Müphem Sükût

Önce gözlerimi kanadılar, sonra

gözlerimin gözyaşlarıyla beni yıkadılar.

Çok tebrikler, bol kahkahalı güller

yollanır ardından;

savruldu çöl tozu,

uçuş uçuş,

ferah ferah…

Artık yenildim.

 

Üleştirdiğim her masanın sokağına

tekrar tekrar uğradım.

Ağrıyan saç tellerindeki bu beyazlık

incinir aldanmışlıklara;

yarım bırakılanların bitmişlik halleri

selam verirler mi bana?

Artık yenildim.

 

Cümbüş kokular, parlak eller, lekesiz masa örtüleri…

Ahlaksız biçimler, dağılmış ruhlar.

Geceye saklanan gölgelerin ardında,

ismini hiç fısıldamadığım bir özlem büyür.

Sahi, hangi kapının arkasında kaldı o kayıp yüz?

Pencerelerde puslu bir sis,

kimsenin okuyamadığı bir alfabe gibi dizilir sokaklara.

 

Sessizce çekilirken perde,

kendi yankısına gömülür hüzün;

dokunulamayan bir geçmişin külüdür savrulan.

Şimdi adımlarıma eşlik eden bir fısıltı var;

çağırdığı yer saklı bir anı mı,

yoksa hiç yaşanmamış bir kehanet mi?

 

Unutulmuş bir kentin mahzenlerinde çürür zaman,

ben kendi aksime bile müteferrik bir yabancı…

Aynalarda kırılan o çehre bana ait değil artık,

sokakların yuttuğu adımlarım,

bir hülyanın enkazında sürükler kayboluşumu.

 

Ruhumu kuşatan bu muazzam müphem,

titrek bir mum alevi gibi sınar bendeki seni.

Ya büsbütün yitersem senin girift hatıralarında,

ya unutursa avuçlarım cildinin o kadim dokusunu?

İşte bu tekinsiz korkudur kalbimi yaran:

Seni değil, sendeki beni bütünüyle kaybetmek.

 

Ve nihayet,

sükûtun ağır mermerine kazınır son hüküm:

Varamadığım tek yer senin varlığındı,

kalabildiğim tek yer ise kendi yokluğum.