Badem Ağacı

Bu gözler neler gördü neler.

“Di” li geçmiş zamanın birinde.

Üç doğrunun bir yanlışı götürdüğünü gördüm.

Gecenin yarasını gün kapatıyordu tan sessizliğinde.

Toprağın yangınını gördüm. Bir şeylerin geç kaynadığını. Fokurdadığını suyun ve doğurduğunu gördüm bollukla, sabırla toprağın. Meyve verir elbet her insanın düşündeki toprak ve o topraktaki yeşil ağaç.

Sadıktır, cömertlikte üstüne yoktur.

Bir ekersin bin bir verir.

Bir devler masalında en büyük kahramanımdır annem.

Okuma yazma bilmez. Onun için kitaplar ikiye ayrılır. İnce ve kalın. Kalın kitaplar hep korkutur onu. Hele birde içinde resim yoksa. Ne zaman eve bir kalın kitap gelse bir müddet sonra şeytan alıp götürür bir yerlere satıp geri getirmez. Yasını tutarız günlerce kayıp kitaplarımızın.

 Bahçedeki çapa sesleriyle uyandım.

Toprağı derin kazıdı. Güneşi bol alan bir yere gömdü onları. Toprağı bol olsun diye değil.

Öyle bir şey değil.

Kitap ektim seneye çiçek verir gibi değil. Korkularını ekti toprağa.

Büyüsün yeşersin diye değil…

Sonra günlerden bir gün bir karga gagasıyla toprağı eşeledi. (Benim de korkularım var aslında. Oymasınlar diye gözlerimi hiç karga beslemedim.) O da annem gibi derince bir çukur kazdı. Sonra ölü bir karga getirdi annemin kitap mezarlığına ve onu toprağa gömdü. Üstünü iyice kapattı. Günlerce bekledi başında mezarın. Sonra kayboldu.

Takvimler yapraklarını savurdu gün kayıplarına.

Bir sincap ilişti gözlerime sonra.

Ağzında bir şeylerle geldi o toprağın başında durdu. Etrafı iyice kolaçan etti. Korkuyla toprağı eşeledi ağzındakileri gömdü toprağa.

Başında dua eder gibi durdu bir vakit.

 İki mevsim sonra toprakta bir badem filizi. Körpe, gelecek vaat eden. Günbegün büyüdü, büyüdü. Büyümesi gereken her şey gibi. Koca bir ağaç oldu. Üzerine kargalar ve sincaplar konan. Gölgesinde çağla vakitlerinde dedikodu yapılan.( Tuz ve çiğdemle)

Biz büyüdük biz büyüdükçe annem korkularını evcilleştirdi.

Şimdi ne mi yapıyorum?

O badem ağacının altında kalın bir kitap okuyorum.