Bavulumdaki Yalnızlık

Bir yol gördüm, uzunca, sonu görünmeyen
Tek başıma, sessiz ve kimsesiz
Elimde bir bavul
Bavulda biraz hüzün, biraz kırılganlıklar bolca yalnızlık var
Yük ağır, yol uzun.
Onca hengâmeden bana kalanlar buydu,
Onca kavga, onca hırs, onca rekabetten
Onca şeyden sonra kalanlar bana bunlardı
O yolculuğa götürebildiğim şeyler bunlardı
En başta hafif geliyordu bu ağırlık
Yol aldıkça, tonlarca ağırlaşmaya başladı sanki
Yolun başında ne kadar az eşya almışım diyordum
Şimdi ise değer miydi bu kadar yüke?
Ne yapmalıyım diyordum?
Geri dönmek istesem, geri dönüşü yok
İleriye bakıyorum
Gideceğim yer hala çok uzak
Kendi kendime fısıldadım
Onca insan vardı, çevrende o kadar insan vardı
Onca kalabalığın içinden bana yardım eden kimse neden çıkmadı?
Sahi annem de yoktu bana yardım eden
Annem bile yoktu yanımda bu yolculukta
Çünkü ben bu yolda yalnızdım
Bu yola yalnız çıktım, yalnız varmalıydım
Bavul çekilmez bir hale geldi,
Ne vardı sanki o kadar şeyi yanıma alacak
Evet, kararımı verdim
Zorda olsa nihayet kararımı verdim
Hazır değildim belki ama hazır olmayı bekleyemezdim daha fazla
Bitti…
Bırakıyorum.
Yaşadığım onca kırılganlıkları, acıları ve en önemlisi…
Yalnızlığımı
Bırakıyorum…
Gideceğim yerde bunlara ihtiyacım yok.
Bıraktım bavulu, olduğum yere
Üstümden nasıl bir yük kalktı anlatamam…
Bavul ve bavuldakiler geride kaldı artık.
Şimdi özgürlük zamanı.
Bekle beni özgürlük!

Yazar

Melahat ERSOY

Şeyh Edebali Üniversitesi İktisat Bölümü mezunuyum. İstanbul'da yaşıyorum. Haber editörlüğü ve muhabirlik yapmaktayım. Aynı zamanda doğa fotoğrafçısıyım. Seyahat etmeyi ve yazılar yazmayı seviyorum. Okuma-Yazma öğrendiğim yaştan itibaren yaşadıklarımı, hislerimi ve düşüncelerimi kâğıda döküyorum.

Tüm yazıları (9) →