OXWEŞ OLDU SÜLEYMAN EFENDİ’YE

Kendimizi var etmeye çalışırken yok ettik.

Var olduğumuzu düşündüğümüz an…

Kurulmaya çalışılanlar bugün

Ayrılığın üzerine birliktelik

Oxweş oldu Süleyman Efendi’ye…

Tüfeğini deppoya koymaya yeltendikleri vakit

Barut koktu ve devlet el koydu.

Kahve ocağına haciz geldi.

Bu ülkede usulsüz eğlendiğimize dair

Hepimize ceza kesildi.

Meğer izin verdikleri kadarıyla eğlenmek

Hudut dâhilinde yaşamak gerekirmiş.

Hudut dâhilinde hayata sövmek!

Ölüm ile ayrılığı tarttıklarında

Şaşırdı ölüm bu işe.

Kızdı, kalkıverdi teraziden.

Tam kalktığı sırada ölçtü bir aklı evvel.

Elli dirhem fazla gelen ayrılık dahi

Bilirdi ölümün ağırlığını.

İtiraz edemedi bu popülariteye.

Ayrılığın asıl suçu ahlakı çiğnemekti.

Ahlakı çiğnemek kanuniydi.

Ölüm şimdi hem ağır hem de küskün.

Hakkı yenilmiş, garip.

Kötüye çıkmış adı.

Ayrılıklar, gidenler…

Ardından konuşulabilir bir kavram şimdi.

Şiir yazılan, türkü yakılan

Kefenin galibi sayılan…

Peki, mağlubu duyan var mı?

Geri gelmeyecek bir ayrılış bu.

Ölümün ardından diyecek var mı?