AYRILIK

Bir saflığın kıyısında bulmuştum seni;

Kendi içimde henüz sönmemiş umudu öpen yanını sevmiştim.

Çocuksu düşlerimin saklı bahçesinde adını sır gibi saklamış,

hiç düşünmeden ellerimi uzatmıştım sana.

 

Kapı eşiğindeydik;

dışarıda insanların yorgun sesi,

içeride birbirimize değmeden ısınan iki gölge

Açtık, yorgunduk,

Birbirine varamayan iki cümle kadar uzaktık

Evrenin en değerli taşına bakan meraklı gözlerinin

Sessiz yası vardı içimde

Sanki birbirimize yaslansak,

bütün korkularımız yıkık şehrin dışında kalacaktı.

 

Ama bilmezsin

Bilmezsin gecenin,

gündüzden sakladığı günahları

İçinde kapanmayan bir yara gibi taşıdığını ve her ışığı,

unutulmuş bir itiraf gibi

karanlığın dibinde bıraktığını

Ellerim sende, umudum içimde kalarak ayrıldık

Ve ben,

senden uzaklaşırken bile

içimde sana doğru yürüyordum.

Her adımım başka bir yola düşüyor,

kalbimse yıkık dökük şehrin ışığına yürüyordu inatla

 

Şu an içimde bana seni anlatan uzun bir karanlık var