EV VE KUYU

Taşıdım çünkü vakti olmayanı…

Dünyayı sevmeyi kim öğretti de
bırakmayı deniyorsun?

Tutunmaya yer kalmadı, tamam.
Sevmeyi denedikçe boyun kısaldı.
Azaldın ama bitmedin.

Boşluğun durgunluğuna güvendin.
Ellerinle, ayaklarınla,
bütün çalaklığınla yürüdün.
Azaldın ama bitmedin.

Döndün,
pencereye eğildin.

Ev olmaktan çıkan bu yer
artık hiçbir hayâyı örtmüyor.
Kapısız kalmanın kuyusunu yaşatıyor.

Gecenin en çok beklenen yerinde
dışarıda kalana inanarak
iyileşmek değildir sevmek.

Yine de
kalabalık kalmak için
birkaç kapı açıyorsun yüreğine.

Veda penceresinden düşen
her çiçek
toprağa ve suya inanmayı bıraktı.

Artık dönsen,
kabuğunun genişleyen yerlerini tıkasan,
anıları bir eşya gibi yığsan,
altında kaldığın onca zamanı
dağa gömsen                                                                                                                                               sular kırılır.

Geçitlerden aşağıya,
dünyanın unutan yüzüne inat,
yokuş çıksan bulamayacağın şeyler için.

Kırk yıllık yüreğine
teninin katılığını yakıştırsan da
ömrünün sonundaki kimsizlik
kırkında boğazladı seni.

Ev artık ev değil.
Kuyu artık kuyu değil.

Biri içine düştüğün yer,
öteki dönemediğin.

Zamansız Dergi uygulaması