Özlemek

Gecenin karanlığı çöktü yine,

Işığımın, uzaklığından mıdır bu kadar karanlık oluşu.

Yoksa yokluğunu duyan yıldızların ışığını söndürmesi miydi karanlık?

Gökyüzü bulanık, içimde duman karası bir bulut.

Sanki varlığının uzaklarda olduğundan haberdar gibi hüzün kaplı ruhum.

Gözlerin, gözlerimde buluşuyor düşlerimde. Sarı ile yeşilin renginde buluşmuş gözlerin, alabildiğine güneş parlaklığı ile sen nasıl bu kadar mey içmiş halimdesin.

Ruhunun sıcaklığı ile dolanmış uykudaki tenim uyanır derin uykusundan.

Bir sonbahar serinliği gibi gülüşünü almış notalarına, en güzel beste olmuş sevgili.

Sen nasıl bu kadar yollar uzaklığımdayken şuh nefes yakınlığında gerçekliğimsin.

Sessizlikte sesinle dans ediyor gökyüzü.

Rüzgarına bulaştırdığı kokunla sarhoş olmuş aklım yitiriyor gerçekliğini.

Yokluğun mu gerçek olan yoksa sensizlikte bu kadar var oluşum mu? Bilmiyorum.

Lakin bir gerçekliğim var ki sevgili, ben baştan sona sen olmuşum. Sen konuşmuş, sen yaşamış, gerçekliğimde seninle var olmuşum.

Peki ya ben,

Ben nedir ki sevgili?

Sen var iken, ben yok olmuş.

Sen, ben var olmamış mı?

Şairin kelimeleri yetersiz kalır seni anlatmaya, kalemi bükülür, düşleri sınırsız sen karşısında. Oysa ben nasıl anlatabilirim ki beni sana,

Özlemek ile delilik arasında kalmış beni, seninle bütünleşmiş gözlerinin yamacında.