16 Eylül 2026
Şimdi akının yasına durduğum yaştayım. Yasımın yaşımı kemirdiği demde. Gül eskimiş bir fiil olarak uyuyor kundağında. Derler, doğduğun vahaya tükenişin ilk sayıklanışı olduğunu; yürüdüğün yola, başladığın yere döneceğini. Şimdi sandıklar içine konulmuş sandıkların kilidiyim. İçimden içeriye hapsettiğim yığınların ebeliğini yapmamı…
Yumuşakça bir tülle örtülmüş şu göğsümün altında uyuyan demir pençenin minesi değil miydin sen? Ben yoksulluk tanrısı, ölümle ardalanan kimsesizlik fotoğrafı. Sen pası, yası öğütüp, bir kuşun kanadına iliştirip, göklere çıkartan. Sonsuz boşluklara varıp yere çalan. Sen tufanda vaha, çoramış…
Biz elleri kirli bir rüyanın sahibiyizAçların, üşümüşlerin, kimsesizliğinAydınlık ve karanlık arasında duranların mümessiliBiz sessizliğin harfleriyiz. Zaman dişleri kör bir testeredir ey insanUyanmak vaktidir, elleri kirli bu rüyadan.
