Şiir

Vardiya

Vardiya tutsaklarıydık
Demem o ki tarih yazmalıydı bizi
Bizde bir Mevlut abi vardı

Hiç unutmam elinde utangaç bir torba çıkını
Aynı vardiyadaysak bir oh çekerdim öyle emeği nasır

Çünkü bilirdim sabahın altısında yollara düşmüşüz
Kar yağardı trenleri beklerdim
Güneş vakti gelir hazırlanır, kök salamazdık biz bahara bilirdim
Havada ağır bir hüzün şimdi nemli bir özlem

Bilirdim hastaydı
Elinde paspası, kısacık boyu, tombul kırmızı yanakları, şiş ayakları…
Alanda yürürken bilirdim o geçmiş buradan

Ömrü nasır bağlardı mermer tezgahta
Su derdim abi bazen çok soğuk şişti bileklerim ,
Rutubet umudu çürütürken;

Okumuşun derdi keşke kalmasaydım cahil
Cebime elma sokardım bazen
Gülümsesin derdim

Emeklerinden öpeyim
Trenler gibi geçerdi hayat ne vakit yılsam
Bizde derdim bir Mevlut abi var

Yazar: Ayşe Nur Demir

“Kelimelerin ve kuşların peşinde bir hayal gölgesi..."

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir