ŞİRİN’İN DERYASI

Ben, kalemi tutarken ellerimde,
Bir dünyayı kendi gözlerimle karalarken,
Renkler düşer düşlerime…
Her ton, yalnızlığın hikâyesini anlatır bana.
Her vuruşta yalnızlığın derinliğinde kaybolur,
Kendi içsel yolculuğumun yansımasıdır.
Birbirine dokunur, birleşir, harmanlanır;
Hikâyemizi bir “biz” yaratırız.
Küçük benlikler, büyük bir bütün içinde erir.
Ben ve biz arasındaki köprüde,
Kişisel bir dünyadan kolektif bir yüreğe…
Bizi anlatan şiirler yazılmadı henüz,
Çünkü biz, dünyanın oyununda,
Hayatın acımasızlığında,
Ve sevdiklerimizin baygın bakışlarında unutulduk.