Elma Kokulu Çocuklar

Ne kâğıt, ne kalem, ne şiir
Dolmuyor gözlerimin ucundaki boşluk
Ve ellerim titrek bir kelebek
Kanatlarım yükünü bırakamıyor
Bir yağsam,
Bir yağabilsem
Yağmur olup hüzünlerimden arınsam
Verimsiz toprakları yeşertsem
Elma kokularıyla gezinsem
Bir çocuğun yanağında çukur
Bir annenin memesinde süt

Ne kağıt, ne kalem, ne şiir
Karanlığı parçala(ya)mıyor
Dört duvar bir de tavan
Ve bir de tanrının gazabı
Bu asır bana göre değil
Bir ölsem
Bir ölebilsem
Nuh’un gemisinde uyansam
Kanatlansam dağları aşsam
Küllerim elma kokularını bastırsa
Çocukların parmaklarına dokunsam

Ne kağıt, ne kalem, ne şiir
Hüznünü Anlatamayan bir dilsizim
Ve ellerim engizisyona kurban
Ayaklarımda ilahi prangalar
Bir kırsam
Bir kırabilsem
Spartaküs’e umut olsam
Kawa’nın elindeki balyoz
İnsem durmadan dehak’ların üstüne
Sesim olsa çocuklar, sevinçleriyle
Türküler elma ağaçlarının dibinde

Ne kağıt, ne kalem, ne şiir…