
Ben bu hayattan göçüp gittikten sonra,
Sanırım ahlakım değişecek, gerisin geriye açılacak kapılar..
Rüzgardan aşağılara savrulacak insan saydıklarımız
Ve gurur yitirecek kendini.
Bir çocuk ağlayacak daha beşiğinde.
Gözleri kapalı ve inatçı bir çığlık ile, masum olduğumu anlatmaya çalışacak.
Bir meme darbesi ile susturulacak yalnız,
Ve kimse, artık ağlamayacak halimize.
Gülmeyecekler ve ben yok olacağım o vakit.
Ne kadar aşersem de yaşamayı ölesiye..
Kaybolacak ıslahatlar!
Darbe ben öldükten sonra vuracak bu cihana,
Herkes çıplaklığında boğulacak.
Hissetmek, yalnız kokular ile mümkün.
İnsan sadece kendine.
Yazar
Dılovan Çakmak
Dılovan Çakmak, Londra merkezli disiplinlerarası bir sanatçı, antropolog, şair ve editördür. Araştırma temelli sanat pratiği; antropoloji, kozmoloji, astronomi, edebiyat ve çağdaş resmi bir araya getirerek insan bilincini, kültürel belleği ve insanlığın evrenle ilişkisini araştırır. Şu anda bağımsız bir sanat, edebiyat ve kültür dergisi olan Zamansız…
Tüm yazıları (32) →Dılovan Çakmak’ın diğer yazıları
Şiir
AKIŞKANLAR DİNAMİĞİNDE BİR TAŞIN ANATOMİSİ
30 Temmuz 2026
Şiir
ASİLZADE GÖRÜLERDİR
25 Haziran 2026
Şiir
MEZOPOTAMYA VE SIFIR MERİDYENİ
25 Nisan 2026
Son eklenenler
Edebiyat
BİR KIZ VARDI
16 Eylül 2026
Edebiyat
Erhan Şanal’ın Portrelerinde Batik Estetiği ve Çağdaş Sanatın Kesişimleri
15 Eylül 2026
Anı
Andreas’a Mektup Yok
12 Eylül 2026
