Ay Işığı

 

Ayın ışığında silik kalmış karanlıkta irice bir aydınlık.

Kulağımda rüzgarın ferah tınısı.

Kapının misafir gibi aralıklı kenarda duruşu.

Her an bitecekmiş gibi bir gece.

Güneşi istemiyor gözlerim.

Örtünmüşken bütün kusurlarım.

Saati tuttum dileklerimde.

Uykumu böldüm geceme.

Gözlerimdeki ağır çukura dolmasın diye kaygılarım.

Düşüncelerime hapsolmuş zihnimde övdüm gecenin resmini.

Sebebinde boğulmasın diye ruhum.

 

 

Tenimde bıraktığın kusursuz esinti.

Sıcaklığın özlemini sorgulayan güneşimde donuyor.

Sebebi buhranım oldu Işığındaki ah u revanım.

Bundandır ki,

Aydınlığın sevimsizliği, karanlığın güzelliğini almışçasına bütün övgüleri.

Oysa karanlığımda buldum renginde bıraktığım huzuru,

Sararttım daha da balın rengini.

Anlamazlar şairin dediğini.

Söylediğini ağlar, ağladığını gizler.

Aşığın ışığı karanlıktır. Karanlıkta kaybolur maşuk.

Maşuk musun aşık mı?

Çözebilmeli bu bilmeceyi.

Gayen sadece yaşamak idiyse yedin, içtin, bittin.

 

 

Zamansız Dergi uygulaması