Mezmur

Şiir dök saki

Bu gülüş başka sevilmez

Kokusu miski amber olan o güzel

Sözlerle anlatılmaz

                 “Anonim”

Işık geldi önce ve sonra söz

Söz adını fısıldadı toprağa

Yaban gülleri adınla filizlendi

Semanda döndü bulutlar 

Yağmurlar indirip adına

Kırk gün kırk gece 

                    “ilk ahit”

Adın yayıldı yeryüzüne sonra

şiirlerde imgeye, 

Destanlarda aşka dönüştü

Teninden düşen her damla

Aden’de şarap,

Afrika’da abı hayat 

Dokunmak için gülüşünün gölgesine 

Hermonda melekler günahlara bulanır

Kudüste İsa çarmıha yürür 

Musa yalın ayak düşer peşine 

Feda eder azizler bedenlerini uğruna 

                   “Son ahit”