Mevsim, evler ve çocuk

Mevsim ölen avluya katılmış
Sarı kuşlar kayboluyor peşinde
Yorgunluk atların konuştuğu dil artık
Gövdem dökülüyor ceplerimden
Haritalarda kaybolmuş şehir

Denizin şaraba dolduğu bir gece
Daha merhametli oluyor gökyüzü
Geç bir sabahta oysa insanlar
Hepsi bulutlu, hepsi geçimsiz

Kapılar soğumuş, açılmıyor
Rüyaların paslı terazisinde
Parçalanmış kirpikler de

Kendinin ağıdı olmuş sıvasız evler
Camlarından görünmüyor yoksulluk
Yüzleri boyuyor adaletsiz bir Tanrı
-Kaygısız

Ve korkusu küçük düşüyor bir çocuğun
İnceliklerin annesi gözleri
İsraf edilmiş birinin sinirinde

İşte dünyanın hali
Öğrendiğim bu keder