Sen Üzülme Gevrek Ömrüm

Sığındığın ve dokunulmaz sandığın

Anlamsızlığın boşluğuyla dolu tapınaklar

Bir bir yıkıldı ömrüm

Unutulmasın diye altınlarla kaplayıp

Bin bir umutla sakladığın serüvenler

Tek tek eridi ömrüm

Toprak kokulu çocuklar doğursun diye

Seviştiğin o kadınla belki

Çocuk sevincinle

Yaşlı yoldaşınla

Ya da gül yüzlü sırdaşınla

Ama zamana göçtü olan

Suya  düşlere geçmişe

Sen üzülme gevrek ömrüm

Olanın tersi kayıtlıdır tarihte çünkü

Ve yıkılacak son tapınakta

Büyüsü de bozulacak

Herkesi ve her şeyi aldatmaya and içmiş

Gümüş asalı o yaşlı büyücünün

Sen üzülme gevrek ömrüm

Yukarılardaki kervanların izini sürüp

Dağlara taşınacağız bu yaz

Güneşin doğduğu yere

Sonrasında

Süzülerek varacağız okyanuslara

Sen üzülme yoldaş ömrüm

Kentlere taşınacağız bu bahar

Rüzgârın seçtiği yöne

Koynundaki elmas damarı o haritanın

Aslını alacağız son tapınaktan

Yeter ki zaman fahişelerine kanma artık

Yorgun ve hala azgın ömrüm

Kum mevsimlerine dönüştüğün gün

Şarabın şiir payından  

Damla damla ölümsüz dizeleler sunacaklar

Ölümün sahralarına

Üzülme ömrüm

Kelebek ve güvercinler uğurlayacak seni