Komşum Hasan…

Komşum Hasan’ı şahsen tanıyordum ama açık söyleyeyim, şimdiye kadar samimiyetim yoktu. Zaten onu tanımaya pek zamanım da yoktu şimdiye kadar. Hep çalışırdım. Şimdi emekli oldum ya, artık zamanım çok. Onun için de hemen her gün düzenli yürüyüşe çıkarım. Geçenlerde yine bir akşam yürüyüşü sırasında bir bankta mola verip dinlenirken kafamı kaldırıp yolun geldiği sağ tarafa bakınca tesadüfen komşum Hasan’ın da engelli oğlu Murat ile yürüyüş hâlinde bana doğru geldiklerini gördüm…

Sonra geldiler, bana el uzatıp hoşbeşin ardından oturduğum banka onlar da oturdu. Bir süre yorgunluktan of puf çekince, kısa bir süre karşılıklı hiç konuşmadık. Sonra Hasan başladı mal, mülk, para, pul, han ve hamamdan bahsetmeye. Hâlbuki hiç ilgi alanım da değil. Ama Hasan bilmiyor bu tür muhabbetleri sevmediğimi, tabii. Zaten oldum olası mal, mülk ve para puldan da nefret etmişimdir. Hele sohbet ve muhabbetini hiç sevmezdim, sevmem de doğrusu. Hâlâ da öyleyim…

Açık konuşayım, param pulum olunca afiyetle çıtır çıtır yemişimdir, olmayınca da oruç tutmuşumdur kadar. Rahmetli babam da beni hep böyle tembihlerdi “Yiyeceğin bir ekmek, onu da kazanıyorsun. Boşuna kendini yorma, sağlığını düşün, bu yeter sana.” derdi. Sonraları da babamın nasihatlerini mi tuttum, yoksa içimde mi vardı, anlamadım. Öyle geldim, öyle de gidiyorum…

Her neyse…

Biraz soluklanmanın ardından Hasan tekrar açtı ağzını, yumdu gözünü, habire konuşuyor da konuşuyor. Otomatik makine gibi mübarek. Ben içimden, Hasan bir dur durak bilse, bir çift laf da ben etsem, diyorum, ama nerede. Hasan’ın yüzüne ara sıra baktım da konuşurken beni hiç görmediği gibi, laflarının da ardı arkası kesilmiyordu. Tespih çeker gibi, hiç susmak bilmiyor. Artık anladım ki, Hasan psikolojisini de iyice bozmuş. Ama umurunda değil…

Çaktırmadan inceledim: Hasan’ın üstü başı bakımsız, sakal uzamış, ayakkabıda hayır kalmamış, ayrıca günde dört çeşit de hap aldığını kendisi söyledi. Ama onun yine de aklı fikri zengin olmada. Para diyor, mal mülk diyor da başka bir şey demiyor…

Hasan’ın bu haline üzülmedim değil. Üzüldüm haliyle. Sonra içimden, bu engelli çocuğa bakmak o kadar kolay değil, sonra buna Hasan’ın para pul servet düşkünlüğü de eklenirse geleceği nokta bu, dedim ve Hasan’ın tesellisi düşüp de ağzı kapanıp susana kadar konuşmadım, niye yalan söyleyeyim. Çünkü adam çığırından çıkmıştı…

Sustum, ama Hasan dur durak bilmeden ağzına, aklına geleni söylemeye devam etti. Allah ne verdiyse artık. Sonra Hasan konuşmasının seyrini değiştirerek bu defa bana akıl ve nasihat veren konuşmalar yaparak “Bu dünyada malın mülkün olacak, paran pulun olacak. Emekli olmuşsun ama hiçbir şey almamışsın, başını sokacak evin bile yok, kirada oturuyorsun, bildiğim kadarıyla. Bari bir köşeye üç beş kuruş koy, bakarsın lazım olur.” dedi. Ve biraz kendine gelir gibi oldu. Sustuğumu da anlayınca da bu defa kendisi de sustu…

Velhasıl, Hasan bu şekilde beni bir dakika bile dinlemeden konuştu. Baktım, Hasan bana zerre konuşma fırsatı vermeden böyle devam edecek, artık temelli sustum, hiç konuşmadım. Hasan da hiç konuşmadığımı anlayınca yoruldu, sanırım. Sonra da tesellisi düşünce sağa sola kıvranarak “Komşu, artık akşam oldu.” dedi ve bana dönerek “Evde hanım bekler, kalkıp gideyim.” dedi ve ardından hemen engelli oğlu Murat’ın elinden tutarak ayağa kalkıp evin yolunu tuttu…

Hasan’ın çenesinden yorulduğum için onun ardından hemen kalkmadım. Biraz uzaklaşmasını istedim. Sonra o biraz uzaklaşınca, ardından da ben kalktım, eve doğru yola çıktım. Bir sonraki günün sabahı da olacak bu ya, duyduk, Hasan yatakta kalpten ölmüş…