4 Eylül 2026
Benim adım Gündüz. Oysa ben, Geceyi severim. Niye koymuş ki Annem babam? Sordum: Gündüz aydınlıktır, Dedi annem. Sıcaktır, Dedi babam. Çok garip, Görmüyorlar mı Ay’ın aydınlığını? Hissetmiyorlar mı Yıldızların sıcaklığını? Üstüne bir de Gecenin sessizliğini Hem de temizliğini. Ne yazık! Yoktur herhalde, Gece adlı Bir çocuk. Lütfen! Kızma Ay. Karar verdim. Ben büyüyünce Oğluma gece Kızıma yıldız İsimlerini kullanacağım. Lütfen! Kızma ay. Bu pahalılıkta Başka çocuk yapmayacağım.
Gördünüz mü? Küstürdü şu ablam, Ayı ve hatta yıldızları… Sağda en çok parlayan vardı ya, O bile gelmedi bu gece. Ah abla ah! Ne yaptın sen böyle?
Vah, zavallı ablam! Küçücük bir bulutun, Koskocaman ay ile Baş edebileceğini sanıyor…
Ablam bana dedi ki: Eğer hava bulutlu değilse Ay daha rahat parlar gökyüzünde. İşte bu nedenle Hayal kurma boşuna. Ayın da yıldızın da Duygusu mu olurmuş!
Bu gece çok aydınlık… Gökteki minicik yıldızlar, Ay ile birleşip Işık saçıyorlar geceye. Herhalde keyifleri yerinde!
Yatağım pencerenin önünde. Böylece ben her gece, Yatma vaktim gelince, Yatağıma girince, Tek tek iyi geceler dileyebiliyorum Yıldızlara, Bir de parlayan Ay’a.
