
Ben bu hayattan göçüp gittikten sonra,
Sanırım ahlakım değişecek, gerisin geriye açılacak kapılar..
Rüzgardan aşağılara savrulacak insan saydıklarımız
Ve gurur yitirecek kendini.
Bir çocuk ağlayacak daha beşiğinde.
Gözleri kapalı ve inatçı bir çığlık ile, masum olduğumu anlatmaya çalışacak.
Bir meme darbesi ile susturulacak yalnız,
Ve kimse, artık ağlamayacak halimize.
Gülmeyecekler ve ben yok olacağım o vakit.
Ne kadar aşersem de yaşamayı ölesiye..
Kaybolacak ıslahatlar!
Darbe ben öldükten sonra vuracak bu cihana,
Herkes çıplaklığında boğulacak.
Hissetmek, yalnız kokular ile mümkün.
İnsan sadece kendine.
Zamansız Dergi uygulaması

Yazar
DILOVAN
Dılovan Çakmak, Londra merkezli disiplinlerarası bir sanatçı, antropolog, şair ve editördür. Araştırma temelli sanat pratiği; antropoloji, kozmoloji, astronomi, edebiyat ve çağdaş resmi bir araya getirerek insan bilincini, kültürel belleği ve insanlığın evrenle ilişkisini araştırır. Şu anda bağımsız bir sanat, edebiyat ve kültür dergisi olan Zamansız…
Tüm yazıları (33) →DILOVAN’ın diğer yazıları
Şiir
AKIŞKANLAR DİNAMİĞİNDE BİR TAŞIN ANATOMİSİ
30 Temmuz 2026
Şiir
ASİLZADE GÖRÜLERDİR
25 Haziran 2026
Şiir
MEZOPOTAMYA VE SIFIR MERİDYENİ
25 Nisan 2026
Son eklenenler
Deneme
Taşın İçindeki Çiçek
30 Ekim 2026
İnceleme
Belleğin Tanıklığı, Ötekinin Yüzü ve İlişkinin Coğrafyası: Muhammed ile Melisa
27 Ekim 2026
Deneme
BAŞKALARININ FRIDA’SI
25 Ekim 2026
