5 Eylül 2026
Beni yalnız koymaSıcak ve sessizİstanbul hafta sonu sabahlarındaBirdenbire anılar düşüyor aklımaBirdenbire sıkıyor içimiHesaplar sorgulamalarTerazi hep devriliyorDağıtıyor masayı ağırlıklarAdaleti kalmıyor hayatınHep ağır basıyor bir yanO bir yan hep içimi eziyorBeni yalnız koymaSıcak ve sessizİstanbul hafta sonu sabahlarındaÇayın tadıRüzgârın serinliği yitiyorGölge gölgesiz…
Cırcır böceği, hangi taraftan zifirileri deliyor sesin? Hangi mırıltıları susturuyorsun da kulağıma ninni söylüyorsun hadi uyu dercesine; söyle bana neredesin? Göremiyorum seni, gelsene usulca sokul yamacıma sarayım seni bitkin kollarımla. Ateş kırmızısı kanatlarını öperim belki ıslak dudaklarımla… Yalnızlığımın dostu, ruhumun…
Ben sele kapılmadanBoğulmaz kelimelerim satırlardaGörüyorum geliyor en azından sesi… Yakamıza yapışmışZemheri yalnızlıklarınCemresi mi düşüyor? Yok, yok…Olur mu ki?Ya olursa! Yok saydığımız,Yerini unuttuklarımız var.Bir göz-ışığıBir yürek çarpıntısı meseleAnımsadıkça gülümsemek hatta… Yok, yok…Olur mu ki?Ya olursa! Üstelik adı bile konmamışÖmrü henüz çok…
“Evet, aynen öyle; beynim davul ve içerden kıyamet sesler ile tokmaklanıyorum. “Sus kimseler duymasın.” diyor birileri… “Sustukça sıra sana gelecek.” diyor diğerleri. “Susarsan yıkılır bu kent!” diyor ötekiler… Bir de ben, “Hasretinde bilinç maskaradır buralarda, farkındalık biçare, anlam ölü bir…
Güneş yine doğdu kendi yönündeBir kuş havalandı ağaç dalındaBir kedi sokulup uyuduğu o karton kutudan çıktı.Bir insan uyandı yine sabaha.Yıpranmış çığlıklar susuk,Tükenmek bilmemiş hayaller şimdi silik,Rüzgara meydan okuyan ayakta kalışlar savruk,Yağmurun az hüzünlü çayı şimdi kederli.Dünya döndü kendi yönünde,Ay saklandı…
Öğle vakitleri akşama bağlanırken, güneş sarı renginden yavaş yavaş turuncuya döndüğü vakitlerde, herkes işlerinden evlerine dönme koşuşturmasındayken genellikle çıkardı bahçesine. O gün de aynısını yaptı. Balkon kapısını açtı, yüzünü güneşe doğru tuttu. Gözlerini kapattı belki yirmi belki otuz saniye kadar.…
Loş bir ortam. Kırışıkları, kusurları kapatan cinsten belki de yalan söylerken onları ele veren gözleri de bi nebze… Derin sohbet halindeler. İkisinin de birbirinden habersiz bir şekilde bu halden mutlu oldukları bir hal bu. “Maddenin üç hali değil hani o…
Akıbet, yedi kuşak sonra yakarışları bezenmiş Göbek bağları vakitsiz kesilen, ömrü törpülenmiş Kabilin torunlarıdır bu kavm-i cemil Zaman suretlerde defnolur Doğum sancıları nüfuz eder her bir benliğe Zapt edilemez bir öcün alameti yeryüzüne kıyam eder. Her yakarış Habil’i doğurur, buketler…
Yüksel Hanım’aSabah kuşları uzayan uykuları ister dururduSakız yorgan pamuk ayaklarında keyifteYüksel Hanım bir ahu dilber kuşu koynundaİncecik beli kahve sürmesi gözlerindeAnneanne kırlentleri misafir bucağındaEski fotoğraf çerçeveleriEdibanımlardan bir çığlık yükselirdi bazı hazin gecelerindeHas komşu kızı Selvinaz, yangından kaçar gibi geçerdi çatıdanBir…
“Sor bakalım Neriman teyzene bir istediği var mıymış pazardan?” dedi annem. Her defasında kendisinin sormayıp bana sordurmasına söylenerek, demir parmaklıklı camı tıklattım. Bunu, felçli komşusuna gönülden bir yardımdan ziyade, mahalleden kadınlarla toplanıldığında, “Her pazara gidişimde soruyorum inanır mısınız? Ama…
Sinekler. En çok kulağımı seviyorlar. Kaç tanesi orada kayboldu saymadım. Elim elimin üzerinde. Sanki daha az önce şu fırçayla, önümdeki tabloya bir pencere çizmemişim gibi hareketsiz. Pencereden giren havanın hareketlendirdiği tül ara ara yüzüme vuruyor. Savuşturamıyorum. Duvak takmadım. Taksam savuştururdum.…
Teselya büyücülerinin avuçlarında mavi Ege küresi. Bu kürede yerin yüzü vecd, yerin yüzü bin âlem ve yerin yüzü bin ada. Hepsi Danyel’in parmak uçlarındaki Akdeniz. Hepsi Troya rüzgârlarında yırtılan tacir kumaşıydı yelkenlerimiz. Bu ömür ırmağında binlerce batık idik. İyi bir…
Amor mio, Tanrıçam!Bin yıllardır aranıp duranO sonsuzluk suyunun başındakiÖlümsüz prensesler gibiYaşlı bedenime sonsuzluğu bağışladınDudaklarından aşkın alevleriniTanrısını unutmuş ruhuma üfledin Amor mio, tanrıçam!Tapınmayı unutan kalbimeKölen olmamı ve ruhumu adamamı sağlıyorsunBen ki her türlü ululuğa karşı çıkmışOysa ışığının altında kaybolmaktanKendini anlamayanÇaresiz bir…
Yaprak güzeli mahzun izlerken penceredenGün batımının turuncu renginiİçimde bir Arabahmet tüter dururEski günlerine hasretYanı başında şehre artık çok uzakBir kuş uçar üstündenBir bulut geçerİçimde tüter de tüterEn çok akşamüstüleriTellerin ardından batar güneş kalbimeUzak dağlara gölge düşerBoyunlarını büker ekşilicelerHazırlanır geceye hazinÇocukların…
İkindi güneşi palazlanmıştı apartman boşluğuma, sıvası dökülmüş bir balkonun içinde tek ayağı kırık bir sandalyeye enlemesine oturmuş, validenin bayatlamış çayının vermiş olduğu mayhoşluk hasebiyle bunalıyordum. 33 numaralı, kırmızı renginde kurdeleli terlikleriyle balkondan sarkıp, 3. kattan sokakta oyun oynayan akranlarına bakıp…
Eline kalem alan herkesin kitap basabildiği bir dönemin içerisindeyiz. Bu durum; ne eline kalem alan yazarın ne de kitabı eline alan okuyucunun suçu. Bu, yeteneksiz bir sürü tüccarın matbaa, yayınevi açarak piyasayı çamur deryasına döndürenlerin suçu. Yeteneksiz tüccarların pazarlama piyasasındaki…
İyi kızdı Sevim. Geldiği şehri taşırdı üstünde. Sakin ve uysaldı. Yemekhane kuyruğunda önüne geçenlere ses etmezdi. Dayanamayıp, Sevim demiştim bir gün; eğer bu arsızlara bir kez sert çıkarsan, anlarlar yerlerini. “Boş ver,” demişti; “Birkaç kişi yerimi alsa ne fark eder?”…
Seviniyorum seniBunu sakın unutmaAy ışığını güneşten aldığına yemin ederkenArşın arşın parlarken gök, yıldızların sesiyleGöbek bağı henüz kopmamışken çocukluğumunve Dünya kararlıyken bir tur bindirmeye, nefislerin üzerineÜç yüz altmış beş gününü dahaDüşünüyorum seniDüşüne-yorumsamacıDüşüne-bilirDüşüne-dizeler veDüşüne, pek çok şey sığar. Oralarda bir yerlerde, kavuşuyorum…
Merdümgiriz Farsça kökenli bir kelime olmakla birlikte, insanlardan kaçan, kalabalıktan hoşlanmayan kimse olarak açıklanır. Benim için insanlardan kaçmak yalnızlıkla eş anlamlıyken, birçoğumuzun ise korkulu rüyasıdır. Peki bu dünyaya yalnız geldik ve yalnız göçecekken bu korkunun sebebi nedir? “İnsanları tanıdıkça hayvanları…
üfledikçe dağılıyordu dertsiz dilekler afrikaya kadar gitsin istiyordu çocuk tılsımlı tüycükleri hayatın soğancığında yetim şarkılar toplardı kapı kapı sokakta yamandı ama saklambaçta birinci kapı önü terliklerini sevmezdi kalabalık bir felaket gibiydi teyzelerin entarileri üfledikçe dağılıyordu düşe bakan tüycükler rüyasındaki şekerlemeler…
