Külünden Yaratılan Anadolu’ya

Gökten geliyorlar parça parça,

Severadım değil,

Umutadım.

Yormuyorlar annelerini

Ve yormayacaklar annelerini.

Çünkü yıldızlar parlıyor

Ve üşümüş bir dağı örtüyor parlamaları.

Ah benim üşümüş dağ ve derelerim,

Kaldırmasını bilirim kara çarşafı üstünüzden,

Kaldırmasını bilirim —

Allah’ın işine karışmak gibi olmasın.

Bilirim yalnızlık kutsalını da,

Susarım.

Çiğniyor insanlar bu kuralı,

İnançsızlar bile çiğniyor…

Ey insanlar,

Avcılık kadar orman sevgisi diliyorum.

Ey insanlar diyorum,

Gece birden uzun bir uluma, dağın öteki yüzünde.

Kurt şavkı diye beklerken,

Bir uçak geceyi ardında bırakarak gidiyor.

Ne tuhaf,

Bir uçak şimdi öteki yüzüm.

Ah sevgilim,

Ne yazık ki Sevgi Duvarı’ndaki gibi

“Bir kırmızı bir uçak” diyemeyeceğim,

Uçaklar gölgeleşti de ondan…

Yenilir yutulur cinsten bir çağ değil bu.

Çağın en büyük sorunu: ikinci el, Amerika!

Bir kendimiz olmayı beceremedik,

Ham Anadolu.

Bu beka, şimdilerde

Taşı yontanların başımıza açtığı bir bela.

Aldılar o taşı bilinçsizce attılar.

Tütün tarlaları,

Buğday tarlaları — hak getire.

Biz ha kırıldık, ha kırılacağız sevgilim.

Bak, tütün de kırılıyor,

Buğday da,

İnsan da.

Bir düşümün geride bıraktığı kalabalık

Gökten inecek yaratıcı arıyor hâlâ.

(Yerdekilerle yetinmediler.)

Olacakken…

Ve daha kimler, neler neler

Kalmanın ortasına konuyor sevgilim.

Bir hürmet adına bir meslek,

Malzemesi katıksız renkler rönesansta kaldı.

İyi huylu bir vida yok diye esnektir çatılarımız.

Çatılarımız uçtu uçacak rüzgârdan,

Uçacak rüzgârına Amerika’nın.

Yürüdüğün yolda Anadolu’nun ayak izi;

Kirli ruhlardan arınmış bir teselli duası,

Uzaklarda olanın!

Geçecek katılık,

Geçecek edilgen yol.

Akşam serinliği, ikinci el piyasa,

Mecbur bırakılışlar, rüzgâr zamanı

Ve sevmek zamanı…

Bizim için yeniden,

Bizim için yeniden filizlenecek kardeşlerim.