YERİNDEN OYNAMAK

Kendimi yerimden oynattım;

insan nasıl da sıçrıyor yaşama,

kendi küllerinden,

Bir yerinden kırılıyor önce insan,

sonra büyüyor,

tam da kırıldığı yerden.

 

Belki hepimiz biraz böyleydik.

Deli dediğimiz yanlarımızı susturmadan,

tutunabilmek için hayata

sıçrayıp durduk bir yerden bir yere.

Biraz delilik güzeldir diyerek

 

Bazen bir denizin kıyısında,

bazen kendimizden çok uzaklarda

Yorgunluğumuzu bıraktık

deniz istiridyelerinin sessizliğine.

 

Biraz çocukça,

biraz safça,

belki de biraz kandırılmış

Büyümek sanmıştık çünkü

her şeyi

 

Kalabalıklardan yorulduk,

ama kaçamadık bütünüyle oradan

Bir ses aradık yine de

o uğultunun içinde.

 

Bazen böyle kaçıyordum sana.

Toplum dediğim o sancıdan,

insanın kendine bile yabancılaştığı

o kalabalıktan

Senin yanında ne vardı,

bilmiyorum.

Bir sessizlik vardı yalnızca,

denizin dibine benzeyen.

Üzerinde dünya, yüksek sesi ile akıp giderken,

derinlerinde saklı kalıyordu

kimsenin duymadığı şeyler.

Ben indim biraz o derinliğe.

Ve sen vardın,

biraz da denizimde.

 

Sen;

peygamberlerin aklına sığınmış

bir cesaretin rüzgara hükmeden hali,

her hücreme üflenmiş

Ali nefesiyle şahlanan

asi bir ruh,

cehennem ateşine kaldırılmış

Zülfikar’ın ışığında

parlayan bir öfke,

Coğrafya kaderdir sözünü

kedere çeviren yaralı Feral çocuksun.

Hepimiz biraz vahşi biraz naiftik de aslına bakarsan

Sen,

biraz da öyleydin ruhumda kimseye göstermediğimi gösterdiğim

Ve insan,

oynadığı yerden

başlıyor yeniden yaşamaya

Kendimi yerimden oynattım en sevdiğim şarkılarla.

 

 

 

Zamansız Dergi uygulaması