersen yıkılır bu kent, kuşlar da gider.” Bazı dizeler, yazıldıkları dönemi aşarak ortak hafızanın bir parçasına dönüşür. Ahmet Telli’nin “Gidersen yıkılır bu kent, kuşlar da gider.” dizesi de yalnızca bir ayrılığı değil; bir kentin ruhunu, belleğin kırılganlığını ve geride kalan…
1. Eserlerinizde ellerin, bedenin ve boşluğun dilini kullanarak adeta sessiz bir performans kurguluyorsunuz. Peki, bu monokrom ve gizemli görsel evrenin arkasındaki sanatçıyı kendi kelimelerinizle nasıl tanımlarsınız; kimdir kimlikleri ve formları yeniden inşa eden bu kişi? Kendimi öncelikle görüntü üreten değil,…
bin dokuz yüz seksen dörtten bu yana, hiçbir şey değişmemiş gibi, bir ömür boyunca yaşanıyor sokaklarda hala kargaşa bir çift, sokaklarda yaşlanıyor gözler, dolu gözleri kör gibi beş karış havada, suda dilleri ucuzluk pahasına akıtıyor canını dişinden damıtıp …
Temellük, Marka Müdürü, Prestij Mekanizması, Sembolik Hiyerarşi, Paris Salonu, Kolonyal, Algoritma Gitme zamanı! Ancak ortada duran tablo, iddia edilen hedeflere ulaşılamadığını açıkça gösteriyor. Yine de bu durum, kurumsal sanat pratiklerinin gelecekte, bu coğrafyaya üstten bakan kolonyal ve müdahaleci bir tutumu…
“Bir resimde boş bıraktığınız alan, bazen çizdiğiniz figürden daha fazla konuşur.” Resim öğretmeye başladığım ilk yıllarda öğrencilerde sıkça karşılaştığım bir eğilim vardı: Tuvalin her köşesini doldurma isteği. Boş bırakılan alanlar eksik görülüyor, tamamlanması gereken bölgeler olarak algılanıyordu. Oysa zamanla hem…
Eserlerinizdeki bu güçlü ve karakteristik tarzı henüz tanımayan okurlarımız için, kendinizi birkaç cümleyle nasıl öne çıkarırsınız? Sanat yolculuğunuz nasıl başladı? Sanatımı, karmaşık dünyayı minimalist bir düzenle yeniden inşa etme çabası olarak tanımlıyorum. Hayatın ritmini, doğayı ve insan hikayelerini köşeli formlar,…
Aşk kimdir? Oysa aşk nedir diye konuya girmem gerekirdi öyle değil mi? Fakat aşkı bir nesnenin çok ötesinde, metaforik bir varlık olarak düşündüğüm için bu soruyu değiştirmiş olabilirim. Evet aşk kimdir? Milyarlarca insanların yıllardır ne olduğunu anlamadığı aşka, kim olduğunu…
Mardin Bienali düzenleyicileri Kurumsal Kibir ve “Sistematik” Savunma Refleksi olarak sosyal medya hesaplarından şöyle bir metin servis ettiler: “16 yıldır ‘ısrarla’ düzenlenen Mardin Bienali, bölgenin tüm imkansızlıklarına rağmen pek çok üreticinin inancını besliyor. Yıllarca sistematik bir şekilde eleştirilere maruz…
Ben, kalemi tutarken ellerimde,Bir dünyayı kendi gözlerimle karalarken,Renkler düşer düşlerime…Her ton, yalnızlığın hikâyesini anlatır bana.Her vuruşta yalnızlığın derinliğinde kaybolur,Kendi içsel yolculuğumun yansımasıdır.Birbirine dokunur, birleşir, harmanlanır;Hikâyemizi bir “biz” yaratırız.Küçük benlikler, büyük bir bütün içinde erir.Ben ve biz arasındaki köprüde,Kişisel bir dünyadan…
4 Kapı Gümüş aynanın çocukları; ölü yılların definesidir. Gömüsü güneş kehanetinin büyüsündedir. Dicle’ye okuduğum ilahi, rüyasını görmeye gelen yeşil gözlü kadınların örgüsü. Sonsuzluğun içindeki ilk eksik bilgiye teyr û baz. Fırat’ın gölgesinde dinlenen kızıl saçlı tanrı; adaleti değil anlamı sever.…
Renginde şarkılar bıraktığım teninde hasretim. Gözlerinin limanında demirlediğim busem.Yumuşaklığında arardım hislerini.Bu kadar renk kokusu güzelliği nasıl topladın ahenginde sevgili. Dilim lal olur, yetinemez kelimelere seni anlatmaya.Işığım yoksun, aydınlıksızım sensizliğimde.Özlemin tadını,Beklemeyi çocuk heyecanında yaşamayı sevdim.seninle bitmeyen her cümlem eksikliğimdi.Bütünlüğünde arardım huzuru.Sonra…Huzurumdan yoksun bıraktın…
Şimdi sarmaşıklar dolanıyor, Kadehleri kırık, yelkensiz, uçsuz… Güneş gözleri kor ediyor, Bucaksız… Atımın yeleleri taranmış, Nalına bakam; şans getirir. Ufukta bir kıvılcım çakar, Anızlı yangınları Mezopotamya’nın. Tenimi tahrik eder rüzgâr, Saçımla oynar. Parmaklarım saçımla oynar, İhtiyatla. Mevsimler hızla geçerken anılarımla,…
