KONÇERTO

Plaktan Sezen çalıyordu

Ya da Edith Piaf.

 

Tek hatırlamadığım şey bu olsun isterdim

Ama değil.

 

Müthiş bir kaostu.

Havai fişekler patlıyordu zihnimde,

Işıltılı bir kalabalık.

 

Her çalan şarkı ayrı ayrı yumrukluyordu suratımı,

Her yükselen ses suratıma basıyordu izmaritleri.

 

Kül olmak isterdim,

Tamamen yok olmak isterdim.

Koca bir hiç.

 

Ses tellerim değildi titreyen,

 

Rodrigo kadeh tokuşturuyordu karşı masada

Ya da García Lorca

Belki de yumruklaşıyorlardı

Seçemiyorum.

 

Binlerce yıldız,

Ya da birkaç galaksi,

Koca bir evren mesafe var aramızda.

Öyle uzak,

Öyle habersizim kendimden.

 

Onca karmaşık ışıktan sonra;

Uyandım,

Birkaç kilometre ötede.

 

Kulaklarımda hâlâ o ezgi

Sezen mi söylüyordu,

Piaf mı bilmem,

 

Kadehler yeniden kalktı,

Bir yumruk daha indi.

Kaos hiç bitmezmiş meğer,

Sadece yer değiştirirmiş.

 

Gözlerimi tekrar kapatsam,

Biliyorum,

Yine o kalabalığın ortasındayım.

Hiç uyanmamış gibi.

Hiç yok olmamış gibi.

 

Zamansız Dergi uygulaması